حضرت ادم وقتی داشت از بهشت بیرون میرفت:
خدا گفت:نازنینم آدم ، با تو رازی دارم...

اندکی پیشتر آی....

آدم آرامو نجیب آمد پیش...!!!

زیر چشمی به خدا مینگریست...

محو لبخند غم آلود خدا ، دل انگار گریست...!!

گفت: نازنینم آدم ، قطره ای اشک زچشمان خداوند چکید...

یادمن باش که بس تنهایم... بغض آدم ترکید... گونه هایش لرزید...

به خدا گفت: من به اندازه ی گل های بهشت... من به اندازه ی عرش... نه... نه... به اندازه ی تنهاییت ای هستی من دوستت دارم....!!!

آدم کوله اش را برداشت....

خسته و سخت قدم برمیداشت... راهی ظلمت پرشور زمین....

زیر لبهای خدا باز شنید... نازنینم آدم....

نه به اندازه ی تنهایی من.... نه به اندازه ی گلهای بهشت ....که به اندازه یک دانه ی گندم.... تو فقط یادم باش.....

+ نوشته شده در چهارشنبه سی ام بهمن ۱۳۹۲ ساعت 0:27 توسط لیلی  | 

« خداوند از انسان چه می خواهد؟!...»
شبی از شبها، شاگردی در حال عبادت و تضرع وگریه و زاری بود.
در همین حال مدتی گذشت، تا آنکه استاد خود را، بالای سرش دید، که با تعجب و حیرت؛ او را، نظاره می کند !
استاد پرسید : برای چه این همه ابراز ناراحتی و گریه و زاری می کنی؟
شاگرد گفت : برای طلب بخشش و گذشت خداوند از گناهانم، و برخورداری از لطف خداوند!
استاد گفت : سوالی می پرسم ، پاسخ ده؟
شاگرد گفت : با کمال میل؛ استاد.
استاد گفت : اگر مرغی را، پروش دهی ، هدف تو از پرورشِ آن چیست؟
شاگرد گفت: خوب معلوم است استاد؛ برای آنکه از گوشت و تخم مرغ آن بهره مند شوم .
استاد گفت: اگر آن مرغ، برایت گریه و زاری کند، آیا از تصمیم خود، منصرف خواهی شد؟
شاگردگفت: خوب راستش نه...!نمی توانم هدف دیگری از پرورش آن مرغ، برای خود، تصور کنم!
استاد گفت: حال اگر این مرغ ، برایت تخم طلا دهد چه؟ آیا باز هم او را، خواهی کشت، تا از آن بهره مند گردی؟!
شاگرد گفت : نه هرگز استاد، مطمئنا آن تخمها، برایم مهمتر و با ارزش تر ، خواهند بود!
استاد گفت : 
پس تو نیز؛ برای خداوند، چنین باش!
همیشه تلاش کن، تا با ارزش تر از جسم ، گوشت ، پوست و استخوانت؛ گردی.
تلاش کن تا آنقدر برای انسانها، هستی و کائنات خداوند، مفید و با ارزش شوی
تا مقام و لیاقتِ توجه، لطف و رحمتِ او را، بدست آوری .
خداوند از تو گریه و زاری نمی خواهد!
او، از تو حرکت، رشد، تعالی، و با ارزش شدن را می خواهد ومی پذیرد
نه ابرازِ ناراحتی و گریه و زاری را.....!!

+ نوشته شده در دوشنبه بیست و یکم بهمن ۱۳۹۲ ساعت 12:45 توسط لیلی  | 

نامه ای از یک پدر

دخترکم برای کسی که برایت نمیجنگد نجنگ....چرا اشکهایت را هر روز پاک کنی....کسی که باعث گریه ات میشود پاک کن...دخترکم به سوی کسی که ناز میکنددست نیاز دراز نکن...بیاموز این تو هستی که باید ناز کنی....دخترکم تو زیباترینی... .همیشه با این باور زندگی کن...خودت را فراموش نکن... .شاید گریه یا خنده ات برای بعضی ها بی ارزش باشد....اما به یاد داشته باش....کسانی هستند که وقتی میخندی جان تازه میگیرند....دخترک من هیچگاه برای شروع دوباره دیر نیست....اشتباه که کردی برخیز....اشکالی ندارد....بگذار دیگران هر چه دوست دارند بگویند.....خوب باش ولی سعی نکن این را به دیگران بفهمانی کسی که ذره ای شعور داشته باشد خاص بودنت را در می یابد.... زمستان است.... زیاد میشنوی هوا دو نفره است!!!!به درک که دو نفره است تنها قدم زدندنیای دیگری دارد..دخترکم شاید شاهزاده را همه بشناسند اما باور داشته باش....برای پدرت تو ملکه هستی....گریه کرده ای؟؟؟؟ رنج کشیده ای؟؟؟؟ سرت کلاه رفت؟؟؟اذیتت کرده اند؟؟؟ عیبی ندارد.... نگذار تکرار شود....گاهی تکرار یک درد دردناک تر است!!!احساس تو با ارزش است خرج هر کسی نکن...از تمام مردهایی که میبینی و متلک نثارت میکننداز تمام مردان این شهر ممنون باش...ممنون باش که هر روز لطافت تو را،ظرافت تو را، زیبایت را یادآور میشوند... .تو قدرتمندی که با تمام ضعیف بودنت در برابرت ناتوانند...آری .... ناتوانند دخترکم تو با ارزشترین موجود زمین هستی 
هیچ گاه فراموش نکن.....
تقدیم به دختران سرزمینم 

+ نوشته شده در سه شنبه هشتم بهمن ۱۳۹۲ ساعت 0:37 توسط لیلی  | 


زندگی رقص نجیبی ست
که از چشمه ی بودن، جاریست
رقص یک شاپرک بازیگوش
لای یک دسته گل ِ یاس معطر در باغ . . .
رقص ِ یک نغمه ی آرام ِ اذان...
که شبی باد میان من و این قبله پراکنده کند . . .
رقص کِرمی شب تاب
که شبیه تپش ِ خورشید است . . .
زندگی شعر نجیبی ست
که در دفتر ِ اندیشه ی این گنبد ِ دَوار
پر از قافیه است . . .
چه کسی گفت خدا شاعر نیست...!!!؟؟؟؟

+ نوشته شده در سه شنبه هشتم بهمن ۱۳۹۲ ساعت 0:34 توسط لیلی  | 

داشته های من باعث توهم بزرگ بودن «من» = غرور
داشته های او باعث سرخوردگی «من» = حسادت
تصمیم های اشتباه به خاطر برداشت های شخصی «من» = قضاوت
وارونه جلوه دادن حقیقت برای اثبات حقانیت «من» = دروغ
پشت سر او حرف زدن برای به تنهایی برنده شدن «من» = غیبت
کوچک کردن او برای گرفتن فرصت برابری با «من» = تمسخر
زمین زدن او به خاطر زمین خوردن «من» = کینه
بردن آبروی او برای حفظ آبروی «من» = توهین
و چه ناباورانه بیشتر مشکلات فرهنگی ما ریشه در «منیت» دارند .....!
اعتقادات ما اعمال افکار و احساسات ما را شکل میدهد...
خودم را " نقـــد " کنم تا دیگران مرا به " نسیـــه " نفروشــند ...!!!

+ نوشته شده در دوشنبه شانزدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 0:10 توسط لیلی  | 

این چه حرفیست که در عالم بالاست بهشت!!

هر کجا وقت خوش افتاد، همانجاست بهشت...

دوزخ از تیرگیِ بختِ درونِ تو بوَد

گر درون تیره نباشد، همه دنیاست بهشت...

+ نوشته شده در دوشنبه شانزدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 0:8 توسط لیلی  | 


شكست يك فرصت است.
اگر ديگري را مقصر بداني،
پاياني براي مقصر دانستن ديگران وجود نخواهد داشت.
فرزانه به وظايفش عمل مي كند
و اشتباهاتش را اصلاح مي نمايد.
او آن چه ضروري است را به انجام مي رساند
و از ديگران چيزي طلب نمي كند.
لائو تزو

+ نوشته شده در دوشنبه شانزدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 0:6 توسط لیلی  | 


خداوندا، خداوندا
قرارم باش و یارم باش
جهان تاریکی محض است
می‌ترسم ، کنارم باش . . .

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 23:34 توسط لیلی  | 

خدایا …!
گاهی که دلم از این و آن و زمین و زمان می گیــرد ،
نگاهم را به سوی تو و آسمـان می گیرم ،
و آنـقـدر با تــو درد دل می کنـم ،
تا کم کم چشـــــــــم هایم با ابـرهای بارانیت همراهی می کنند
و قلبـــم سبک می شود آنــوقــت تو می آیی و تــــــمـــــــــام فضای دلـم را پر می کنی
و مـــــن دیـــــــگــــر آرام می شــــــوم
و احساس می کنم هیچ چیز نمی تواند مرا از پای دربیـاورد !
چون تو را در قلبــــــــــــــم دارم

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 23:33 توسط لیلی  | 

در آن هنگام که جهان هستی در ظلمت و سیاهی فرو رفته و کاینات از جنب و جوش باز ایستاده بود ودر هنگامه ای که فرشتگان خود را زیباترین پدیده ی همه ی هستی می پنداشتند -"آدم" رو به فرشتگان فریاد زد: به من نگویید که شما فرشته اید و برتر از هر موجود دیگری! زیرا که من زیباترین شگفتی کاینات را پدید می آورم تا همه ی هستی در حیرت فرو رود...فرشتگان پوزخندی زدند و صدای پچ پچ شان به گوش رسید! خداوند از "آدم" پرسید : چگونه این کار را انجام میدهی؟! "آدم" دست های خالی خود را نگریست وسکوت کرد . و خداوند "زن" را آفرید.فرشتگان از نجوا بازایستادند و همگی سر تعظیم فرود آوردند.کاینات – بسان الماس های بهشتی تابناک گشت.


از کتاب آتنا – نوشته ی : بهرام ریحانی

+ نوشته شده در یکشنبه پانزدهم دی ۱۳۹۲ ساعت 23:20 توسط لیلی  | 
مطالب قدیمی‌تر