.

درماندگی یعنی تواینجایی

من هم همین جایم ولی دورم...

تواختیارزندگی داری

من زندگی راسخت مجبورم....

علیرضاآذر

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

.

زیاد خوبی نکن 

انسان  فراموشکار است,

از تنهایی اش که در بیاید تنهاییت را دور می زندوپشت می کند به تو و به گذشته اش!

حتی روزی میرسد که به تو میگوید شما؟!!

در    دلم    افتاده    روزی   بی وفائی   میکنی

بر   دل    بشکسته ام     بی اعتنائی    میکنی

گر چه اکنون چشم تو  بر دام اشکم  مبتلاست

تا   که   کشتی   وا   رهانم   ناخدائی    میکنی

از   خدا   دم   میزنی    اما  خدا  بازیچه  نیست

فرصتی  باشد  اگر    بی شک   خدائی  میکنی

درد  هجران  جای خود   دردی گران دارد فراق

با     رقیب      نا رفیقم       آشنائی      میکنی

رنگ  رخسارم   به  زردی   میرود    دانی  چرا؟

بس که  بر احساس من چون و  چرائی میکنی

خانه ی  مهر  و  وفا  از  بیخ و بن  کردی خراب

از   کدامین   دل   محبت   را   گدائی   میکنی؟

خویشتن  را  پیش از این باید رها می ساختی

چون  به  دام  افتاده ای  فکر رهائی می کنی

   و باد

   سیگار لای انگشتانم را خاموش کرد

   زنده باد مرگ

   زنده باد هم خوابگی با ترس

   و زنده باد تنهایی

   آخرین پک

   تو را حس میکنم

   همراه ابر ها

   تنم را حراج کردم

   باد

   در تختی برهنه تر از من

   مرا در بر گرفت

   و خورشید موهایم را

   چشمهایم

   به صخره خورد

   رقص دامنم

   رقص موهایم

   و من

   رقص مرگ در باد

یـــا بــاش؛

یـــا بـــرو !

نمیخواهم از دور مراقبم باشی !

از دور دوستم بداری !

و مــــن

در لحظاتم هیچگاه حست نکنم

دوری را نمیخواهم

یـــا بـــاش؛

یـــا بـــرو...!