ای آباد دل ویرانم       سرگشته وحیرانم

یه گلِ شقایقِ پیر،خسته ازدنیازمین گیر

یه دلِ همیشه عاشق،اسیره توقفل وزنجیر

لبِ دریا یه ستاره دیگه چاره ای نداره

یه نفس بریده،با غم سر روشونه هام میذاره

چشایی با گریه واشد،دردی به...عطا شد

تاببندم راه غصه،گریه هایم بی صدا شد

ابر و بارونو بهارم سرد وخاموشه دوباره

خورشیدِ خاموشِ قلبم رنگ به رو دیگه نداره

منم اون عاشقِ خسته،قایقم بازم شکسته

غرقه دریایی م که منوبه شکنجه بسته

لالا لالا گلِ ابری،نریزی باغصه اشکی

صبرِ من دیگه تمومه هوای من شده برفی

لالا لالا گلِ مرده دنیا اینبار تو رو برده

میشکنم دلِ عاشقی که حقِ قلبِ تو رو خورده

لالا لالا گلِ خسته اینهمه عاشقی بسه

شبو با گریه سحر کن،ببین این دنیا چه پسته

حالا که گلِ من خوابه،حالِ من دیگه خرابه

میسپرم به گلِ لاله خنده رو لبش بیاره

فاطیمای مامان

این روزا،تموم پنجره های شهر بسته

 سادگي مرا ببخش كه خويش را تو خوانده ام

براي برگشتن تو به انتظار مانده ام

سادگي مرا ببخش كه دلخوش از تو بوده ام

تو را به انگشتر شعر مثل نگين نشانده ام

به من نخند تو گريه كن چرا كه جز نياز تو

هر چه نياز بود و هست از در خانه رانده ام

اگر به كوتاهي خواب خواب مرا سايه شدي

به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

گلوي فرياد مرا سكوت دعوت تو بود

ولي من اين سكوت را به قصه ها رسانده ام

دوباره از صداقتم دامي براي من نساز

از ابتدا دست تو را در اين قمار خوانده ام

گناه از تو بود و من نيازمند بخشش م

چرا كه من در ابتدا تو را ز خود نرانده ام

گناهكار هر كه بود كيفر آن مال من است

به جرم آن داغ عطش بر لب خود نشانده ام

...؟

با سنگهایی که در سر راهت میگذارند

میتوانی چیزهای قشنگ بسازی

 اریک کستنر نویسنده المانی

 شاید دستهای من نمیتواند

پل صراط تو باشد

من همیشه حرفی برای نگفتن پیدا میکنم

میگویی :

 هنوز دوستت دارم

و من خیس تر از آنم

که چتر تو باشم

و پیر تر از این زندگی

اما

زمستان امسال تو برف باش

که در بیستم آذر چند سالگی ات

آینه برای بزم تو

سفیدی موهایم را نفهمد

تو جوان تر از امروزی

و من خسته تر از فردا

با تو شروع شدم

اما کجای این شعر تمام میشوم

نمیدانم !

چشمانم خسته تر از تو اند

نمیدانم باید بمیرم یا بمانم

زمانی که امسال

روز تولدت را به گریه نشستی

بودنت مبارک

بودنم نامبارک

باید بلند بلند بخندم یا هق هق ببارم

امسال خستگی ام را با تو قسمت کردم

و اشک سهم تو شد

بانو

بیستم آذر چند سالگی ات مبارک

زیبا می شوند درنگاهم نیلوفران

وقتی دستم تابی نهایت  رؤیا می رسد

    وشب

دوباره درخاطرم واژگون می شود

   و  ...

صدای دل خراش کرانه ها 

زمین رابا نگاهم یکی می کند

 آنگاه ست که می پندارم

دست دوستی رابه تمام ناتمام  ها

 داده ام

 و صداقت را  با رؤیاهایم آشتی

  وننگ را

به سلاخه ی کابوس کشانده م

  به راستی

چه زیبا می شود رؤیای من

   دراین بی کرانها...

                                                                       (فاطیمای مامان)

آه یاوردتي کم انت بریئة وجریئة یاحلوتي،

کم اشتاق علي کلامک وطفولتک،عندما

 انظرالیک اري کثیرأمن البهجة والابتسامة 

انت کفراشة بجناحیه الملوّنة طائرة کل

ساعة في ساحة حیاتي وتملئینه بالسعادة

کوني هکذا طوال عمري،

 تعلمي الطیران وطیري وانظري الحیاةمن فوق الغیوم 

انظري الي الصخوروالبرکان والبحور،والاشجار

لاتحزني یاحلوتي فهذه الدنیافانیة وتذهب

جمالهامن حیث اتت ولن تبقی فکوني

مجتهدةفي طیبه وطهارة لانني افتخرلهذه خصالک

یااغلي من کل شئ املکه یااحلی

من العسل کم ابتسامتک جمیلة

کم انت رشیقةوفتّانة!!!

آه ای رزقرمز،گل زیبایم،وه!چه معصومی وبی باک!

همواره مشتاق حرفهاو کودکی توام،هرگاه

به تومی نگرم،زیبایی وتازگی ولبخندرامی بینم

توچون پروانه ای بابالهای رنگین،همواره بر

گستره ی زندگی م  درحال پروازی و 

سرشارازخوشبختی م میکنی

همه ی عمرم چنین باش

پروازرافراگیرواوج بگیروزندگی رابرفرازابرهانظاره کن

صخره ها،آتش فشانها،دریاها،درختان راببین

غمگین مباش زیبای من که این دنیاپایدارنیست

وروزی همه ی زیبایی هایش خواهدرفت

پس درخوبی ونجابت وطهارت کوشاباش

چراکه من به این خصوصیات تو مفتخرم

ای گرانبهاترازهردارایی م،ای شیرین تراز

عسل،چه خنده های توزیباست!!!

 وه چه طنّازودلربایی!!!

لوردتي الحمراءالمعطرة

برای رززیباوخوشبویم زهره

 (عالیه) 

نوگلم زیبای نوشکفته م نازنین صادق وساده ومهرآفرینم

اگرپژمرده ای،اگرآشفته ای،تقصیرتونیست گلکم،مراببخش

که نگفتمت عروسکم گل های زیبا و خوشبوهم خاردارندو

درگذزازکنارآنها برای بوییدن و تماشای زیبایی شان مراقب

باش تاتیغ گلهانخراشدگلبرگ دلت را،مراعفو کن نیاموختم

ت زندگی زیبایی ش رامرهون زخمهاست.

ببخشایم که دروصف گل وسنبل دلتنگی بلبل بیادنیاوردم 

فراموشم شدکه بگویم ت اگرنبود تاریکی،نور معنا نداشت

نگفتمت که دریاآرامش ش درگرو وزش بادوطوفان هاست

تورا ازرؤیاهابرحذرنداشتم،رؤیاهایی که خواب ازچشم می

ربایندو شب زدگی وشبانه های بی انتهارابه ارمغان می

آورند.

من ازگرگهای بی شماردرلباس میش افسانه ها روایت

کردم،اما از آهوان وحشی وسرکشی شان هیچ نگفتم

نخواستم خاطرنازک وزلالت دچارملال شودوتمام اهلی

هاراهم وحشی ببینی وهمواره درحال گریزوفرارباشی

درکارزارزندگی...

الهه ی مهربانی م :اینجامهربانی را شبهه ناک ارزیابی

می کنند و بابت هردل بستگی و وابسته گی غرامتی

سنگین طلب می نمایند.عشق رارنگ ودلدادگی راننگ

می نامند.اینجاعشق راهرگزبدون جاذبه ی زمین نمی

سنجند.

اینجاآینه ای برای دیدن عشق درآنسوی و ورای جسم

یافت نمی شود،چشم های مردم اینجا همه دچارغبار

وابهام است،آنسوی شفاف دل رانمی بیند،و عشق را

هرکس بادیده ی غبار آلود خود تعریف می کند و هیچ

کس تعبیردرستی ازآن ندارد...

اینجاباغبانهاهم گاهی طراوت ونازکی گلبرگ ها را از

یادمی برندو آب رافوران وار برلبان گل ها می رسانند

شیوه ای که عطش گل رافرونمی نشاندو به گلبرگ

های ترو نو شکفته آسیب میزندو برتن ابریشمین 

گلهاخراش برجای می گذارد 

   اینجا...

     اینجا...

    دنیاست...

برای مرهم  دردهایم فاطیما

  برای یاس سفیدم وهمه ی

مهربانی وصبوری ش

عالیه

توای دادا که دوهت شیخ گپی

تو باقیمونده تاریخ گپی

تو دوهتی دی میون ضیفیی دی

تو پیش سوز مویی بیخ گپی

یه وختی نه پسو نمازت آویت

توهم بسه نه دسی رازت آویت

حواست بیت موقی کلوراس

پیش ری جانمازت وازت آویت

شاعربردخون ناف دشتی

میخورن مین سمه گواف دشتی

تلی مشکی ولت سورات ولتر

شاعر خوب خیالباف دشتی!!!!!!

پ ن:این شعرراسال ۱۳۸۵عزیزی به من تقدیم

کردندامامتأسفانه بعدازنغمه های سکوت خبری از

ایشان ندارم هرجاهستندخداپشت  و پناهشان...

ساعت از۴و۴۵دقیقه ی بامداد گذشته وسیاهی می رودکه روشن

 وسفیدشود.قرارم بادردبی محابادرجریان وجاری است.

همچنان میزبانم  و او مهمان ناخوانده م،گله ندارم و نمی رانم ش فقط

 تقاضای سکوت دارم غنچه ها روی شاخه آرمیده اند.سروصدا شاخه را

به لرزه می اندازد غنچه های نوشکفته ازآرامش فاصله می گیرند...آرام

 باش وبمان مهمانم سعی دارم کماکان میزبان خوبی باشم،یادت باشدکه

 لحظه ای ازوجودت غافل نشدم واگرلحظه ای برحسب اتفاق ناچاربه

 نادیده گرفتن ت بودم بعدازآن جبران مافات کردم.روزها درهیاهوی آمد

وشدوترافیک همهمه هافرصتی برای روی برگرداندنم بده تاغنچه هارا

درآرامش واگذاریم چراکه پژمردگی حق آنان نیست.

زمانی است به تو وابسته م ای درد،آنهمه قرارهای هویدای شبانه و

درآمیختن مخفی روزهامجالی برای جزتونمانده همه ی وجودم لبریزتو

است ونشانی جزتوندارد،وچه زیباست علامت هاواشارت های پنهانی و

نهانی مان که تاکنون سربه مهرمانده.

می دانی که دروفاسنبل ونمادی،درتنهاترین تنهایی م همراه وهمگام

منی وتلنگرهای گاه وبیگاهت ازبغض تنهایی می رهاندم ای رفیق

شفیق!اگردیگران نکوهش می کنندتو را من اما می ستایم ت،پس

آرام بامن گام بردارمبادادیده شوی وبرای

جدایی ت همه همگام شوند...چراکه دیراست و بندبند وجودم پیوندی

ناگستنی باتودارد،جدایی ت به مصابه ی برش های متراکم برجان من

است ونابودی و فنا

ازاین روهمواره به آرامش فرامی خوانمت تا این وصل هجران نشود.

کمی تأمّل کن و اندکی درنگ تا به همتای دیرینه م به کوه رسیم ودر

برش ناله وفریادهاسردهیم تا انعکاس هیاهوی مان جزخودمان نشنود

و گوشی  نخراشد

همتای دیرینه م:ای کوه ای

ای ایستا!

ای مانا!!

ای بی نظیر!!!

مرادربرگیرتادرآغوشت بی پرواناله هاکنم ازوصل بی پایان دردوهجربی

امکان ش بگذاربرپایه ت(کوهپایه)دمی بیاسایم تادردهوایی تازه کندوبه

سکوتی هرچندکوتاه فررود...

عالیه: ۴و۴۵بامداد

پی نوشت:یالیتني متّ قبل هذاوکنت نسیأمنسیا 

اگرمی توانستم درزخم تاجنایت

 رخنه کنم

اگرمی توانستم پرده هاوجنون را

استتارکنم

کلاه سلیمان رابه چنگ می آوردم

ودرپیروزی ودرشکست

روی پلکهابه درون رؤیاهامی پریدم

درزمین می بودم ونمی بودم

امامن به اشیابسته ام

چهره واعماقم را

وخدارا،

رضاداده ام که بی طلسم زندگی

کنم

که زندگی رانقاشی کنم

بامرگ وسراب واشیا ـــ

رضاداده ام که بااشیازندگی کنم.

(ادونیس)

هر که پیمان با هوالموجود بست

گردنش از بند هر معبود رست

                              مناجات

گل تنهاومحزون،حاشیه دیوارباغ لابلای شاخه هاکزکرده بود

رساتر نما

ترنم وحی ات را

بازبان گل های داوودی

من این سوی دیوارم

و تمامی تنم تشنه شور صوت توست

آنگاه که در آویختنت

به ایستایی مردانه ی قامت دار

به من نگریستی

و بوسه دادی دستان بی رمق طناب را

تا تمامی خوب رویان

به نای تو

تشنگی فریاد را هجی کردند

بخوان با صوت داوودی ات

فریاد کن

مرا

که وقت رهیدن است

پ.ن:این شعرعنایت ولطف استاد گرامی وبزرگوارم

جناب تبریزیان ویرایش کردند ومراشرمنده ی مهربانی

و محبت بی دریغ خود...

توبخوان

حدیث قدسی

عشق تو مرا ازبستر رخوتناکم

آزادمی کند

هکذا احب

آنانکه آفتاب این دیار را باور ندارند،

ایمانشان را به خدا از دست داده اند.

توضیحأ عرض می کنم خدمت بزرگواران(جناب غریب وماهی سیاه کوچولو)

واماجناب غریب:قصدتاخت وتازنیست بلکه اول تذکّربه خودم که دچارچنین

آفتی نشوم ودرثانی انسان های اینچنینی

درمجلسی نشسته بودم دو بزرگوار نیزحضور داشتند شخصی بدون

ملاحظه وباکمال بی مبالاتی عیبی ازخانواده آندورابیان کردوموجبات

شرمندگی ودل آزردگی آنهارا بوجود آوردبنده بجای آنهاخجل شدم و

رک گویی وبی پروایی آن شخص مراآزردوقتی تنهاشدم خودرادرهر

دو موقعیت قراردادم هیچکدام راقابل تحمل ودرک ندیدم بسیارمتأثر

شدم وخواستم دیشب بانوشتن آرام گیرم ولاغیر...

واماغرورو تکبرهردوآفت جان آدمی ست به استنادآیه ی شریفه ی

(یاایهاالانسان ماغرّک بربک الکریم الذي خلقک و...)ازجمله صفاتی

که مختصّ رب جلیل وآفت عبدذلیل می باشد این دوصفت است...

البته شایداین آیه(واذقلناللملائکة اسجدولآدم فسجدو)بخاطرآورید

وامربرشمامشتبه شودکه خودبحثی جداگانه است

لازم به ذکراست که حسنه ی بشریت عزت نفس می باشدوهرگز

باغروروتکبردریک مقام نمی گنجند...عزت نفس است که به انسان

تعالی ووالایی وبزرگ منشی عطامیکندوانسانیت راشامل میشود

وجناب ماهی کوچولو:گرگ وشغال ازبدوخلقت بدین شمایل وخصایل پدید

آمده وبه اقتضای طبیعت چنین خوی گرفته اندولاجرم گرگ وشغالند...

             غرور آفت مهربانی ومحبت است

         به خود غرّه مشوکه جزآه ودمی نیستی

باخودچه اندیشیده ای که چنین بی پروا به روح و روان دیگران می تازی

وهمچنان مدّعی فهم وشعوری و خود رابری می پنداری وخرسندانه این

عمل ناشایست ونابخردانه ات رانام روشن فکری می نهی!!!!

به آب گندیده ای که بودی و تعفنی که خواهی شدبیاندیش وخاک رابنگر

تاساکن افلاک گردی...

آهای فلانی آنکه روبروی تونشسته متشکل ازخون است،گوشت،پوست

واستخوان

چرا می شکنی؟

حال که شکسته ای

چرامی سوزانی؟

آن که شکست دل بودنه شیشه که شیشه ارزش ش باشکستن می رود

دل می شکندوارزش ش دوصدچندان شودوتونخواهی دانست سرّ ایندو را

ودرجهل مرکّب خودخواهی ماندتاابدالدّهر

انسان های بزرگ دو دل دارند :

دلــی کـه درد مـی کـشـد و پـنـهــان اسـت ...

و دلــی کـه مـی خـنـدد و آشــکار اسـت ...

 روشنترين آينده هميشه روي گذشته فراموش شده، شكل ميگيره.

نميشه تاوقتي كه دردها ورنجها را دور نريختي، توي زندگي به درستي

پيش بري.

عبدي اطعني اجعلک مثلي اومَثَلي

بنده ام مرا اطاعت کن تو را مثل یامثال

خودکنم