صبح بعد نمازم طبق روال همیشگی رفتم چایی دم کردم. یه ساعت بعد که برگشتم چایی بریزم ، دیدم قوری فقط آب جوشه !
نگو کلا یادم رفته بود چای بریزم توش.
امان از این حواس پرتی ها 😅
دیشب هم فقط چهار ساعت خوابیدم و الان چشام به زور باز میمونه.
میخوام یه نیم ساعت بخوابم ، بعد بیدارم بشم و برم سراغ لیست بلند بالایی از کارام که دیشب قبل خواب برای امروز نوشتم .
به ترتیب ، بدون بهونه ... ان شاالله !
بعضی آدما حتی وقتی صداشون مدتی شنیده نمیشه ، حضورشون از زندگی کم نمیشه.
امروز روز مرده و من به مردی فکر کردم که ارزش هاش هنوز هم همون قدر عمیقه. مردی که مهربونیش حتی توی سکوت هم حس میشه.
هم دل ،
حامی ،
بزرگوار....
امیدوارم حال دلش خوب باشه ....
روزت مبارک 🌹
تازه خونه رسیدم خیلی هوا سرده ، یخ زدم. اما به داشتن این هوای تمیز و آسمون آبی می ارزه. اینقدر آسمون خوش رنگ بود که چندتا عکس گرفتم تا خاطره ای از امروز و این هوا بمونه.
برم یه قهوه درست کنم تا گرمم بشه. خداروشکر ناهار هم دارم. میمونه مرتب کردن خونه و تمیز کردنش. بعد مدرسه هم باشگاه بریم.
دیروز به محض اینکه مرکز رسیدم دیدم فربد بیرون بخش ایستاده و داره کلاه سرش میزاره گفت خاله تو بخش دخترا شپش پر شده اگه بدونی یه وضعیه اما ما پسرا نگرفتیم.مثل همیشه گفتم حتماً داره خیلی جو میده و بزرگش میکنه. داخل بخش رفتم دیدم تا واقعاً موضوع جدیه. یکی از دخترا تا شپش گرفته و تو بخش هم پخش شده اینا هم اومدن موهای همه ی دخترا رو از ته زدن. هر کسی میدیدی تا یه کلاه سرش گذاشته کسی نبینه. زینب تنها کسی بود که کلاه نزاشته بود تا داخل کلاس رفتم گفت خاله ببین دیگه مو ندارم اونم کسی که خیلی به خودش و ظاهرش اهمیت میداد. وقتی شب خونه برگشتم سریع دوش گرفتم و تمام لباسهایی که تنم بود شستم. از بس که از این شپش میترسم. دیدی تا اسمش میاد ناخودآگاه سرت خارش میگیره. منم از دیشب همین حسو دارم.
بعد از چند ماه دلم برای اینجا تنگ شد ، البته این مدت که نبودم مینوشتم ولی نه اینجا ، جایی که نه کسی ببینه و نه بخونه فقط ، خودم باشمو خدای خودم ، نیاز داشتم به این دور شدن و تنها شدن.
دیروز مستند ترانه علیدوستی را نگاه کردم و از همون اولش گریم گرفت :((
یه مدته که خوابم خیلی کم شده شبها اکثراً بیدارم. گاهی در حالی که چشمات از گریه تار میبینه ، دلت ویران و تنگه ، غمی پنهان داری ، باید بلند بشی و قوی بمونی و به انجام مسئولیتهات ادامه بدی و پیش وجدان خودت و خدای خودت شرمنده نباشی.
بخوام از روزمرگیهام بگم ، یه هدفی برای خودم گذاشتم و امروز استارتشو زدم ببینم چکار میکنم. مدرسه هم آنلاین بود. روزایی که آنلاین میشه ساعت تعطیلی مرکزم زودتر میشه برای همین باید زودتر برم یه خورده برام سخته چون هنوز خونه نرسیدم باید لباس عوض کنم و برم ولی با وجود همه ی این شرایط تنها جایی هستش که آرامش عمیقی دارم.
خداجون مثل همیشه هوامو داشته باش.
دیروز روز اول مسابقات لیگ کشور بود.شبش از استرس اصلا نتونستم درست بخوابم. صبح موقع رفتن ، تو صدر نرسیده به قلندری یه ماشین کوبید پشت ماشینمون ، حالا ترافیک بود و سرعتی هم ماشینا نداشتن ، راننده گفت خم شدم سیگارمو بردارم که به ماشین شما خوردم حالا همش دو دقیقه مونده بود به خانه تکواندو برسیم تموم لباسها و وسایل هم داخل صندوق عقب بودن و بخاطر ضربه باز نمیشد همین طوری خودمون استرس داشتیم بدتر هم شد گفتیم تا افسر بیاد و تعمیرگاه بریم هم دیرمون میشه دیگه دو نفری یه میله گذاشتن زیر در صندوق بازش کردن دیگه منو عزیز دلم و دوستش رفتیم اونها هم موندن تا افسر بیاد . خداروشکر به موقع رسیدیم داخل سالن فوق العاده گرم بود اصلا اون چندتا کولر جوابگو اون فضای زیاد و اون جمعیت نبود ساعت یک هم وسط مسابقه برق رفت یه ربع طول کشید تا وصلش کنن عزیز دلم تو انفرادی بین ۴۵ نفر هشتم شد داخل تیمی سه نفره هم تیمشون اول شد.همه راضی بودیم چون خیلی تلاش کرده بود حالا سه دور دیگه از مسابقات مونده که برنده مشخص بشه. دور بعدی یه ماهه دیگه برگزار میشه.
بعد اینکه بچه ها مسابقشون تموم شد هر کی یه بطری آب دستشون گرفتن و پابرهنه رو چمنا رفتن و از اون شیر آبی که به چمنا آب میپاشید بطری هاشونو پر کردن و دنبال همدیگه میکردن و آب به هم میپاشیدن.اون حس و حالشون ، خنده های از ته دلشون اینقدر شیرین بود که نگو.سر تا پاشون فقط آب میچکید.
تنها اتفاق بد دیروز پریود شدن خودم اونجا بود. تا برگردیم خونه حالم بد بود.مگه این فسقلی ها رضایت میدادن برگردیم.
یه روزایی مثل امروز اینقدر بیرون از خونه ای ، که دلت برای بودن تو خونه تنگ میشه. از صبح تا الان همش یک ساعت خونه بودم و الان اینقدر خسته ام که نگو . این یک ساعت هم زودی تموم بشه و برسم خونه استراحت کنم.
* امروز استاد یه حرفهایی درباره عزیز دلم باهام زد که بیشتر از قبل مطمئن شدم که راهی که داریم میریم درسته.
از دیشب چنان دل پیچ و دل دردی گرفتم که حس میکنم یکی داره رودمو محکم گره میزنه.الان اینقدر ضعف دارم و بی جونم که توان ندارم بلند بشم.خداکنه فردا دیگه بهتر بشم خیلی کلافه شدم.
