الهی العفو . . .



شب های دراز بی عبادت چه كنم


طبعم به گناه كرده عادت چه كنم


گویند كریم است و گناه می بخشد


گیرم كه ببخشد ز خجالت چه كنم

مـــــحـــــرم  . . .

 


 

درس آزادى به دنيا داد رفتار حسين


بذر همت در جهان افشاند افكار حسين


با قيام خويش بر اهل جهان معلوم كرد


تابع اهل ستم گشتن بود عار حسين


مرگ با عزّت ، زعيش در مذلت بهتر است


نغمه اى مى باشد از لعل دُرَربار حسين

خــــدایــــا . . .



خـــدایـــــا


مـمـنـونـم از ایـن که دســتـمـو گـرفـتـی

در صـورتـی کـه مـیـتـونـسـتـی مـچـمـو بـگـیـری

خدا . . .


خــــدایــــا

د لـــــــــــــــــــم

کمی خــدا میخواد…


کمی سکـــــــــــوت ...

کمی دل بریدن میخواد…


کمی اشک…
کمی بهت…

کمی آغوش آسمانی ...

کمی دور شدن از این آدمها…!

کمی رسیدن به خدا…

زنـــــدگــــی


زنـــدگـــی باید کرد ،


گاه با یک گــل ســـرخ ،


گـاه با یــک دل تــــنــــگ ،


  گاه باید رویید در پس این باران ،


گاه باید خندید بر غــــمـــی بی پــایـان ،

سالروز ازدواج حضرت علی ع و زهرا س


بر اوج محبت عـلـي اوجي نيست


در بحر بجز کرامتش موجي نيست


در کل ممالک و مذاهب به جهان


مانند عـلـي و فـاطـمـه زوجي نيست

خداوندا . . .


 
   خــداونــدا
  من را دریاب لحظه ای که از تو غافلم !


   خــداونــدا  تو را سپاس که لحظه ای از من غافل نمیشی!



   خــداونــدا  سپاس ، شکر که تــنـهـایـیـم  با توست!

خـــــد ا . . .


ســــه حـــــــرف دارد


اما برای پر کردن تــنــهــایــی من حرف ندارد


   “خـــــــــــــدا

خـــدایـــا . . .



خـــد ا یــــا

خــواسـتـم بـگـویـم تــنــهــایــم

امـا نـــگــــاه خـنـدانـت مـرا شـرمـگـیـن کـرد

چــه کـســی بـهـتـر از تــــو . . .

یا امام رضا (ع)


آقــــامـــون آهــو رو ضــامــن شــده بـــاز


آقـــامـــون مــهــمــون دلــهــا شــده بــاز


آقـــامـــون اومـــده بـــه شـــهـــر غــریب


آقــــامــون ســــرور دلــــهـــا شــده بــاز