arbab faghat hossein

السلام ای سرزمین پر بلا

 السلام ای جلوه گاه ذوالمنن 

 السلام ای کشته های بی کفن . . .

 آغاز ماه عزاداری سالار شهیدان تسلیت .

اى داراى بخشندگى و احسان

 اى صاحب فضل و نعمت اى مایه امن و امان

 اى داراى پاکى و پاکیزگى اى صاحب فرزانگى و بیان اى صاحب

 رحمت و خوشنودى اى داراى حجت و دلیل و برهان اى خداوند

 عظمت و سلطنت اى دارنده راءفت و اى یاور بندگان اى صاحب

 بخشندگى و آمرزش اى که پروردگار هر چیز او است

 اى که معبود هر چیز او است اى که آفریننده هر چیز او است

 اى که سازنده هر چیز او است اى که او پیش از هر چیز بوده

و اى که او پس از هر چیز خواهد بود و اى که او برتر از هر چیز است

 اى که او به هر چیز دانا است اى که او به هر چیزى توانا است

 اى که تنها او بماند و هر چیز دیگر فانى گردد

حضرت ابا الحسن علي ابن موسي الرضا  (ع)  در آخرين جمعه از ماه شعبان به اباصلت فرمودند :

بیشتر ماه شعبان سپري شد و اين آخرين جمعه آن است ، در اين باقيمانده ماه تقصيرهاي گذشته ات را جبران كن و بر آنچه به كارت مي آيد همّت كن ، در دعا و استغفار و تلاوت قرآن بسيار بكوش و از گناهان خويش به سوي خدا توبه كن تا ماه رمضان فرا مي رسد بر خدا مخلص باشي. امانتي كه بر گردن داري ادا ساز ، هر كينه اي در قلب تو از برادر مؤمنت باشد آن را برانداز و هر گناهي بر تو مانده كه مرتكب آن شده اي آن را از دل ريشه كن ساز و از خدا پروا داشته باش و بترس و در آشكارا و پنهان بر او توكّل نماي . همانگونه كه خود فرموده : ومن يتوكّل علي الله فهو حسبه انّ اللّه بالغ أمره قد جعل اللّه لكلّ شيءٍ قدر  ( آنكس كه بر خدا توكل كند خدا او را بس است ؛ زيرا خداوند امر خود را به انجام رسانده است و براي هر چيز اندازه اي قرار داده است ) .

و تاكيد شده است در روزهاي پاياني ماه ؛ اين دعا بسيار خوانده شود :

اللّهم ان لم يكن غفرت لنا في ما مضي من شعبان فاغفرلنا فيما بقي منه .

خدايا ! اگر در اين روزهايي كه از ماه شعبان گذشته ؛ ما را نبخشيدي ، پس در باقيماندة آن ما را ببخش .

ضمنا روزه داري در پنجشنبه آخر ماه شعبان هم بسيار تاكيد شده است . اگر چه سخت است ؛ ولي با نيت جلب رضايت خداوند متعال و تقرب به حضرت رسول اكرم ( صلي الله عليه و آله و سلم ) آسان است و گوارا ! از ما گفتن !

پیامبر اکرم(ص)میفرمایند:

ماه رجب ماه من است

ماه شعبان ماه خداوند است

ماه رمضان ماه امّت من است

با جلوه سجاد و ابوالفضل و حسین/یک ماه و سه خورشید آمد

ایام شعبانیه برشما مبارک باد

امام رضا(ع)می فرماید:

هفت چیز بدون هفت چیز مسخره کردن است:

1.آن که با زبان استغفار میکندولی دلش پشیمان نیست.

2.هرکه ازخداوند درخواست توفیق کند ولی تلاش نکند.

3.هرکه می خواهد احتیاط کند ولی پرهیز نکند.

4.هرکه از خداوند بهشت را درخواست کند ولی بر سختیها صبر نکند.

5.هرکه از آتش جهنم به خداوند پناه ببرد ولی شهوت ها را رها نکند.

6.هر که یاد خدا کند ولی برای ملاقات خدا شتاب نکند.

7.هر که یاد مرگ کند ولی آماده نباشد،خودرا مسخره کرده است.

مولای من!

با رزق تو ٬ در ملک تو ٬ در نزد تو کردم گناه...

با خود نگفتم میکند مولای من بر من نگاه...

با این همه آغوش خود بر من گشودی یا اله...

درمانده ام از غفلت و شرمنده ام از اشتباه...

تو آبرو دادی یه من ٬ من از تو بشکستم حریم

ای داور بنده نواز !!!

شرمنده ام ! شرمنده ام!

گذري بر زندگي حضرت ادريس (عليه السلام)

يكي از پيامبران كه نامش در قرآن دوبار آمده(1) و در آيه 56 سوره مريم به عنوان پيامبر صديق ياد شده، حضرت ادريس است كه در اينجا نظر شما را به پاره اي از ويژگيهاي او جلب مي كنيم:ادريس كه نام اصليش اُخنوخ است در نزديك كوفه در مكان فعلي مسجد سهله مي زيست. او خياط بود و مدت سيصد سال عمر نمود و با پنج واسطه به آدم عليه السلام مي رسد. سي صحيفه از كتابهاي آسماني بر او نازل گرديد. تا قبل از ايشان مردم براي پوشش بدن خود از پوست حيوانات استفاده مي كردند، او نخستين كسي بود كه خياطي كرد و طرز دوختن لباس را به انسانها آموخت و از آن پس مردم به تدريج از لباسهاي دوخته شده استفاده مي كردند. او بلند قامت و تنومند و نخستين انساني بود كه با قلم خط نوشت و بر علم نجوم و حساب و هيئت احاطه داشت و آنها را تدريس مي كرد. كتابهاي آسماني را به مردم مي آموخت و آنها را از اندرزهاي خود بهره مند مي ساخت، از اين رو نام او را ادريس (كه از واژه درس گرفته شده) نهادند. خداوند بعد از وفاتش، مقام ارجمندي در بهشت به او عنايت فرمود و او را از مواهب بهشتي بهره مند ساخت. ادريس بسيار درباره عظمت خلقت مي انديشيد و با خود مي گفت: اين آسمانها، زمين، خلايق عظيم، خورشيد، ماه، ستارگان، ابر، باران و ساير پديده ها داراي پروردگاري است كه آنها را تدبير نموده و سامان مي بخشد، بنابراين او را آن گونه كه سزاوار پرستش است، پرستش كن.

هشدار حضرت ادريس نسبت به مرگ 

اي انسان! گويي مرگ به سراغت آمده، ناله ات بلند شده، عرق پيشانيت سرازير گشته، لبهايت جمع شده، زبانت از حركت ايستاده، آب دهانت خشك گشته، سياهي چشمت به سفيدي دگرگون شده، دهانت كف كرده، همه بدنت به لرزه در آمده و با سختيها و تلخي هاي مرگ دست به گريبان شده اي. سپس روحت از كالبدت خارج شده و در برابر اهل خانه ات جسد بدبويي شده اي و مايه عبرت ديگران گشته اي. بنابراين هم اكنون به خودت پند بده و درباره مرگ و حقيقت آن عبرت بگير، كه خواه ناخواه به سراغت مي آيد و هر عمري گرچه طولاني باشد به زودي به دست فنا سپرده مي شود.اي انسان! بدان كه مرگ با آن همه دشواري، نسبت به امور بعد از آن كه حوادث هولناك و پر وحشت قيامت مي باشد آسان تر است، متوجه باش كه ايستادن در دادگاه عدل الهي براي حسابرسي و جزاي اعمال آنقدر سخت و طاقت فرسا است كه نيرومندترين نيرومندان نيز از شنيدن احوال آن ناتوانند.

فرازهايي از اندرزهاي ادريس عليه السلام

اي انسانها! بدانيد و باور كنيد كه تقوا و پرهيزكاري، حكمت بزرگ و نعمت عظيم، و عامل كشاننده به نيكي و سعادت و كليد درهاي خير و فهم و عقل است، زيرا خداوند هنگامي كه بنده اي را دوست بدارد، عقل را به او مي بخشد.بسياري از اوقاتِ خود را به راز و نياز و دعا با خدا بپردازيد و در خدا پرستي و در راه خدا تعاون و همكاري نماييد، كه اگر خداوند همدلي و همكاري شما را بنگرد، خواسته هايتان را برمي آورد و شما را به آرزوهايتان مي رساند و از عطاياي فراوان و فنا ناپذيرش بهره مند مي سازد.هنگامي كه روزه گرفتيد، نفوس خود را از هر گونه ناپاكيها پاك كنيد و با قلبهاي صاف و خالص و بي شائبه براي خدا روزه بگيريد، زيرا خداوند به زودي دلهاي ناخالص و تيره را قفل مي كند. همراه روزه گرفتن و خودداري از غذا و آب، اعضاء و جوارح خود را نيز از گناهان كنترل كنيد.هنگامي كه به سجده افتاديد و سينه خود را در سجده بر زمين نهاديد، هر گونه افكار دنيا و انحرافات و نيرنگ و فكر خوردن غذاي حرام و دشمني و كينه را از خود دور سازيد و از همه ناصافي ها خود را برهانيد.خداوند متعال، پيامبران و اوليائش را به تأييد روح القدس اختصاص داد و آنها در پرتو همين موهبت بر اسرار و نهانيها آگاه شدند و از فيض حكمت بهره مند گشتند، از گمراهيها رهيده و به هدايتها پيوستند، به طوري كه عظمت خداوند آن چنان در دلهايشان آشيانه گرفت كه دريافتند او وجود مطلق است و بر همه چيز احاطه دارد و هرگز نمي توان به كُنه ذاتش معرفت يافت.

هدايت هزار نفر

ادريس همچنان با بيانات شيوا و اندرزهاي دلپذير و هشدارهاي كوبنده، قوم خود را به سوي خدا دعوت مي كرد. در اين مسير با طايفه اي از قوم خود ملاقات نمود كه همه بت پرست و در انواع انحرافها و گمراهيها گرفتار بودند. ادريس به اندرز و نصيحت آنها پرداخت و آنها را از انجام گناه سرزنش نموده و از عواقب گناه هشدار داد و به سوي خدا دعوت كرد. آنها يكي پس از ديگري تحت تأثير قرار گرفته و به او پيوستند. نخست تعداد هدايت شدگان به سی نفر و سپس به هفتاد نفر رسيد. به همين ترتيب يكي پس از ديگري هدايت شدند تا به هفتصد نفر و سپس به هزار نفر رسيدند.

ادريس از ميان آنها صد نفر از برترين ها را برگزيد، و از ميان صد نفر، هفتاد نفر، و از ميان هفتاد نفر ده نفر، و از ميان ده نفر، هفت نفر را انتخاب نمود. ادريس با اين هفت نفر ممتاز، دست به دعا برداشتند و به راز و نياز با خدا پرداختند خداوند به ادريس وحي كرد، و او و همراهانش را به عبادت دعوت نمود، آنها همچنان با ادريس به عبات الهي پرداختند تا زماني كه خداوند روح ادريس عليه السلام را به ملأ اعلي برد.

مبارزه ادريس با طاغوت عصرش

ادريس تنها به عبادت و اندرز مردم اكتفا نمي كرد، بلكه به جامعه توجه داشت كه اگر ظلمي به كسي شود، از مظلوم دفاع كند و در برابر ظالم، ايستادگي نمايد. به عنوان نمونه به داستان زير توجه نماييد:در عصر او پادشاه ستمگري حكومت مي كرد، ادريس و پيروانش از اطاعت شاه سرباز زدند و مخالفت خود را با طاغوت، آشكار ساختند، از اين رو آنها را از طرف دستگاه آن شاه جبّار، به عنوان رافَضي (يعني ترك كننده اطاعت شاه) خواندند.روزي شاه با نگهبانان خود در بيابان، به سير و سياحت و شكار مشغول بود كه به زمين مزروعي بسيار خرّم و شادابي رسيد، پرسيد: اين زمين به چه كسي تعلق دارد؟ اطرافيان گفتند: به يكي از پيروان ادريس .شاه، صاحب آن ملك را خواست و به او گفت: اين ملك را به من بفروش. او گفت: من عيالمند هستم و به محصول اين زمين محتاج تر از تو مي باشم و به هيچ عنوان از آن دست نمي كشم.شاه بسيار خشمگين شد، و با حال خشم به قصرش آمد، چون همسرش او را خشمگين يافت، علت را پرسيد و او جريان را بازگو كرد و با همسرش در اين مورد به مشورت پرداخت، و به اين نتيجه رسيدند كه رهنمودهاي ادريس، مردم را بر ضد شاه، پرجرئت و قوي دل كرده است. همسر شاه كه زن ستمگر و بي رحم بود گفت: من تدبيري مي كنم كه هم تو صاحب آن زمين شوي و هم مردم با تبليغات وارونه، رام و خام شوند. شاه گفت: آن تدبير چيست؟ زن كه حزبي بنام ازارقه (چشم كبودها) از افراد خونخوار و بي دين تشكيل داده بود به شاه گفت: من جمعي از حزب ازارقه را مي فرستم تا صاحب آن زمين را به اينجا بياورند و همه ي آنها شهادت بدهند كه او آيين تو را ترك كرده، در نتيجه كشتن او جايز مي شود، تو نيز او را مي كشي و آن سرزمين خرّم را تصرّف مي كني.شاه از اين نيرنگ استقبال كرد و آن را اجرا نمود و پس از كشتن آن شيعه ي ادريس، زمينهاي مزروعي او را تصرّف و غصب نمود.حضرت ادريس از جريان آگاه شد و شخصاً نزد شاه رفت و با صراحت به او اعتراض كرده ؛ آيين او را باطل دانست و او را به سوي حق دعوت نمود، سرانجام به او گفت: اگر توبه نكني و از روش خود برنگردي، به زودي عذاب الهي تو را فرا خواهد گرفت، و من پيام خود را از طرف خداوند به تو رساندم. همسر شاه، به او گفت: هيچ ناراحت مباش، من نقشه ي قتل ادريس را طرح كرده ام، و با كشتن او رسالتش نيز باطل مي شود. آن نقشه اين بود كه چهل نفر را مخفيانه مأمور كشتن ادريس كرد، ولي ادريس توسّط مأموران مخفي خود، از جريان آگاه شد و از محلّ و مكان هميشگي خود به جاي ديگر رفت، و آن چهل نفر در طرح خود شكست خوردند مدّتها گذشت تا اينكه عذاب قحطي، كشور شاه را فرا گرفت كار به جايي رسيد كه زن شاه، شبها به گدايي مي پرداخت تا اينكه شبي سگها به او حمله كردند و او را پاره پاره نموده و دريدند. بلاي قحطي نيز بيست سال طول كشيد و سرانجام، آنها كه باقي مانده بودند به ادريس و خداي ادريس ايمان آوردند و كم كم بلاها رفع گرديد. و ادريس عليه السلام پيروز شد.

آروزي ادريس براي ادامه زندگي به خاطر شكرگزاري

فرشته اي از سوي خداوند نزد ادريس عليه السلام آمد و او را به آمرزش گناهان و قبولي اعمالش مژده داد. ادريس بسيار خشنود شد و شكر خداي را به جاي آورد، سپس آرزو كرد هميشه زنده بماند به شكرگزاري خداوند بپردازد.فرشته از او پرسيد: چه آرزويي داري؟ ادريس گفت: جز اين آرزو ندارم كه زنده بمانم و شكرگزاري خدا كنم، زيرا در اين مدّت دعا مي كردم كه اعمالم پذيرفته شود كه پذيرفته شد، اينك بر آنم كه خدا را به خاطر قبولي اعمالم شكر نمايم و اين شكر ادامه يابد. فرشته بال خود را گشود و ادريس را در برگرفت و او را به آسمانها برد. اينك ادريس زنده است و به شكرگزاري خداوند اشتغال دارد. مطابق بعضي از روايات، ادريس پس از مدّتي كه در آسمانها بود، عزرائيل روح او را در بين آسمان چهارم و پنجم قبض كرد، چنانكه خاطرنشان مي شود.

قبض روح ادريس عليه السلام بين آسمان چهارم و پنجم

امام صادق عليه السلام فرمود: يكي از فرشتگان، مشمول غضب خداوند شد. خداوند بال و پرش را شكست و او را در جزيره اي انداخت. او سالها در آنجا در عذاب به سر مي برد تا وقتي كه ادريس به پيامبري رسيد. او خود را به ادريس رسانيد و عرض كرد: اي پيامر خدا! دعا كن خداوند از من خشنود شود، و بال و پرم را سالم كند. ادريس براي او دعا كرد، او خوب شد و تصميم گرفت به طرف آسمانها صعود نمايد اما قبل از رفتن، نزد ادريس آمد و تشكّر كرد و گفت: آيا حاجتي داري زيرا مي خواهم احسان تو را جبران كنم. ادريس گفت: آري، دوست دارم مرا به آسمان ببري، تا با عزرائيل ملاقات كنم با او اُنس بگيرم، زيرا ياد او زندگي مرا تلخ كرده است. آن فرشته، ادريس را بر روي بال خود گرفت و به سوي آسمانها برد تا به آسمان چهارم رسيد، در آنجا عزرائيل را ديد كه از روي تعجّب سرش را تكان مي دهد. ادريس به عزرائيل سلام كرد، و گفت: چرا سرت را حركت مي دهي؟ عزرائيل گفت: خداوند متعال به من فرمان داده كه روح تو را بين آسمان چهارم و پنجم قبض كنم، به خدا عرض كردم: چگونه چنين چيزي ممكن است با اينكه بين آسمان چهارم و سوم، پانصد سال راه فاصله است، و بين آسمان سوم و دوّم نيز همين مقدار فاصله. (و من اكنون در سايه ي عرش هستم و تا زمين فاصله فراواني دارم و ادريس در زمين است، چگونه اين راه طولاني را مي پيمايد و تا بالاي آسمان چهارم مي آيد!!). آنگاه عزرائيل همانجا روح ادريس را قبض كرد. اين است سخن خداوند ( آيه ي 57 سوره ي مريم) كه مي فرمايد:وَ رَفَعناهُ مَكاناً عَلِيّاً؛ و ما ادريس را به مقام بالايي ارتقا داديم. پيامبر صلي الله عليه وآله و سلم فرمود: در شب معراج، مردي را در آسمان چهارم ديدم، از جبرئيل پرسيدم: اين مرد كيست؟ جبرئيل گفت: اين ادريس است كه خداوند او را به مقام ارجمندي بالا آورده است. به ادريس سلام كردم و براي او طلب آمرزش نمودم، او نيز بر من سلام كرد و برايم طلب آمرزش نمود.

ادريس پيامبر(ع)

حضرت ادريس(ع)پس از آدم و شيث(عليهما السلام)به مقام پيامبرى‏برگزيده شد. او همواره مردم را به پرستش خداى يگانه و دورى ازگناه دعوت مى‏كرد و پيروانش را به ظهور پيامبران بعدى، بويژه‏خاتم الانبياء محمد مصطفى(ص)، بشارت مى‏داد. سلسله مقالات پيامبران آسمانى را با مرورى بر زندگى اين‏پيامبر بزرگ آغاز مى‏كنيم. در نام اين پيامبراختلاف است. گروهى نامش را اخنوع و لقبش راادريس دانسته‏اند. دسته‏اى وى را «اوزريس‏» خوانده، ادريس رامعرف اين نام شمرده‏اند. جمعى معتقدند نامش در تورات «اخنوع‏»يا «خنوع‏» است و «هرمس الهرامسه‏» و «مثلث النعمه‏» و«المثلث‏» لقب داده‏اند; زيرا ملك و حكيم و نبى بوده است. علامه طباطبايى(ره)در اين باره مى‏فرمايد: نام ايشان به زبان‏يونانى طرميس بود كه در زبان عربى اخنوع گفته مى‏شود. اما بعضى‏ديگر مى‏گويند: در زبان يونانى به ايشان ارميس مى‏گويند كه درزبان عربى هرمس گفته مى‏شود و خداوند عزوجل هم دركتاب قرآن‏ايشان را ادريس ناميد.»

ادريس در قرآن

1- همانا ادريس پيامبرى راستگو و صديق بود.(انه كان صديقا)

2- آن حضرت مقام نبوت داشت.(نبيا)

3- خداوند مقامش را بلندگردانيد.(و رفعناه مكانا عليا)

شيخ طوسى(ره)در باره اوصاف حضرت ادريس به آيه‏هاى 84 و 85سوره انبياء اشاره كرده، مى‏فرمايد:

4- برعمل صالح و اطاعت از خداوند استوار بود.(و ذكرى‏للعالمين)

5- در بلاها بردبارى بسيار نشان مى‏داد.(و اسماعيل و ادريس وذالكفل كل من الصابرين)

علامه طبرسى(ره)به خاطر عدم شتاب در استجابت دعا را نشانه‏بردبارى ادريس مى‏داند.

خصوصيات ادريس

حضرت ادريس(ع)به كثرت درس و تعليم و نشر احكام و سنن الهى‏مشهود بود و بدين سبب وى را «ادريس‏» ناميدند.

او نخستين كسى بود كه به نوشتن پرداخت و در علم ستاره‏شناسى وحكمت نظر كرد. خداوند وى را از اسرار و چگونگى تركيب فلك ونقطه اجتماع ستارگان آگاه ساخت و شمار سالها و دانش رياضى وهيئت‏به او آموخت. وقتى ادريس به پيامبرى مبعوث شد، مردم به هفتاد و دوزبان سخن‏مى‏گفتند و خداى متعال همه آن لغات را به وى تعليم داد. اوهمچنين نخستين كسى بود كه حرفه و هنر دوزندگى داشت و لباس‏مى‏دوخت. قبل از وى مردم پوست‏برتن مى‏كردند. ادريس خياط بود ودر مسجد سهله بدين كار اشتغال داشت. آن پيامبر بزرگوار نخستين فرستاده خداوند بود كه با اسلحه به‏جنگ دشمنان (فرزندان قابيل)رفت. يكى از فرزندان قابيل را به‏اسارت در آورد.

عبادت ادريس

ابن عباس مى‏گويد: «كان ادريس النبى(ع)يسيبح النهار و يصومه‏و يبيت‏حيث ماجنه الليل و ياتيه رزقه حيث ما افطروكان يصعد له‏من العمل الصلاح مثل مايصعد لاهل الارض كلهم‏»

حضرت ادريس(ع)روز را به عبادت و روزه مى‏گذراند و شب در هركجامى‏رسيد بيتوته مى‏كرد. هنگام افطار، هرجا كه بود روزى‏اش مى‏رسيد. كردار نيك وى كه هروز به آسمان مى‏رفت. با اعمال صالح همه‏مردم زمانش برابر بود. حضرت ادريس هنگام دوختن لباس به حمد، تسبيح، تمجيد، تكبير،توحيد خداوند لب مى‏گشاد و اعمال يك روز او با كردار همه اهل‏زمين در زمان وى برابر بود.

سيماى ادريس در دعاها

سيدرضى‏الدين بن طاووس(ره)دعاهايى نقل كرده كه نام و ياد اين‏پيامبر بزرگ در آن ديده مى‏شود. در دعاهاى ويژه ماه ربيع الاول‏چنين آمده است:

«واسئلك باسمك الذى دعاك به ادريس فرفعته مكانا عليا ان‏ترفعنا الى احبت البقاع اليك...»

در دعاهاى مختص ماه مبارك رجب نيز چنين مى‏خوانيم:

«اللهم انى اسئلك باسمك... و معلم ادريس عددالنجوم و الحساب‏و السنين و الشهود و اوقات الازمان‏»

چنانكه پيدا است اين دعا به برخى از اوصاف ادريس اشاره مى‏كنداز جمله داشتن شمار سالها، رياضى و نجوم.

فرزندان ادريس

ادريس پيامبر فرزندان متعددى داشته كه فقط نام «متوشلخ‏» و«ناخورا» و «حرقاسيل‏» در كتابها ذكر شده است.

زبان ادريس

ابن عباس مى‏گويد: پنج تن از پيامبران به زبان‏سريانى(يونانى)سخن مى‏گفتند:

1- آدم(ع)

2- شيث(ع)

3- ادريس(ع)

4- نوح(ع

5- ابراهيم(ع)

ادريس چندمين پيامبر است؟

مشهور اين است كه حضرت ادريس(ع)سومين پيامبر است و پس از آدم‏و شيث(ع)بدين مقام برگزيده شد. گروهى وى را دومين پيامبر مى‏دانند و دسته‏اى نيز نوح راپيامبر دوم شمرده‏اندو ادريس را يكى از انبياء بنى‏اسرائيل‏مى‏دانند. ابن كثير در پاسخ اين گروه مى‏گويد: اين سخن گمانى بيش‏نيست. گروهى نيز ادريس را يكى از علماى بنى‏اسرائيل دانسته‏اند. اين‏سخن به وسيله بعضى از مفسيران رد شده است.

آيا الياس همان ادريس است؟

ابن مسعود و ابن عباس چنان نقل كرده‏اند كه الياس همان ادريس‏است. البته اين سخن صحيح نيست; زيرا طبق كتب تاريخى‏الياس ازفرزندان نوح(ع)و ادريس جد پدر نوح است و اين دو قابل جمع‏نمى‏نمايد.

سيماى پيامبر اسلام(ص)و على(ع)در مصحف ادريس

در صحف ادريس پيامبر چنين آمده است: «هنگامى كه خداوندابليس را تا روز موعود مهلت داد، به او فرمود: براى آن روزموعود بندگانى را انتخاب و قلبهايشان را امتحان كرده‏ام. آنان‏دوستان من هستند براى آنها پيامبر مصطفى(ص)و امينى چون‏مرتضى(على)«ع‏» انتخاب كرده‏ام. پس مصطفى(ص)را پيامبرآنها(امت)را يارو و انصار قرار دادم. آنها امتى هستند كه من‏براى پيامبرم مصطفى(ص)و امينم مرتضى(ع)اختيار كرده‏ام.» نكته مهمى كه از اين جملات به دست مى‏آيد اين است كه اولا حضرت‏ادريس(ع)آمدن پيامبرى به نام محمد(ص)را بشارت مى‏دهد و ثانيا به‏جانشينى و ولايت على بن ابى‏طالب(ع)بعد از پيامبر(ص)تصريح مى‏كند. پيامبر اسلام(ص)در صحف ادريس «بهيائيل‏» خوانده شده و ادريس‏پيشاپيش جز ظهورش را داده است.

ولادت و دوران كودكى آن حضرت

علامه طباطبايى(ره)درباره مكان ولادت حضرت ادريس(ع)مى‏فرمايد:

حكيمان و دانشمندان در باره مكان ولادت ادريس اختلاف كرده‏اند.

گروهى بر اين باورند كه او در شهر «منف‏» مصر به دنيا آمد ودر آنجا وى را «هرمس الهرامه‏» مى‏خواندند; و گروهى چنان‏مى‏انديشيد كه او در بابل به دنيا آمده است.

در باره دوران كودكى حضرت ادريس(ع)مى‏گويند: ايشان استادى به‏نام «اغشاذيمون‏» داشته است.

علامه طباطبايى(ره)مى‏فرمايد: كسى در باره زندگى اين شخص چيزى‏نگفته است. فقط گفته‏اند كه او يكى از انبياى يونان و مصر بوده،«اورين دوم‏» شهرت داشت. يونانيها و مصريها ادريس را «اورين‏سوم‏» مى‏خواندند.

ادريس و ستمگران

پادشاه ستمگرى بر قوم ادريس(ع)حكومت مى‏كرد و فرمانش برمال وجان مردم نافذ بود. روزى پادشاه براى تفريح از مركز حكومت‏خودخارج گرديد. در راه به چمن‏زارى سبز و خرم رسيد و آنجا راپسنديد. از فرراى خود پرسيد: اين چمنزار از كيست؟ گفتند: آن‏مردى خدا پرست‏با فلان نام و نشان.

شاه دستور داد مرد بينوا را احضار كردند. به او فرمان زمين‏را به دربار واگذارد. مرد با ايمان گفت: خانواده‏ام از تونيازمندترند. شاه گفت: پس به من بفروش.

مرد حاضر نشد. شاه خشمگين به خانه بازگشت; ولى بسيار ناراحت‏به نظر مى‏رسيد و در انديشه بود كه چگونه زمين را از آن مردبگيرد.

همسر ناپاك شاه، چون شاه را عصبانى ديد و سبب را دريافت،گفت: چاره كار آسان است. گروهى از ياران پليدش را طلبيد ودستور داد: نزدشاه گواهى دهند مالك زمين كافر و از دين شاه روى‏گردان شده است. به گواهى آنان ما زمين به‏تصرف شاه در آمد. در برابر اين جنايت‏بزرگ، پروردگار خشمگين‏شده، به ادريس(ع)امر كرد نزد ستمكار رفته، به وى هشدار دهد وياد آورى كند كه پايتختو پيكر همسرت طمعه سگان خواهد شد.

ادريس(ع)پيام پروردگار را رسانيد. شاه گفت: پيش از آنكه به‏دست من كشته شوى برون رو. همسرش گفت: از پيام خداى ادريس‏بيمناك مشو; من افرادى را براى كشتن وى مى‏فرستم.

بدين ترتيب، گروهى به تعقيب ادريس پرداختند. ادريس به فرمان‏خداوند از شهر خارج شد; خود را مخفى ساخت و چنين دعا كرد:

خداوند! باران رحمتت را براين شهر نازل مفرما تا من درخواست‏كنم.

دعاى ادريس مستجاب شد. او به غارى پناه برد و با حمايت‏فرشته‏اى كه همه شب غذايش را مى‏آورد به زندگى ادامه داد.

پروردگار شاه ستمگر را سرنگون كرد; در چنگال مرگ اسير ساخت،شهر را ويران و همسرش را طعمه سگان ساخت. از مخفى شدن ادريس درغار بيست‏سال گذشت و حتى يك قطره باران نيز برآن سرزمين‏نباريد. زندگانى مردم بسى خت‏شد. مردم گفتند: بدبختى ما به‏سبب نفرين ادريس(ع)است. به درگاه خداوند رفتند; از گناهان خوداستغفار كردند و خاك ندامت‏بر سرريختند. خداوند توبه آنان راپذيرفت و ادريس را به شهر بازگرداند. مردم در پيشگاه او توبه‏كردند و باران با دعاى ادريس به شهر بازگشت.

امام محمّد باقر(ع) روایتی از رسول گرامی اسلام(ص) نقل می کند که آن حضرت فرمودند:

ملکی از ملائکه ها در پیشگاه الهی دارای مقام و منزلتی بود و خداوند او را به خاطر کوتاهی که کرده بود به روی زمین فرستاد.او پیش ادریس(ع) آمد و گفت:در پیش پروردگار از من شفاعت کن. آن حضرت سه روز روزه گرفت که در بین آنها افطار نکرد و سه شب خداوند را عبادت نمود بدون اینکه خسته و کوفته گردد و بعد از سه روز و سه شب در هنگام سحر در پیشگاه خداوند از برای ملک شفاعت کرد و خداوند نیز شفاعت او را پذیرفت و ملک را به سوی آسمان بالا برد.ملک در هنگام عروج به آسمان به آن حضرت گفت:بر این منّتی که بر من گذاشتی می خواهم حاجتی از حاجت هایت را برآورده کنم.ادریس(ع) گفت: حاجت من آن است که خداوند عزرائیل را به من نشان دهد که شاید با او انس و الفت بگیرم که با یاد او نعمتهای الهی بر من گوارا نیست. ملک بالهای خود را گشود و گفت:سوار شو...

و او را به آسمان برد.ملک الموت را در آسمان اوّل طلب کرد.گفتند بالا رفته است.ملک آن حضرت را بالا برد تا آنکه در میان آسمان چهارم و پنجم ملک الموت را با حالت تعجّب ملاقات نمود.آن ملک به عزرائیل گفت:چرا قیافه ات متعجّب است؟ گفت: تعجّبم از این است که در زیر عرش بودم و حق تعالی به من امر فرمود که روح ادریس را در میان آسمان چهارم و پنجم بگیرم و حال او را اینجا دیدم! ادریس(ع) این سخن را که شنید بر خود لرزید و از بال ملک افتاد و عزرائیل در همان جا روح او را گرفت.

صلوات در کعبه

عبدالسلام بن نعیم میگوید:به امام صادق(ع)عرض کردم:داخل خانه ی کعبه

شدم و هیچ دعایی بخاطرم نیامد مگر صلوات بر رسول خدا،آن حضرت

فرمود:هیچ کس از کعبه بیرون نیامده است که عملش از عمل تو بهتر باشد.

از آن روزی که ما را آفریدی،به غیر از معصیت از ما چه دیدی،دلا غافل ز

سبحانی چه حاصل،مطیع نفس شیطانی چه حاصل،بود قدر تو افزون از

ملائک،تو قدر خود نمیدانی چه حاصل،خدایا داد از این دل داد از این دل،

که یک دم من نگشتم شاد از این دل.

ویژگی های صلوات

صلوات،بهترین هدیه از طرف خداوند برای انسان است.

صلوات،تحفه ای از بهشت است.

صلوات،روح را جلا میدهد.

صلوات،عطری است که دهان انسان را خوشبو میکند.

صلوات،موجب کمال دعا و استجابت آن میشود.

صلوات،رمز دیدن پیامبر در خواب است.

صلوات،نور پل صراط است.

صلوات،سپری در مقابل آتش جهنم است.

صلوات،جواز عبور انسان به بهشت است.

صلوات،فقر ونفاق را از بین میبرد.

صلوات،زینت نماز است.

صلوات،بهترین داروی معنوی است.

صلوات،از جانب خداوند رحمت است،و از سوی فرشتگان پاک کردن گناهان است.

صلوات،برترین عمل در روز قیامت است.

صلوات،انسان را در سه عالم بیمه میکند.

صلوات،محبوب ترین عمل است.

رسول خدا(ص)فرمودند:هرکس یک بار بر من صلوات بفرستد ذره ای از گناهانش باقی نمیماند.

معنای انتظار امام زمان(عج)چیست؟

آیا به معنای سکوت و بی تفاوتی در برابر ظلم و فساد است؟

پاسخ:ما هر شب منتظر طلوع خورشید فردا هستیم اما معنای انتظار خورشید این نیست که دست روی دست بگذاریم و تا صبح در تاریکی به سر ببریم.بلکه اتاق خود را روشن میکند.

ما در زمستان منتظر فرا رسیدن تابستان هستیم ولی این انتظار تابستان به آن معنا نیست که در زمستان بلرزیم و اتاق خود را گرم نکنیم.

در زمان غیبت امام زمان نیز باید به مقدار توان خود با ظلم مبارزه کنیم و در صدد اصلاح خود و جامعه براییم.

در روایت میخوانیم بهترین عمل انتظارآمدن حضرت مهدی(عج)است،بر اساس این روایت انتظار حالت نیست بلکه عمل است،بنابراین منتظر واقعی باید اهل عمل باشد.

منتظران مصلح خود باید صالح باشند،کسی که منتظر مهمان است در خانه آرام نمیشیند،وظیفه مردم در زمان غیبت خودسازی و امر به معروف و دعوت به حق و آگاه سازی دیگران است.

برای ظهور و سلامتی امام زمان(عج)صلوات

روزی امیرالمومنین علی(ع)به اتفاق عمر و ابوبکر به راهی میرفت و حضرت علی در

ما بین آن دو قرار گرفته بود چون ابوبکر و عمر بلند قد بودند و حضرت علی(ع)

کوتاهتر.عمر از روی شوخی گفت:(انت فی بیننا کنون لنا)یعنی تو در میان ما دو

نفر مانند نون لنا هستی.واین اشاره به کوتاهی قد امام بود.

ولی امام شوخی عمر را بی جواب نگذاشت و در جوابش فرمود:(انا ان لم اکن فانتم لا)

یعنی اگه من نباشم شما نیستید چون اگر حرف نون را از میان لنا برداریم میشود لا و

لا به معنی نیست است.

السلام علیک یا خازن الکتاب المسطور،سلام برتو ای خزانه دار کتاب نگارش یافته.

السلام علیک یا وارث التوراةوالانجیل و الزبور،سلام برتوای وارث تورات و انجیل وزبور.

السلام علیک یا امین الرحمن،سلام بر تو ای امانتدار خدای رحمان.

السلام علیک یا شریک القران،سلام بر تو ای شریک قرآن(درهدایت مردم)

السلام علیک یاعمودالدین،سلام بر تو ای ستون خیمه دین.

السلام علیک یاباب حکمة رب العالمین،سلام برتوای دروازۀ حکمت پروردگار جهانیان.

السلام علیک یا باب حطة الذی من دخله کان من الآمنین،سلام بر تو ای درب «حطة» که (برای ریزش گناهان بود)هرکه داخلش گردد از ایمن شدگان است.

السلام علیک یا عیبة علم الله،سلام برتو ای گنجینۀ دانش بی پایان خدا.

السلام علیک یا موضع سر الله،سلام بر تو ای جایگاه سر و راز خدا.

السلام علیک یا ثارالله وابن ثاره والوتر الموتور،سلام بر تو ای خون خدا که انتقام خونت گرفته نشد.

السلام علیک و علی الارواح التی حلت بفناءک و اناخت برحلک،سلام بر تو و بر ارواحی که درآستانت فرود آمدند و در کنارت بار انداختند و ایستادگی کردند.

فضیلت ماه رجب

ازحضرت رسول(ص)روایت شده که ماه رجب ماه بزرگ خداست وماهی درحرمت وفضیلت به آن نمیرسد،وقال باکافران دراین ماه حرام است ورجب ماه خداست وشعبان ماه من است وماه رمضان ماه امت من است.کسی که یک روزازماه رجب راروزه داردمستوجب خشنودی خداگرددوغضب الهی ازاودورگرددودری ازدرهای جهنم برروی اوبسته گردد.ازحضرت موسی بن جعفر منقول است که هرکه یک روزازماه رجب راروزه بداردآتش جهنم یکساله ازاودورشودوهرکه سه روزازآن راروزه داردبهشت اوراواجب گردد،وهمچنین فرمودکه رجب نام نهری است دربهشت ازشیرسفیدتروازعسل شیرین تر هرکه یک روزازرجب راروزه داردالبته ازآن نهربیاشامد.

وپیامبرفرمود:ماه رجب ماه استغفارامت من است پس دراین ماه بسیارطلب امرزش کنیدکه خداامرزنده ومهربان است،ورجب را

اَصَبَّ میگویندزیراکه رحمت خدا برامت من بسیارریخته میشود

پس بسیاربگویید:اَستَغفِرُاللهَ وَاَسئَلُهُ التُّوبَةَ.

ای یاد تو در عالم،آتش زده بر جانها

هرجازفراق تو،چاک است گریبانها

ای گلشن دین سیراب،بااشک محبانت

از خون تو شد رنگین،هرلاله به بستانها

بسیار حکایتها،گردیده کهن اما

جان سوزحدیث تو،تازه است به دورانها

یک جان به ره جانان،دادی وخدا داند

کز یاد تو چون شورد،تا روز جزاجانها

دردفتر آزادی،نام تو به خون ثبت است

شد ثبت به هر دفتر،با خون تو عنوانها

این سان که تو جان دادی،درراه رضای حق

آدم به تو مینازد ای اشرف انسانها

ای صبا! ای پیک دور افتادگان

                                اشک ما بر خاک پاک او رسان

آثاربرکات صلوات

صلوات آثارده گانه دارد:

صاحب ریاض الانس گفته:که هرکس یکباربرحضرت رسالت صلوات بفرستدبه ده عطیه مشرف میگردد.

اول:صلوات ملک غفار

دوم:شفاعت نبی مختار

سوم:اقتداء به ملائکه ی اطهار

چهارم:مخالفت مخالفین وکفار

پنجم:مغفرت ومحو خطایا واوزار

ششم:قضاء حاجات واوطار

هفتم:منورگردانیدن ظواهرواسرار

هشتم:نجات از دارالبوار

نهم:دخول در دارالقرار

دهم:قرب ورضوان حضرت پروردگار

رسول خدا(ص) فرمودند:هرکس برمن یک بارصلوات بفرستدخداوند درعافیت رابرویش بازمیکند وزیادبرمن صلوات بفرستید که صلوات برمن نورقبر و نوربر روی پل صراط و نور بهشت است.

                          به نام او که هرچه کردیم به چشم کرمش زیبا بود

چرا ما با داشتن این همه احادیث و آیه ها بازهم در غفلت به سر میبریم؟

تاحالا به این فکر کرده ایم که چرازندگی میکنیم و چه هدفی داریم و مقصد ما کجاست؟

یقیناًهمه ی ما میدانیم اما آیا زندگی ما برای رسیدن به این اهداف سپری میشود؟

چراخود را گول میزنیم آیا با این کار هدف خداوند برای آفرینش ما تغییری میکند؟

آیا تا به حال شده که فرض کنیم الان در قبر خوابیده ایم وسنگ لهد بر روی ما میگذارند و این دنیای پوچ و بی معنی را رها کرده و سفر به دنیای دیگری را آغاز کرده،حالا چه کسی به ماکمک میکند؟

چرافراموش میکنیم که این دنیا گذراست و منزل ابدی ما جای دیگری است آن منزل زیبا و باشکوه را به چه چیزی در این دنیا میفروشیم؟

ما انسانها در مردابی از گناه درحال غرق شدن هستیم که نیاز به دستی داریم که ما را از این مرداب بیرون بکشد و فقط کافیست صدا بزنیم و کمک بخواهیم آن وقت است که میبینیم چندین دست برای کمک به ما به وجود می آید اما هیچگاه دستی را جز دست خدا و امامان را نگیرید،چون زمانی که شما را به بیرون میکشن و در حال پرواز کردن به سمت خداوند دستتان را رها میکنند و باضربه ای محکم به ته مرداب سقوط میکنید،این را یک نصیحت از بنده حقیر خداوند که تجربه کرده به خاطر بسپارید،و زمانی که از میان آن همه دست،دست خداوند و امامان را انتخاب کنید هیچوقت به درون مرداب سقوط نمیکنید.

به خدا سوگند که پاک شدن سخت نیست فقط یک همت میخواهد که بگویید یاعلی.

ادامه ی مطلب زنهای بی تقوا درقیامت:

1.آن زن موی خودرا ازمردان نمیپوشاند.

2.آن زن شوهرخودرا اذیت میکرد.

3.آن زن از تمکین به شوهر در بستر خودداری میکرد.

4.آن زن بدون اجازه ی شوهرازخانه خارج میشد.

5.آن زن بدن خودرا برای مردم زینت میکرد.

6.آن زن،زنی بودکه درست شست وشونمیکردوبه نماز اهمیت نمیداد.

7.آن زن از زنا فرزند می آوردوآن راگردن شوهر مینهاد.

8.آن زن خود را بر مردان ارزه میکرد.

9.آن زن برای زنا واسطه میشد.

10.آن زن اواز خوان،نوحه گر،حسود بود.

   عذاب زنهای بی تقوا در قیامت

حضرت علی  و حضرت فاطمه،نزد رسول خدا رفتند و دیدند حضرت به شدت میگرید! عرض کردند:پدر و مادرم به فدایت یا رسول الله،چه چیز شما را گریان نموده است؟

فرمود:یا علی! شبی که مرا به آسمان (معراج)بردند،زنانی از امت خودم را دیدم که گرفتار عذاب شدید بودند،از وضعیت آنان و عذاب دردناک آنان گریستم.

1.زنی را دیدم که به مو آویزان بود و مغز سر او میجوشید.

2.زنی را دیدم که با زبان آویزان بود و آب جوشان در حلق او ریخته میشود.

 3.زنی را دیدم که به سینه هایش آویزان بود                                                                    

4.زنی را دیدم که گوشت بدن خود را میخورد و آتش از زیر او شعله ور بود.

5.زنی را دیدم که پاهایش را به دستهایش بسته و مارهاوعقربها بر او حمله ور بودند.

6.زنی را دیدم که کروکور ولال در تابوتی آتشین قرار داشت ومغز سرش از بینی خارج میشود.

7.زنی را دیدم که به دو پا آویزان بود در تنوری از آتش.

8.زنی را دیدم که باقیچیهای آتشین گوشت بدن خود را میچید.

9.زنی را دیدم که صورت و دستهایش آتش گرفته بود و او اندرون خود را میخورد.

10.زنی را دیدم که به صورت سگ بود وآتش از پشت اوداخل و از دهانش خارچ میشد..

حضرت فاطمه عرض کرد:اعمال آنها چه بود که خداوند این عذاب را بر آنها قرارداد؟

پیامبر فرمود:

گنج حکمت

امام حسین(ع)میفرماید:

1.اوست خدایی که مثل و مانندی ندارد و او شنوا و بیناست،چشمها او را نمیبیند و اوست خدای لطیف و مهربان و آگاه.

2.دستیابی به آنچه نزد خداوند است جزدر سایه اطاعت بندگی اش میسر نخواهد بود.

3.گریه از خوف خدا و ترس از عذاب آخرت موجب پرهیز از گناه و رهایی از آتش جهنم میشود.

4.مبارزه با هواهای نفسانی برای دور شدن از معاصی ومقاومت در برابر گناه از بزرگترین مبارزه هاست.

5.اخلاق نیکو جلوه ای از عبادت و سکوت و کم گویی زینت و زیور انسان است.

6.مدارا با مردم نشانه ی خردمندی و وفای به عهدوپیمان نشانه ی جوان مردی است.

7.صبروشکیبایی نشانه ی ایمان و دین داری و بزرگ منشی است.

8.از امام پرسیدند:ادب چیست؟فرمود:ادب این است که وقتی از خانه ات بیرون می آیی باهر که برخورد میکنی او را برتر از خود ببینی.

9.با گذشت ترین مردم کسی است که در عین توانایی برای مقابله و انتقام از خطا و بدی دیگران چشم پوشی کند.

10.اگر دین ندارید و از حساب رسی و عذاب روز قیامت نمی هراسید،لااقل در دنیای خود آزاده باشید.

11.هرگاه در زندگی ضرورت داشتی نزد کسی حاجت نمایی و دست نیاز به سوی کسی دراز کنی، درخواست و نیازت را جز به نزد این سه گروه مبر!

1.انسان دیندار.2.جوان مرد.3.دارای اصل و نسب.

12.راستگویی نشانه ی بزرگی و مایه ی عزیز شدن است و دروغگویی نشانه ی عجز و درماندگی و مایه ی خواری و ذلّت است.

13.کسی که غم و اندوه مومنی را برطرف سازد،خداوند غم ها و غصّه های دنیا و آخرتش را برطرف میسازد.

14.پنج خصلت است که اگردرنهاد کسی نباشد دراوخیروبهره ی زیادی نخواهدبود:

1.عقل 2.دین 3.ادب 4.شرم وحیا 5.اخلاق شایسته ونیکو

15.در کسب ارزشها وفضیلتهای انسانی بکوشید وبا یکدیگررقابت کنید وبرای بدست اوردن گنجهای پرارزش معنوی وبهره وری ازفرستها شتاب کنید وازیکدیگر سبقت بگیرید.

16.بایکدیگر پیوند ومراوده وارتباط داشته باشید وبه هم نیکی ومحبت کنید.

17.بدانید! اعمال ورفتار نیکو، ستایش وتمجید مردم را به همراه دارد وپاداش الهی را به دنبال میاورد.

18.اخلاق نیکوجلوه ای از عبادت وسکوت وکم گویی زینت وزیور انسان است.

19.برای انسان با ایمان شایسته نیست که ببیند کسی نافرمانی خدا میکند ومرتکب گناه میشود واز ان جلوگیری ننماید.

20.هرگاه انجام مستحبات به واجبات اسیب رساند، انهارا رها کنید و به انجام واجبات بپردازید.

21.مرگ با عزت (شهادت در راه خدا) از زندگی در ذلت وخواری بهتر است.

22.هرکس ایه ای از قران را در نماز خود ایستاده بخواند، برای هر حرفی یکصد حسنه در پرونده ی عمل او نوشته میشود وهرگاه ایه ای از قران را در غیر نماز بخواند، خداوند برای هر حرفی ده حسنه به او عطا میکند واگر به قرائت قران گوش فرا دهد، خداوند برای هر حرفی یک حسنه به او مرحمت میفرماید.

23.شخصیت و آبرویت را با در خواست نکردن از دیکران حفظ نما.

24.بهترین ثروت آن است که انسان به وسیله آن آبروی خود را حفظ کند.

25.از کاری که مجبور میشوی بدنبالش عذر خواهی کنی بپرهیز.

26.هرگاه در زندگی ضرورت داشتی نزد کسی عرض حاجت نمایی ودست نیاز به کسی دراز کنی، درخواست و نیازت را جز به نزد سه گروه مبر!

1.انسان دیندار.2.جوانمرد.3.دارای اصل و نسب.

27بیش از اندازه ی کار و تلاشت،توقع تشویق و انتظار پاداش نداشته باش.

28.از دوستی و همنشینی با بدکاران دوری کن که موجب بدگمانی دیگران به تو میشود.

29.از ظلم کردن به کسی که پشتیبان و یاوری در برابر تو جز خدا ندارد بپرهیز.

30.به انجام کاری که در توان تو نیست وعده مده و کاری را که نمیتوانی انجام دهی به عهده نگیر و داوطلب انجام آن مشو.

حضرت علی(ع)می فرماید:

مبادا هیچگاه تأخیر اجابت دعا تو را ناامید کند،زیرا اعطای الهی به اندازه نیت است،وگاهی است که اجابت دعا به تأخیر افتد تا پاداش درخواست کننده بزرگتر وبخششی بیشتر برای دهنده داشته باشد.