مدت‌هاست که اینجا به روز نشده و شاید بسیاری از شما، من را از یاد برده باشید. امروز به یاد گذشته افتادم و آدم‌های قدیمی اینجا که کم از هم خاطره نداشتیم. صفحه‌ی نظرات باز است و من می‌خواهم نام آدم‌هایی را ببینم که مدت‌ها دور بودند و من انتظار دیدن نامشان را می‌کشیدم. آدم‌هایی که رنجیدند و شاید حتی به خیالشان هم نرسد به آنها فکر می‌کردم. دلم می‌خواهد ناگفته‌هایشان را بخوانم. منتظرم. 

(جمشید یکی از دیوانگان آسایشگاه به حبیب که دیگر برایش فقط یک طبیب نبود از کم محلی های دختر دیوانه ای که عاشقش شده است می گوید و دل دل می زند که دختر برای یک بار هم که شده به او نگاهی بیاندازد.)

حبیب: اگه دلبرانه نگریست چی؟! نقشه ات چیه؟!
جمشید: یه دیقه اینجا هفت آسمونو میدرم برمیگردم...

حبیب: به چه درد میخوره؟
جمشید: به این درد که یادمه...صبح که پا میشم تا شب یادمه...

پ.ن.2: عذر می خواهم از نویسندگان عزیز رادیو هفت که زیر این متن نظر گذاشتند و سپاس گزارم از لطفشان.مهرشان را به خاطر می سپارم اما بخش نظرات این پست را غیر فعال کردم.فکر کردم شاید اینگونه بهتر باشد.

او؟
کسیست که در لیست آدم های خوب کنار اسمش تیک خورده.
کسیست که بهانه های ساده ی خوشبختی را به خیلی از آدم های دنیای شیشه ای مجازی نشان داد.
اگر بخاری روی این دنیای شیشه ایِ سرد نشست خیلی وقت ها یک سر کلافش در دست های او بود.
اویی که دست شد و اشک های آدم های دل گرفته را پاک کرد.اویی که قلب شد و آدم ها را دور کرسی رفاقت نشاند.اویی که پشت پنجره خانه ی شیشه ای اش برایت لبخند پت و پهن زد.
اویی که خودش شیشه ای نیست و واقعیست.نه برای یک یا دو نفر.برای صدها نفر از آدم هایی که حتی ممکن بود یک بار هم از نزدیک ندیده باشدشان.
اویی که اگر دستت را روی سال تولدش در شناسنامه نگه داری، هنوز هفت سالش است.اگر بخواهی فقط ده نفر را اسم ببری که بدون برچسبِ «لطفا به من توجه کنید»، واقعا کودک درونشان زنده است بدون هیچ تردیدی او در این لیست جزء سه نفر اول است.او یکی از شازده کوچولوهای این زمانه است.
اویی که بخش اعظمی از متن های خانه ی شیشه ای اش، فرشی با تار و پود عشق برای پدرش بود.اویی که حتی در متن هایش هم پایش را جلوی پدر دراز نکرد.پدری که پشت قدرت و ابهتش، احساس و عشق پنهان شده بود.اویی که در یکی از متن هایش گفت که انقدر عاشق پدرش بود و از نبودنش هراس داشت که هر وقت پدر می خوابید به صدای نفس هایش گوش می سپرد تا خیالش راحت شود که پدر کنارش است و آن متن همواره در ذهنم زنده است و هر وقت پدرم خوابیده است و صدای نفس هایش را می شنوم بدون استثنا به یاد نویسنده آن متن می افتم.اویی که قهرمان قصه هایش، پدرش بود حتی وقتی موهایش سپید شد و بازوهایش از بازوهای او ضعیف تر.اویی که حتی قبل از پدر شدنش می دانستم که چقدر «پدر» است و این عشق قرار است از یک نسل رنگین کمان بزند به نسل دیگر.
اویی که اگر بشناسی اش شک می کنی که انسان است یا فرشته ای که بالهایش را در کمد لباسش پنهان کرده.و چقدر کمند این آدم ها.
از ساعت 00:00 مرز بین یست و چهارم و بیست و پنجم دی تا همین الان نمی دانم که چطور باید عصر بعد از خاک سپاری ،روی اسم بابک اسحاقی در گوشی ام کلیک کنم.به این فکر می کنم که وقتی صدای بابک را از پشت خط تلفن شنیدم چه بگویم؟ تسلیت؟ به آدمی که اینهمه به خوبی هایش مدیونم فقط گفتن «تسلیت» کافیست؟ چرا آنقدر قوی نیستم که بتوانم گذشته را تغییر دهم؟ چرا نمی توانم مثل خودش کاری کنم که شاد شود و دلگرم؟ این چه مدل رفاقت است؟ حتی با شنیدن تسلیت، باز هم بابک غمگین می ماند.باز هم اشک می ریزد.باز هم دلتنگ است...
بابک جان...
می دانم که پشت خط تلفن بعد از شنیدن صدایت لال می شوم.
می دانی بابک؟ من بچه هم که بودم حرف هایم را می نوشتم.نامه می شدند و در خانه از اتاقم به اتاق دیگر به دست مادر یا پدرم یا در مدرسه به داخل کیف هم کلاسی هایم پُست می شدند.
بابک اسحاقی، برای نوشتن این متن مجبور شدم واژه ها را روی نوک انگشت پایشان بایستانم تا احساسشان هم قدِ احساس واژه های متن های تو شوند.اما مگر می شود؟
می دانم که می دانی پدر در همان جیبی که بعد از شنیدن آژیر قرمز، تو و مریم و نرگس را پنهان می کرد، شکوفه های عشق پنهان کرده و از پشت ابرها روی سرتان می ریزد.
دیدی باز هم صدای نفس هایش را می شنوی؟

برسد به دست بابک اسحاقی.

متشکرم.

اگر دکمه ی آبی رنگِ Like را در صفحه نمی بینید صبر کنید.یا چند باری سایت را رفرش کنید و مجددا صبر کنید.گاهی دیر ظاهر می شود!

اگر در باز کردن لینک با مشکلی رو به رو شدید از فـ.ـیلتر شـ.ـکن استفاده کنید.ضمن اینکه در زمان رای دادن باید وارد اکانت فیـ.ـس بوکـ.ـتان شده باشید و از اکانت فیـ.ـس بوکـ.ـتان خارج نشده باشید تا رایتان محاسبه گردد.

 فقط تا دوازده شب جمعه ششم دی ماه فرصت برای رای دادن باقیست.