انــــــــ♥ـــــــار عــــــــــاشق

نفســـــــ ـــ ـــتـــ بـــودم....چـــــــــه زود شدم کـــــــابوســـــ ـــــ ــــــت...

تقصیر تو نبود...تقصیر مـــــــــــن بود...هرگز به چشم های بی گناه تو فکر نکردم...به گلهای سرخ و گندم و شبنم و مردم سلام نگفتم...از عشق ننوشتم...از تو نسرودم،در خانه نشستم و آجرهای دیوار را شمردم...حاضر شدم بمیـــــــــرم،اما سراغی از تو نگیرم....

تقصیر خودم بود وگرنه آفتاب بزرگوارانه به اتاقم می تابید و باران مثل فرشته ای مهربان سر و رویم را می شست،رودها مرا باخود می بردند، انا من به دریا پشت کردم و سرم را رو به آسمان نگرفتم...من چشمهایم را بستم و گلهایی که بوی تو ندادن را ندیدم.من با ساعتم قهر کردم ووقت را از او نپرسیدم.من پشت حصار های سنگی دیروز و پریروز جا مانــــدم...

تقصیر تو نبود.تقصیـــــــــر من بود...حتی یک شاخه گل برای تو نخریدم...آواز کوچک و دلنوازی برای تو نخواندم...عکسی به یادگــــــار با لبخند تــــــو نگرفتم،تمام فصل ها،همه خاطرات سبز و لحظه های صمیمی باهم بودن را انکــــــــار کردم،هیچ وقت تازه ترین شعرم را به تو نشان ندادم،حتی دانه ای پرتقال برایت پوست نکندم،در گــــوشه سرد تنهایی ماندم و پــــــوسیدم...اما یکبار هم که شد ه در لیوان تو آب ننوشیدم،تو را نبــــــوسیدم...

تقصیر خودم بــــــــود...هرگز برای نگاه تو که پهلو به نگاه ماه میزد،شعر نگفتم،هــــرگز اسم مقدس پیراهنت را نپرستیدم؛هرگز با تو به تماشای بهار نرفتم،هرگز تورا به قله های پربرفــــ نبردم.هرگز دست در دست تو در ابرها غوطه ور نشدم..."هرگز ندانستم که تو مرا بیشتر از کلمات خشک و خالی ام دوست داری..."

هرگز نخواستم قبول کنم که در یک شب قطبی خفته ام و حرف دلــــــم را به تو نگفته ام....

تقصیــــــر تو نبـــــود تقصیــــــــــر من بود....من میتوانستم شامگاهان بوسه هایمـــ را لای گلبرگـــ ها و سپیده بپیچم و به تو تقدیم کنم،من میتوانستم با تکه های نـــــور برایت گردنبند درست کنمـــ،من میتوانستم در یک هوای نیمه ابری به تو بگویمـــــ حــــــق با توست تا هوا صافـــــ شود...من میتوانستم در عطر رازقی و نعنا،در گذر نسیــــم و طوفـــآن،در درخشش رنگیــــــن کمــــان تورا ببینم،"من میتوانستم به اتفـــاق همه وازه هایی که از دوستــــان دیرینه من هستند بــــــرای تــــو بمیــــــــرم...."

من میتوانستم از تو تشکر کنمـــ که هر لحظه کنــــارم مانــــدی...

آه و افســــــوس بس است دیگـــــــر...آشتی آشتـــــــی....

*مخـــــــــــــاطب خــــــــــــاص....*

مـــــــن....همینمـــ....

عـــــاشقتم در عین بی توجهیامـــ...

داغـــونم در عین دلبستگیــــامــ....

انقدر از نبودنتـــــ عصبی شــــدم که...

کـــــــه...کارم رسیده به قرص آرامــــبخش...

"من کجای زنـــــــــدگیتم؟؟؟که نمیبینی منـــــو......"

ولــــــی....تـــــ♥ـــو.....

میگـــــــی "عــــــاشقی"...

آره عـــــــاشقی...عاشق "غــــــ✖ــــــرور لعنتــــ✖ــیت"...

نــــــــــه"...."مـــــائــــــده"....

❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥❥

کـــــــــــــوتاه میگم....

دلــــــــــــــــم انقدر گرفتـــــــــــه....

کــــــــــــه.....میـــــــــــــخوام بمیــــــــــــــــــ♥ــــــــــــــرم....

خـــــ❥ـــدایا...

ینی انقد دلش سنگــــ ــــ شده ...

انقـــــــــــد یخـــ ــــ شده کهـــ ....

که دیگه مثه گـــــــــذشتـــــــه نیستم واسش؟؟؟؟

بهش میگم بداخلاق شدی...میگه: من؟!

نهــــــ عزیزم...."مــــــــــــــــــــــن"...

خودمم مقصر این همه بی تقاوتیتـــــ ....

خـــــــــــــودم....

لعنتـــــــ به من....

که همه چیـــــــو به آتیشــــــ کشیدمـــــ ....

لعنـــــــــــــــــــــت.....

با همه این حـــــرفا...

عـــــ❥ــــاشـــــــتقتـــــ❥ــــــم هنـــــــــــوز

نه بهار با هیچ اردیبهشتی

نه تابستان با هیچ شهریوری

ونه زمستان با هیچ اسفندی

اندازه پاییز به مذاق خیابانها خوش نیامد

پـائیز مــهری داشـت کـه بـــَر دل هـر خیـابان مـی نشست . . .

پاییز آمدست که خود را ببارمت

پاییز لفظ دیگر”من دوست دارمت”

بر باد می دهم همه ی بود خویش را

یعنی تو را… به دست خودت می سپارمت

ادامــــــــــه...