صلح موقت

+آقای خوشخوی عزیز وبلاگتان را که بسته‌اید. ایمیلتان را هم گم کرده‌ام. حالا چه کنیم؟ :)

به هم برگشتیم. مثل کش. گاهی دور و گاهی آنقدر نزدیک که لب‌های هم را می‌بوسیدیم. عاشق دست‌های هم می‌شدیم و تا پنج صبح درباره‌ی موضوع‌های بی‌اهمیت حرف می‌زدیم و تنها جمله‌ی طلایی دو هزار تومان اس امس‌هایمان این بود: " به نظرت این عشقه؟" و نمی‌دانستیم که این عشق است یا نه.

سال نویت، نو محمدحسین عزیز! کاش امسال حال برای ما کمی بهتر باشد. ازت بی‌خبرم. آی‌دی ام را دی اکتیو کرده‌ام. ایمیلت را برایم بگذار.

مرسی.