تــنهـــــــايـــــي پراز تــــــــــو

زندگی شاید آن لحظه مسدودیست
كه نگاه من در نی نی چشمان تو پشت ان عينك آفتابي
خود را ویران ساخت

فردا اگر ز راه نمي آمد
من تا ابد كنار تو ميماندم
من تا ابد ترانه عشقم را
در آفتاب عشق تو ميخواندم

شمع ‚ ای شمع چه میخندی ؟
به شب تیره خاموشم
بخدا مُردم از این حسرت
که چرا نیست در آغوشم

بخدا در دل و جانم نیست
هیچ جز حسرت دیدارش
سوختم از غم و کی خواستم باشد
بودنه من مایه آزارش

بر تو چون ساحل آغوش گشودم
در دلم بود که دلدار تو باشم
وای بر من که ندانستم از اول
روزی آید که دل آزار تو باشم

لحظه ها را درياب
چشم فردا كور است
نه چراغيست در آن پايان
هر چه از دور نمايانست
شايد آن نقطه نوراني
چشم گرگان بيابانست

من نمی خواهم
سايه ات را لحظه ای از خود جدا سازم
من نمی خواهم
تو بلغزي دور از من روی معبرها
يا بيفتي خسته و سنگين
زير پای رهگذرها

تو همان به که نیندیشی
به من و درد روانسوزم
که من از درد نیاسایم
که من از شعله نیفروزم

آن زمان بياو سر به دامان من خسته گذار
گوش کن بانگ قدمهایش را
کمر نارون پیر شکست
تا که بگذاشت برآن پایش را