به کجاچنین شتابان؟

اي ساربان آهسته رو،کارام جانم مي رود

                                       وان دل که با خود داشتم، با دلستانم مي رود

من مانده ام مهجور از او، بيچاره و رنجور ازو

                                       گويي که نيشي دور از او در استخوانم مي رود

گفتم به نيرنگ و فسون پنهان کنم ريش درون

                                       پنهان نمي ماند که خون بر آستانم مي رود

محمل بدار اي ساروان، تندي مکن با کاروان

                                       کز عشق آن سرو روان گويي روانم مي رود

او مي رود دامن کشان، من زهر تنهايي چشان

                                      ديگر مپرس از من نشان کز دل نشانم مي رود

برگشت يار سرکشم، بگذاشت عيش ناخوشم

                                      چون مجمري پر آتشم کز سر دخانم مي رود

بااين همه بيداد او، وين عهد بي بنياد او

                                      در سينه دارم ياد او يا بر زبانم مي رود

باز آي و بر چشمم نشين اي دلستان نازنين

                                      که آشوب و فرياد از زمين بر آسمانم مي رود

شب تا سحر مي نغنوم و اندرز کس مي نشنوم

                                      وين ره نه قاصد مي روم کز کف عنانم مي رود

گفتم بگريم تا ابَل چون خر فرو مانده به گل

                                     وين نيز نتوانم که دل با کاروانم مي رود

صبر از وصال يار من برگشتن از دلدار من

                                     گرچه نباشد کار من هم کار از آنم مي رود

در رفتن جان از بدن گويند هر نوعي سخن

                              من خود به چشم خويشتن ديدم که جانم مي رود

سعدي فغان از دست ما لايق نبودي بي وفا

                                    طاقت نمي آرم جفا، کار از فغانم مي رود

سعدي