شبیه من

اسم اینکه عاقبت

برگشتنت

پایان دهد...صبر مرا

                              خوش خیالی

                              خوش خیالی

                                                          خوش خیالی

                                                                 می شود!!!

تو ک بودی میدانستم پشتم کسی هست...

حالا که نیستی

پشت سرم فقط "حرف است" 

..................................................................................................................

شب ها ک می ترسم تاریکی را بهانه میکنم

این روزهای

سیاه "بی تو" را چه کنم؟

معنای بد  عذاب  را  می فهمم             تنهایی یک  عقاب را  می فهمم

وقتیکه رسالت تو  کابوس شده            خودرا بزنم به خواب را می فهمم

فریادزدی"بهای آزادی" چیست؟            آهسته بگو، جواب را  می فهمم

بایدکه کسی،نشان دهدخوبی را         زشتی  پس  نقاب را  می فهمم

چرخید اگر زمین ومن جا ماندم            برخاستن و، شتاب را می فهمم

دستی اگر ازغیب به دادم برسد          دل کندن ازاین سراب رامی فهمم

باید که نوشت بر خط استبداد :           " من لذت انقلاب را  می فهمم  "

فریاد زدم  گوش   نمیکرد مرا                  بابوسه درآغوش نمیکردمرا

ای کاش زمان رابه عقب میبردم           ای کاش،فراموش نمیکردمرا

باورش سخت است و راحت دیدمت    

                                     خنده می کردی،به نفرت دیدمت

حس نمی کردی ولی  از  پشت در    

                                      با  کسی ، حین  خیانت دیدمت

یک روز به دیدارم بیا، تاشب کنار من بمان

شب شد منو تنهایی ام، فردا تو وتکرار آن

باشب ستاره میشوی،من ماه میبینم تورا

فرداتو وصبح و منو...شیرین ترین رؤیایمان

.

.

.

این روزهاسردرگمم،احساس من بی فایدست

لا قل بیاوغصه را ازچشم های من بخوان

من آرزو کردم تو را در تک تک این روزها

حتی نشدیک لحظه هم اینجابیایی مهربان!

این فصل هم بی حس تو،ازترس تنهایی رسید

امسال من،هرسال من،بی توفقط یعنی"خزان"

یک روزشاید دیدمت در بهت باورهای پوچ

من التماست میکنم آن روز را تا شب بمان!

بعد از مدت ها غزل باهام آشتی کرد...

انگار تمام  لحظه هایم  شده ای

                     یکجور غریب،آشنایم شده ای

یکجای علاقه ات به من می لنگد

                     بااینهمه بازپا به پایم شده ای

از هول هوای چشم تو گیج شدم

                     درگیرنگاه بی هوایم شده ای

دیروز بدون تو پر از کفر گذشت

                     امروز ، اجابت دعایم شده ای

میترسم از احساس زیاد از حدم

                     یکروزبیایدکه خدایم شده ای!

فقط سکوت می فهمد چه می کشم.....

ازاین همه هیاهو !

...............................................................................................................

روی پاشنه ام ایستاده ام...

                 هنوز دستت نمی رسد

                                                    به من ؟؟؟

به کدام نقطه خیره شدم؟؟؟

وقتی که.....

 اسمت هیچ نقطه ای ندارد!!!

.......................................................

شبیه

خاطراتم می مانی.....

                    داروی آلزایمرم را کشف کردم!

تقویم ها هیچ به درد نمی خورند،

وقتی...

هیچ کدامشان روز برگشتنت را ننوشته اند!

..........................................................................................................

کاش هیچوقت برنگردی !!!

من...

پشتت ایستاده ام!

هوای تو وقتی به سرم می زند.....

                   سردم می شود!!!

تو اگر تنها بودی یاد من می کردی

اما نیستی.....

                       نه تنها٬ نه یاد من !

همیشه میگفتی که همتا نداری.....

            آری.......

         خیلی چیزهای خوب هست که تو نداری!

بی تو بودن حرف ندارد.....درد دارد

من اعتراف می کنم شکست خوردم

                                 به او٬که به دیگری حواسش هست

خدانگهدار به کسی که  اینجا نیست

                                 کسی که بجای او ٬لباسش هست

سکوتت  انتهای  شادیم   بود                       گمان کردی سکوت آزادیم بود؟

که میگفتی"بهشت ارزانی تو"                      جهنم  پیش  تو   آبادیم  بود !

تمام سهم من از  تو   سکوتی                      که در فریاد چشمت دادیم بود

نخواه ازمن که مجنون تو باشم                      که شیرینی من  فرهادیم بود

شریکت بودمو٬ ای وای٬ ای وای                     شریکم   مختصر   آزادیم بود!

سکوتت ماجرای دست من بود                      که خالی تر ز حق شادیم بود

در راه پر  از  پیچ و خم  زندگیم                     آبستن   درد   مبهم   زندگیم

فردای بهشت ناکجا سهم شما                    من سوختم از جهنم زندگیم!

............................................................................................................

این شعر رو با کمک استادخوبم آقای حسینی سرودم:

بی حوصله میروی که من دق بکنم                خود  را به  مجازات تو لایق بکنم

فردا  که بیایی  به  خودم  مطمئنم                 هرطور شده توراهم عاشق بکنم

من و سهم دست خالیم ٬اصلأ هیچ                 این  امید و  خوش خیالیم ٬اصلأ هیچ

شکرتو خدا ٬ میان  یک مشت جهان                این منم که ماست مالیم؟ اصلأ هیچ!

دستان تو و کوچه و شبگردی  مرداد                         من و ترس و جراتی که عشق می داد

امروز  من و  دروغ  شهریور   بی  تو                         عشقی  که   شبانه   در  زباله   افتاد!

شرط بستم که به پایان نرسد آغازم                         باهمه سوختنم با تب تو می سازم

این بار  هم  از  قرار  معلوم  که  من                         با رفتن  تو  به  شرط  خود می بازم!

بغضم ضربان ابرچشمان شماست                یک جبهه ی بی پناه باران شماست

اقلیم  هوای  فصل من سرد  شده                 محتاج  هوای گرم دستان شماست

از ساحل شب اگر به  فردا  برسم                 مي ترسم ازاينكه بي تو تنها برسم

اي كاش كه اغوش  تو  دريا مي شد                                   تا از نفست ، به  عمق دريا  برسم

ممنونم از اعتدال اين زندكي تكراري              خوابيدن روز...قرص و  شب بيداري

مسمومم از اين هواي غمناك، خدا               ممنون كه تو هم،هواي من را داري

با عشق اكر بال  به  من  مي دادند              تقدير  خوش اقبال ، به  من  مي دادند

امسال ،  زمان  سال  تحويل   بهار              ده سال بجاي يك سال به من مي دادند

راز همه ي جهان كه افشا سازي             روي خط  استوا ، تو  دريا سازي

يكروز به دست تو جهان مي خندد             كر صبر كني ز غوره حلوا سازي

پيوند زدم ، روز  خودم  در  شب تو                    درمن اثري نيست چرا از تب تو؟

انگار منو تو هردو يك جسم شديم                    لبخند مرا ، شنيده اند از لب تو

بازيكر   يك   بازي   ديكر    شده ايم                   ما كريه بجاي خنده از بر شده ايم

سرتاسرفيلمنامه هرنقش،كسيست                 از لطف خدا،سياه لشكر شده ايم

هر روز خستگی٬هر روز بی هدف                        دریای غصه ام٬ دریای بی صدف

خاموش وساکتم٬حرفی نمی زنم                        با خود غریبه ام٬آیا که این منم؟

دلگیرم از خودم ٬ از دست  روزگار                        هر  روز مردن و   هر  روز  انتظار

هر روز  دلهره از  ترس  بی کسی                       هرچند می روی اما نمی رسی

پای پیاده ام٬سر  می خورد مدام                        تکراراین عذاب کابوس لحظه هام

انگار   دلهره   انشای  من   شده                        ترس  بدون مرز دنیای من شده

بس کن خدای من  ٬دیگر بریده ام                        از طعم زندگی نفرت چشیده ام

با حس بودنت ٬عمری نشسته ام                       احساس میکنم رفتی...شکسته ام

این روزها  تو هم از من جداشدی                       جایت پرازغمست ای غم خداشدی؟

تنها رفیق من  شرمنده  بودنست                       این زندگی نشد٬بازنده  بودنست

دلگیرم  از  زمان  از چرخش  زمین                       من را پیاده کن دنیا! فقط  همین!

بخودمی آیم امروز از صدایم                      که بغضی سردرا همراه دارد

نمی گویدحدیثی از درونش                      که هم غصه ودردو آه دارد

شبان  روح   دربند   صدایم                      پر از انکار صبحی ناگزیر است

نمی بیند  که   فردا  باز  آید                    گلو دراین شب تیره اسیراست

و  استبدادچندین تک ستاره                    صداها در هوای  دیگر ماست

که گویا سرمه خورده هرصدایی                و   استبداد کار   آخر  ماست

سفیدی تیره شد دربی نهایت                  و  ما آغاز  این   تیره  شبانیم

فرو  رفته   به    قعر    انزواییم                    و  پیر  نسل  تبدار   زمانیم

سیاهی پیشه فردای ما  شد                   ز ترس تیرگی تن پوش برفیم

کسی اینجاصدای مرگ رابست                 همه گنگ و پر از ابهام حرفیم

صدای خفته ی ما تیره تر شد                   گلوبستیمو حرفی هم نگفتیم

نفس دادند و ما را  زنده کردند                   ولی  گویی  درون  قبر خفتیم

برای طعم آزادی کسی نیست                قضاوت کن خدایازندگی چیست؟

فرورفتیم  در ظلمت و  ای  وای                 کسی منجی آزادی ما نیست!