درخت در باد

فکر نمیکنم هنوز این وبلاگ خواننده داشته باشه 

اما به رسم ادب عرض میکنم 

اینجا مینویسم انگار 

http://www.aeinenevis.wordpress.com/

گذشته ام پیش ِ روی ام می ایستد 
به سان ِ خرابه ای که روزی شاید در آن می زیستم 
و من در بستر ِ آتش ، خاکستر را می جورم
به نقاب ِ سیگاری که دیگر خاموش است
راستش را بخواهید 
نه سیگار ِ خاموش دیگر است 
نه خانه ام دیگر خانه 

به هیبت ِ لاشه ای که کفن را نمی فهمد
من حجم ِ من را نزیسته ام
من دخترکی که در باد می دود ندیده ام  
وز این تصور ِ نوستالژیک رویاهای ام 
جز نفیر ِ ضربت ِ خون به قلب ِ ساکن ام
نشنیده ام
 وزین نقاشی ِ ترک ناک 
هرگز لبخند ِ ماندگاری نپویده ام 

گذشته ام با آینده ی منحوس ام کلنجار می رود 
و من در میانه چه خوش نظاره نشسته ام 
به سان لاشه ای که کفن را دیگر نمی فهمد

آتش بس ! 

ما خیل ِ بی ارتش هاییم 
به سان ِ کودکی که
 اسلحه ی ِ چوبین بر دست می گیرد
بی هیچ رهنمایی در تنهای اش 
بارها و بارها 
اسلحه بر سر می آورد
و همیشه در جنگ ِ فرضی اش 
خودش را لاشه می یابد 

ما خیل ِ بی ارتش هاییم 
بی گلوله 
بی آتش 
نه به دمیدن ِ بادی شعله ور 
نه به رسیدن ِ مادر دیگر زنده می شویم

خاک ِ کهنه ای هستم
به خون بازی ِ نیمه شبانه ی ِ عروسک ها 
هرآنچه که گذشت و نگذشت را نظاره می شوم 
نه آنقدر بزرگ  شده ام 
اسلحه و عروسک در زباله دان بیاورم
نه آنقدر کودک مانده ام که نمیرم

من اما 
شعر را در میانه پاره می کنم 
شعرم شوری بر نمی انگیزد 
شعور ِ شاعری در من ناله ای می شود 
به شاعری که هیچ گاه نبودم 
به دوره ی کودکی ام و کودکی ات 
حاصل ِ بی راه واره ات باشد 
کسی این شعر ها را نمی خواند 
وین جوهر سوز کاغذها 
در آتش جنگ اسلحه و عروسک 
در آتش ِ جنگ من و من گلوله می شوند

حدس ِ یک گل در استوایی ترین شب ِ سال
یا اندوه یک نت ِ متروک لب ِ لغزنده ترین سیم ِ سه تار
چیزی در من نمی آفریند 
نه ز خنده ام گلی خواهد رویید 
نه ز اندوه ِ تن ِ مسدودم
                 نوای ِ خوشی گوش ِ مرد ِ مرده را خواهد جویید
پائیز در من می لولد 
و پای ِ شکسته ام روی ِ یخ مرا می پوید 

شهاب سنگ راه نمی جوید 
بل گمراه وار در احتمال ِ قطعیت ِ آسمان 
رد ِ پایش را می شوید
خرده نوری که به عاریت گرفته بودم 
در آستانه ی ِ مرگ است 
ستاره ی ِ گذر به سیاهی ره می جوید 
و من 
و من 
ومن 
هنوز از اندوه ِ سکوت و شب می گویم!

اگر از تغییر فصول بگویید 
می توانم آنقدر بگریم 
که راز ِ گل ِ سرخ را 
در دست های ِ بریده کودکی را 
بر جریده ی ِ بیابان شوم 

اگر از تغییر ماه و خورشید بگویید 
مرا توان آن هست آنقدر شب شوم 
تا کورسوی ِ ستاره ای که افتاد 
و مرگ ِ من را راوی بود 
به سان فانوس ِ سپیده دمان در انتظار شوید 

اگر از تغییر ِ عدم  و زوال بگویید 
می توانم آنقدر از هستی ِ دور افتاده شعر بخوانم 
تا به خواب ِ اندوهناک ِ جنینی در جوی ِ آب 
به فریادی تصور برآورید از خواب رها شده اید 

اگر از تغییر ِ کتاب به زغال سنگ بگویید 
می توانم آنقدر نانوشته ی ِ هرگز نخوانده باشم 
تا دست بر قلم برده و مرا رج زنید 

 اما اگر میلتان هست از تغییر آدمی بگویید 
فقط می توانم سکوت در کام خویش بر آورم

تماشای ِ سگی در ورای رنگ ها 
سیگار ِ سیاه وپیراهن ِ سفید ! 
گویی عزادار ِ من ِ کفن پوش است
و من اما گویی به آئین هندو 
عزادار ِ سیگارم هستم 
تماشای ِ سگی در ورای رنگ ها 
من به معنای رنگ ها می اندیشم 
و هیچکس نمی داند لاشه کیست

aug 1 2012 

آغاز ِ شب 
---------------
شیهه ی ِ اسب
صدایی که در باد پیچید
شوالیه به خاک

شراب ِ چشمانت 
------------------
سپیده دمان 
در آستانه ی ِ آغاز 
خواب ِ خون آلود

جنگ ِچریکی گل و گلستان
------------------
گل در باد ِ صبح 
می چرخد و دود می چرخد
سرخ پوست های ِ مرده

سلیمان ِ سرخپوست ها یا جنگل؟
-------------------------
پیغام ِ مبهم 
گلی که خاکستر شد
دود در کرانه

آغاز ِ انسان 
------------------
شب ِ مسموم وار 
بر هستی ، وار می شود 

کوکو در آسمان

پ . ن : کشف ارتباط عکس و هایکو و توالیشون به عهده ی دوستان

 jul 25 2012

پروانه ی ِ شب

خواب پیله را می دید 
هنگام ِ آتش

jul 10 2012

_______________________

(خبرچینان ِ ماه )
-----------------------
پوسته ی ِ سکوت 
سور ِ سودای ِ جنگل 
گرگ ِ مرده 

jul 10 2012

_______________________

(دموکراسی در بهار)
---------------------
شاه ِ کاغذین 
ملکه ای در پنجره 
تفالی به آینه 

jul 10 2012

_______________________

(خدا در کرانه)
------------------
خورشید ِ مرگ 
آتش خویش بر ما پراکند
ما به تصور ِ نور

jul 10 2012

_______________________

(نیستی علاج است)
-----------
نشسته است 
هستی به زخم ِ بستر 
پزشک ِ بیمار 

jul 10 2012

_______________________

( سایه ام کش می آید)
-------------------------
خواب ِ چرخ دنده
ساعت  ِ سلانه سلانه گرد
من در آغاز ِ راه

jul 13 2012

_______________________

_______________________

_______________________

باغبان ِدامن ات
-----------------------
گل های دامن ات
به خاک آمیخته می شود
هم آغوشی در باغ

_______________________

حلقه ی انسانی
--------------------
چراغ خاموش
راوی ادامه ی روز است
آغاز ما در آينه

_______________________

(کسی نمی آید)
-----------
چراغ ِ راه پله 
سایه ای افتاده است
باد می رود

jul 30 2012

_______________________

(شوالیه ی کابوس ها)
--------------------
آئینه بر دیوار 
تصویر ِ معدوم ِ من
درخت در هوا

jul 30 2012

_______________________

(باغچه ی خشک از آب نمک)
---------------------------
گریه در باد 
تهزع ِ گربه بر رف 
گل ِ مغروق

jul 30 2012

_______________________

(پر واز )
----------------
سوخته در کوه 
آشیان در آتش دارد 
ققنوس ِ قفس

jul 30 2012

_______________________

(چشم در برابر چشم)
---------------------
چهری ِ وزغ 
در آینه ی ِ برکه پیدا نیست
نسیم ِ نا به هنگام

jul 31 2012

_______________________

(ماه در جنگل)
----------------
صبحانه در ماه
نور خورشید را می جود
گرگ ِ سپیده دم

jul 31 2012

_______________________

(عاشقانه ی عقیم )
-------------------
دود می شوم 
کام از تو گرفتن را 

مرا حلقه حلقه بیرون بده 

aug 1 2012 

چمدان ِ خواب هایم 
به ایستگاه بازرسی ِ واقعیت ها 
بمب را یافتند 
حکم ِ اعدام ِ یک مرده ! 

رنگ از رخساره گریزان است 
به سان شب که از آغوش ِِروز
در سکوت رنگ ها جان می دهند
رخساره ها در پی ِ آینه می روند 
وزین دیوار چراغی در پسا پرده پنهان است 
سایه ها به انکارِ شب می شوند
 چشم های ِ  مرا حجاب ِ زمان است 
کابوس ها در من آشیان می کنند
تصویر ها از من می گریزند 
به همان سان که من از خواب 
و نیم رخ از آينه 
و شب بو از شب 
و شقایق از زندگی 

رنگ از رخساره گریزان است 
به سان ِ رخ از قلعه 
من اما به روزهای ِباند پیچی شده ام
خویش را بر زندگی ِشبانه ام لخته یافتم 
به سیاره ای که تنها رسالت اش 
آواریدن به برخورد ِشهاب سنگی بود
من خدای را سوخته یافته ام
[آی آدمها ...]

آروزی ام چراغی نیست 
به تکرار آینه و چراغ خورشیدی نیست
نه 
نه 
حتی سیال سبز باغی نیست 
بل من از خویش گریزانم 
و راهی ام نیست مگر خویش
به خویش باز میگردم
و در خویش به محشر ِقضاوت ام 
در خویش می میرم 
و زندانبانِ خویش ام 

رنگ از رخساره گریزان است 
هستی در کتابخانه ها خویش را می پوید
درخت به حضور ِ بهار می موید 
من در خودم می لولم
و هنوز هم آغاز نشده ام

1- سگ دنبالش می دوید قبلا مرده بود
2- سردش شده بود خودشو آتیش زد
3- داشت جون میداد یکی زنگ زد 
4- بلند حرف می زد کسی صداشو نمی شنید 
5- کتاب پزشکی می خوند پوست سرش ریخت 

6- آخرین پلنگ خوابیده بود شیری غرید 

7-دستشو که بریدن دیگه کتاب نخوند

8-عکاس خبری عصاشو رو مین گذاشت

9-سایه اشو دنبال می کرد پاش پیچ خورد

10- به تختش فکر کرد زیر پاش خالی شد

11- ترمز برید از دره صدای خنده اومد

12 - بارون میومد- سر خورد - تو جوی خوابید

13- رعد و برق زد تلفنش قطع شد

14 - تو کتابش گوش بریده شو پیدا کرد

15- نفس نفس بیدار شد مرده بود

16 - 

پرستار : لطفا آٰرامتر بخندید
بیمار مرد

17- 

حکم : حبس ابد 
جرم : حبس ابد

18- نجات غریق غرق شد صدای خنده میومد

19- دزد ِ نان : از اینجا ببرید 

20- تن گرمش رو کاشی سرد حموم افتاد

21- پالتوی کهنه ش رو وسط تابستون پوشید

22- در می زدند دنبال پاهاش می گشت

23- طوفان شن اومد تو ماشین خوابیده بود

jul 27 2012

غباریم و بر آتش هم گر بیفروزندمان 
به هیچ بر افروخته می شویم 
به هنگام ِ فرود بر تن ِ بیهوده ی ِ هستی
دریغا و حسرتا 
که دست های ِ باد پیش از آغاز 
فرجام آور ِ‌خواب های ِ ما بود 

آتشیم و گر غبار هم فرا بگیردمان 
به شالوده ی ِ هیچ آلوده نمی شویم 
به هنگام ِ شعله بر کشیدن 
و هستی را به کام خویش در کشیدن 
دریغا و حسرتا 
که دست های ِ باد پیش از آغاز 
[شمشیر از نیام برآورده
 زبانه مان بر انداخته]
فرجام آور ِ‌خواب های ِ ما بود

زمانیم و به ساعت ها نمی زیم 
تنها در این میانه 
تماشاچی روایت ِ‌غبار و آتش ایم 
دریغا و حسرتا 
کلامی نیست مارا 
ورنه روایت ِ شب  و روز می گفتیم 
نی ز بیداری نی به خواب آدمی
بل از آینده ی ِ سپری شده می گفتیم

jul 26 2012

از این شب مرا گذری باید 
ورنه تمامی این بی راه وهم است 
به پایی ام که نیست 
به راهی ام که نمی دادنم 
به نقشه ی سوزان خواب هایم 
مرا مشعلی نیست 
دمی تا طلعت گه سحر باید خسبید 
ورنه تمامی این شب بر تن فرود آید 

کتابم را می سوزانم 
بل تکه نوری بپویم 
خاکستر ِ سرد است این جان 
به ذغالی که به هنگام خواب پدرانم 
از تن درختان تکامل نیافته ی نیاکانم 
مرا آتش کده ای می شود 
از این شب مرا گذری باید 
ورنه گذرگاه ِ این بی راه به تمامی عصا است

jul 25 2012

در امتداد ِ خورشید نشسته ایم 
و در پی چراغی هستیم !! 
به تصویر ِ ویران خانه ای 
که از خاکستر ِ ما آبستن است
و در یغا ما چه بیهوده شب را زیسته ایم !
گرچه بدین توپخانه 
نوری ِ مان که هیچ 
نور افکن ِ فرسوده ای را حاجت ِ شب نیست 
به فرمان ِ آتش چهره ای بر افروخته می شود 
وزین افروخته چهره ی ِ بی لبخند ِ سربازی 
افروخته هزار چهره ی ِ بی ثمر 
به طلوع ِ طلعت فردا بی گاه می شود .

در امتداد ِ خورشید آدمی نشسته است 
به تلاشی نارو و ناپایدار 
سیه سایه ی ِ آدمیان را 
به شماره ی انگشتان بازی می کند
وزین رسوا خانه ی ِ بی هماورد 
مرا نی به انتظار آغوشی 
بل سور ِ توپ خانه چشم به راهم می کشد 

به راستی 
آدمی 
مکافات ِ کدام تلخند ِ شکسته ی ِ طبیعت 
در ظرف شوکران ِ هستی است ؟ 
که این سان شب و روز به گردن ِ خویش آویخته 
و در امتداد ِ خورشید 

هزاران سایه ی ِ خویش را می پوید؟

jul 14 2012

(نور ِ عبث)
------------------
سق زدن ِ واژه 
به روز ِ بی قوت
مرگ در روای ِ شب

jul 8 2012

pic by Kyle Thompson

(هماورد ِ شب و سکوت)
-------------------------
انتهای ِ حنجره 
چراغی به خواب است 
باغ ِ یاغی ، هیچ

jul 7 2012

به دو خط موازی قطاری می رود 
شاید هم برگ ِ زردی افتد 
چه فرق دارد ؟
پائیز باشم 
یا گریه ی ِ زنی پوسیده 
که مردش بهر ِ مرگ می رود 
به هنگامی که 
هستی به زوال ِ خویش می انجامد .

برگ کود می شود در پای ِ درخت خویش 
از آن سان 
که امیدی اش باید باشد درخت شدن را 
دریغ از تصور ِ باد ِ جان پراکن
قطار به خویشی اش راه می شود 
در پای ِ مدرنیته 
از آن سان باید گریزی اش باشد از شب
دریغ از تصور ِ مه ِ راه و بی راه شکن 
و ما 
و ما
مردهای ِ کوری هستیم 
گاه قطار می شویم بی گاه برگ 
دریغ از تصویر ِ آینه ی ِ شب اندرون

برگی که بر روی قطاری شکست 
نه بستر ِ پیله ای می شود 
نه از این تکه آهن ِ بی هویت ِ انسان اندود 
پروانه ای بر می خیزد 
مگر لاشه هایی به تجزیه خویش ، آشوب 
اما پروازی که هیچ 

هیچ هم از ما پر نمی دهد

jul 5 2012

سرباز های ِ آتش
در ریه ی ِ من رژه می روند
جنگ در راه است
سرخپوستانی مرده 
از این سوی ِ تن به آن سوی ِ شب 
به هم علامت می دهند 
جنگ آغاز شده است

خواب ام چگال شده است 
بر چشمان ِ خاک فرو می نشیند 
شب از جائی آغاز می شود 
که زمان ِ صفر 
تصویر ِ مطلق را می بینید 
من اما 
در شب واره ی ِ کتاب ِ سکوت فرجام میابم 
سرخ پوست ِ مرده ، فراخ واره ی ِ چهره اش کبود می شود 
وزین آسمان ِ کبود 
رسالت ِ اشک سکنا می یابد 

سربازانی زخمی به شمشیری به قلب ِ خویش 
نیزه می شوند 
به نی ِ زار ِ هستی ،  هر نی زار می گرید
و مرا هیچگاه رسالتی نبوده است 
و تو را هیچ گاه آگاهی از مرگ ِ پرنده ای 
نبوده است 
که به چه سان می روند 
و 
بال ِ خویش برتن ِ دود ِ آسمان می آسایند 
سرخپوستی که بر خاک شد 
عقاب ِ بی شب نام اش بود 
و سربازی که در شب شد 

عقاب ِ دوم نام را یدک می کشید

jul 5 2012