چشم‌هایت را که نمی‌بینم یعنی

اشک در غم ما پرده در

یعنی سکوت تو آواز مرا بغل زده و از دورها رد می‌کند

که دست خودم نرسد به  دست خودم نباشد روزی

ناباور بوسه‌ای

که امکانش از پرنده‌شدن کم‌تر بود

به جان ثانیه چه ریخته‌ای که در خمار نوازش

خورشید از تو دیرتر

ماه از تو دورتر

آواز می‌خوانند

به سکوت 

حالا وقتی به تابلوهای نقاشی خیره می شوم /هیچ اتفاق خاصی نمی افتد /به جز دستی که به شانه ام می خورد: "تعطیله خانم!"/ و من این «ت» تانیث را که به هر چیزی می چسبد/ در مشتم می فشارم و خارج می شوم.
شاعر این مجموعه از هر چیز، از هر امکان کوچکی که بتواند نقشی را در متن بر عهده بگیرد استفاده می برد. اینطور به نظر می رسد که او خود را و دوباره بودن خود را در شعر، با بهره گیری از فضاهای مختلف و شکل دهی به آن فضاها به تناسب بار القایی که متن بر عهده گرفته است؛ به نمایش در می آورد . نمایشی تک پرسوناژ که در آن کارگردان و هنرپیشه؛ شاعر و کلمات او هستند.
نه من تنهایی تو را پر کردم /نه تو زخم‌های مرا بستی / اتاق از پرهای ریخته /و لکه های خون /خالی بود.
اینطور به نظر می رسد که طیبه حسین زاده کلمات را به مثابه ی همان اشیایی که اندام های شعری او را تشکیل داده اند،جز به جز و یکی یکی در دستان مخاطب قرار می دهد و هر یک از آن اجزا را در هاله ای از دریافت و تاثیری که از آنها پذیرفته است به پیکره ی شعر متصل می کند.
سیب را می شود بدون تو خورد / چای را حتی / ولی هلویی که شکل انجیر دارد / میوه ی سرگردانیست / دست های تو را کثیف می کند / دهان مرا اشک.
هر چند این ایراد اساسی را می‌توان به شعر او وارد دانست که گاه تعدد و تزاحم المان‌ها، افسار متن را از دست او خارج می‌کند و شاعر را بی آنکه تسلطی بر حرکت و جریان مفاهیم در بستر شعرش داشته باشد، به دنبال خود می کشد.
به برخی از خودم اعتراف می کنم / حالی خوش / قرمز مردد بین لاک صورتی و انگور سیاه /بی هوشی از زخم / با لحن این صندل بلند سفید / شرم جوراب‌های شیشه ای / برخی ام را بر می دارم / دور می شوم از قفسه.
اینجاست که تنها باید از شاعر خواست تا بر مرکب متن خود دهانه ای بزند و او را از رفتن به هر سمت و سو و بی توجه به مقصود اصلی شاعر باز دارد. این بازدارندگی‌ها نه به مفهوم خود سانسوری و محدود کردن اندیشه که به معنای جهت دادن و مهار کردن اندیشه ای است که گاهی آنقدر انرژیک و فعال در میان کلمات جست و خیز می کند که فرصت‌ها و امکانات متنی را بر باد می دهد. هر چند غالب تجربه های طیبه حسین زاده از این حادثه در امان مانده اند و او توانسته است در نهایت همه چیز را مانند گردبادی در اطراف خود نگه دارد و علیرغم ازدحام المان‌ها و فشردگی و تداخل تصاویر در نهایت به مجموعه ای منسجم در متن دست پیدا کند . " اصراری که نمی دانی" توسط نشر بوتیمار منتشر شده است.
نسترن مکارمی

واسازی زبان و کلیشه‌های جنسیتی‌

شعر آن چیز ساده‌ای باشد؟

ساده‌ای باشد...

نه، نمی‌تواند  نباشد آن رگ به رگ شدن پی در پی

که با جوانه‌های سینه سیزده سال صبر کرده باشد

نباشد حنجره‌ای که از گفتن حرفی می‌سوزد و می‌ریزد و خودش را خیس

از چشم‌های من می‌ترسد

نباشد آن‌‌که  نباشی گُر می‌گیرد

بگذار نباشد چیزی

ولی در من بگذرد

 از بی‌تویی قهر کند برود لای کتاب‌ها خوابم بگیرد

بالا بیاید از دستی که دست‌‎هایی  را پس زده، بازی را برده

نشانده در بام‌هایی که فریاد می‌زنند تا چیزی

چیز ساده‌ای اگر بود

این همه خون را آبی نمی‌کرد

روی دست‌ها  بلند نمی‌شد

در چشم‌ها نمی‌سوخت

در پاها درد نمی‌کرد

در استخوان‌ها نمی‌رقصید

نمی‌تواند ساده باشد اندوهی که روی جدول‌ها می‌دویدم

 از فنجان‌ها می‌شستم

در ته لیوان‌ها گیج می‌زدم

پشت پنجره‌ها آواز...

چیزی نباشد بگذار

ولی در من بخندد، پا بکوبد، گریه کند

بگذرد.

خب... هرچقدر هم کلیشه باشد باید بگویم این بچۀ سومم است. اولی روشن بود مثل یک تکۀ بارانی آسمان که شبنم شده باشد نشسته باشد روی گونه‌هایم؛ سال هشتاد و شش... زیر پستان می‌گرفتمش و برایش حرف می‌زدم و لالایی می‌خواندم به شدت طبیعی بود به شدت جان داشت و به شدت نگاه می‌کرد و می‌فهمید... هرروزی که از زاییدنش دورتر می‌شدم، او بزرگ‌تر می‌شد و نگاه‌هایش شدیدتر... چهار سالش بود که لگدهای جنین ناخوانده‌ای جلوی چشم‌های او چشم‌هایم را می‌ترکاند، با جیغ‌ها و ناله‌هایش مرا می‌کشید به جاهای دردناکی از جهانی ویران‌گر که مرا بگو مرا بنویس... به نگاه‌های شدید آن تکۀ آسمانی که بغل می‌گرفتمش و ذوقش را می‌کردم حسودی می‌کرد... به هرچیز خوبی که داشتم به هر رنگ معمول و خوشی که از زندگی پاشیده بود در من و می‌رفت که آرامم کند...گیس‌هایش را می‌کشید که پس من چی؟ نمی‌توانی رهایم کنی بروی پارک قدم بزنی... نمی‌گذارم آب خوش از گلویت... با تردید و خستگی زاییدمش... یک جهان نوجوانی داشت درغزل‌ها و یک جهان به قول منتقدهایش تک‌صدایی زنی که می‌خواست آزاد بنویسد. یک روایت گیج از هرآن‌چه که اتفاق افتاد... خوب پخش نشد دیده نشد، برای من مهم نبود گفتم همین است دیگر می‌خواستی چه کنی؟ این همه خودت را به درو دیوار زدی که به دنیا بیارمت حالا یا تقدیم شده‌ای به کسانی و از بس گیجی و لاغری و فشارت پایین است لای کتاب‌هایشان گم می‌شوی... یا داری یک جایی مثلاً توی انبار انتشارات  خاک  می‌خوری...تاریخ منی... زنی تنها در آستانۀ فصلی که برودت هوا در آن دیگر خیلی هم چیز خاصی نیست... فقط همین... ولی بعد از به دنیاآمدنش این سومی شروع کرد به وول‌زدن زیر پوست روزها و ساعت‌هایی که داشتند از چیز دیگری بارمی‌گرفتند... شاید از درک هستی آلودۀ زمین که آن هم دیگر درک خاصی نیست...

خب این بچۀ سومم است...آن دوتای دیگر را خوب شناختم ولی این یکی را... اصلاً نمی‌شناسم...

اصلاً حرف نمی‌زنم ...

به زودی به کتاب‌فروشی‌ها می‌رود.

شکسته نگه‌دار زاویه را از احتمال خالی

شکسته بنویس آخرین شکلِ  رفته را که به جنسیتش پوزخند می‌زند

شکسته دور

شکسته خیس

شکسته تعیین می‌کند مرزها را در پنجره‌های ترک‌خورده

- دلم می‌خواس می‌رفتیم یه وری

                                دری که بسته نگه دار

نشسته در سکوت شکسته

- گیتار برقی خیلی دوس دارم

و چیزهای دیگری که نمی‌شود گفت و زاویه‌های دیگری

که نه به اندازۀ شعر لذت می‌دهند به دیگران...

شهری که رفته‌ای

تن‌های سفید از چه شکل تازه‌ای می‌بوسدت

که تَرَکِ پنجره از تگرگ زخمی نشود

شکسته نگه‌دار

شکسته در نشستن بی‌هنگام

                          رفتن به موقع        

در پرورش مرگ از پهلوی زندگی.

باغی که رسیده است از نوازش باد

برگ‌هایش را خوابانده برسینۀ سفالی سقف

 لب‌هایش

نم‌زده از باران عصر

پرتقالی این فصل نامعلوم را

زمزمه می‌کنند.

جلیلی تقویان که همکلاسی خوب من بود برای پست قبلی نوشته بود که کاش از خودم به درآیم...

این که می‌آید نه که جواب مصطفی باشد اما یک‌جورهایی آن‌طرفی رفته!

بنشین به کنار

کنار بردار از کرایۀ تاکسی

کم کن کنار که پیاده در من رفته

در من شده

در من مرده

من این منِ شده در کنارهای بی‌گوشه

در حالی که رفت از آن به جای دیگری که نمی‌شود از من

مِن مِن نکنان از من

که بی‌واسطه با من

نه از تو که نمی‌شناسم

با دست‌های بزرگ برای برداشتن

بریدن

نگه ‌را در حالتی از گریه‌ داشتن

که نه من شناسی تو

نه تو شناسم من

ای یار من

دلدار من

درآ درآ در کار من

ولی از کنار

از ردیف چنار

از پرسه در جدول‌های قطع‌شدۀ چارراه‌های کثیف

کنار می‌کشم و دودش به چشمِ گوشه‌های خودم فحش می‌دهد...

حالا تمام این حرف‌ها به کنار

بگو ببینم

چندتا از کنار من ریخته باشد خوب است

چندتا نشسته باشند مِن مِن کنان از تو

ازروزهای بی‌خستگیِ کتابخانۀ مجلسِ شورایِ اسلامیِ...

روبه‌روی ستون‌های مشرف به بهارستان

به تنها چیزی که فکر نمی‌کنم قانون است

این را تنها گربه‌ای می‌داند

که روزهاست با بیش‌تر از نیم‌‍‌نگاهی به فست‌فود من

می‌پلکد زیر آفتاب و درخت

کت‌و‌شلوار بالا می‌رود در پله

چروک می‌خورد در پله

نگاه می‌کند به لپ‌تاپم که به سینه چسبانده‌ام

و آن یکی را

که من و لپ‌تاپم را به سینه چسبانده است نمی‌بیند

و یک‌جایی بین انقلاب  و ولی‌عصر، قدم

و یک‌جایی بین من و لپ‌تاپم، وول

و یک جایی بین ولی‌عصر و من

انقلاب

نشسته برای خودش

دم‌نوش نعنا سفارش داده است

برای من چای سبز

و برای کسی که سعی نمی‌کند بازوهایش را شل کند

 فندک گرفته است.

این را، که همین الان نوشته‌ام، می‌دهم به عاطفه رنگ آمیز طوسی به این

عاطفۀ رنگ‌آمیزِطوسی که لهجۀ باران دارد و بوی مادری می‌دهد.

ترکیده در ادامه

ترکیده در شکفتن

ترکیده در تلخی گلو

ترکیده از خانه ...

ترکیده سینه‌ای که دیگر رگ نمی‌کند

وانموده در صورت بی‌شکلی از مرگ

من اگر حرف آخرم را بخورم تو حال بهتری از من را می‌بری به سمت دیگری از خودت

که دوست‌تر داری

شبیه تکه‌های ترکیده

در شیشه‌های مجاور از دوری

تو در کنار تخت خواب بزرگ، چراغ‌های خمیده را می‌خندی

من روی تخت کوچکم کسی هستم

که ترکیده در شکنج گیسوی به‌باد رفته

از تو فراتری را نمی‌خواهد که بنویسد

استحاله در تُرک سیاه‌چشمی باشد  با شال قهوه‌ای

یاد من باشد

ترکیده هستم

و دست‌های گرم را پس زده‌ام

و دست‌های سرد را بوسیده‌ام

و دست‌های بزرگ را ندیده‌ام

و دست‌های کوچکی را روی صورتم گریه کرده‌ام

و دست‌های بعدی را بیش‌تر از قبلی‌ها باخته‌ام

یاد من باشد

ترکیدگی‌ام از مرزهای شمال شرقی، باد صبا را برده  به بوی عفونت

یاد من باشد

ترکیده کسی از من زیر خاک و بتُن

یاد من باشد

کسی از نیست رفته روی عصب‌های قدیمی، فریادهای گندیده می‌زند

تو کجایی؟

در گور خفته‌بودنت لعنت به فروغ است که زن‌ها را دیوانه می‌کند

ومن هم یک ماشین می‌خواهم

قبل از این که فروغ خوبی بشوم

و انگشت‌های کشیده‌ام را محکم بگذارم توی گوش شب

از حال برود از ترک برگردد با من سیگاری بگیراند...