كافه ادبيات و طنز

«نغمه ریزید غیاب مه نو آخر شد                                                                                                                                                      باده خرم عید است که در ساغر شد              

روز عید است ، سوی میکده آیید به شکر

 که ببخشند هر آنکس که در این دفتر شد

ساقی از میمنت عید دهد باده صاف                           

جرعه گیرید چو معشوق به خم رهبر شد

  مطربا نغمه عیدانه زن و دست فراز                                     

  که ز هر پرده نغزت هله ای دیگر شد

صد کنم شکر بر این عید که از عرش رسید                                     

  صد کشم رشک که ایام صیام آخر شد

فرصتی بود که این تیره ی دل صاف شود

   نعمتی بود که بر تشنه لبان کوثر شد

آتشی بود که در سردی سوزان وجود

دم گرمی شد و در مجمر دل اخگر شد

  وای بر ما که از این جام نگیریم لبی                                    

 حیف زان آتش اگر سوخت و خاکستر شد

 حالیا عید شد و رونق می افزون گشت                                     

مستی افزون کند این باده چو پر شکر شد»

                                                عید فطر بر دوستان گرانقدر مبارک و فرخنده باد

نویسنده: گابریل گارسیا مارکز

برگردان: محمد رضا قلیچ خانی

  دوشنبه با هوای گرم آغاز شد و خبری هم از باران نبود. آرلیو اسکاور که دندانپزشک تجربی بود ، صبح زود سر ساعت شش مطبش را باز کرد. چند دندان مصنوعی را که هنوز در قالب پلاستیکی بودند از کابینت شیشه‌ای برداشت و یک مشت ابزار را به ترتیب اندازه چنان روی میز چید که انگار به نمایش گذاشته است. پیراهن راه راه بدون یقه‌ای را که دکمه فلزی طلایی رنگی در بالا داشت پوشید و بند شلوارش را بست. شق‌ورق و استخوانی بود و نگاهش هیچ تناسبی با شرایط محیط کارش نداشت و به نگاه مرده‌ها می‌مانست. .....

خوب می دانم ، حوض نقاشی من بی ماهی است.

اهل كاشانم
نسبم شايد برسد
به گياهی در هند، به سفالينه ای از خاک "سيلک".

پدرم پشت دو بار آمدن چلچله ها ، پشت دو برف،
پدرم پشت دو خوابيدن در مهتابی ،
پدرم پشت زمان ها مرده است.
پدرم وقتی مرد. آسمان آبی بود،
مادرم بي خبر از خواب پريد، خواهرم زيبا شد.
پدرم وقتی مرد ، پاسبان ها همه شاعر بودند.
مرد بقال از من پرسيد : چند من خربزه ميخواهی ؟
من از او پرسيدم : دل خوش سيری چند؟

<<درد عشقم را گریز و چاره نیست     جز محبت هیچ غم بی چاره نیست

       همچو آتش زیر خاکستر بماند         از تب و تاب دل این افسانه ماند

      مرغ آتش خوار بر آتش نشست         بیم عشقش هیچ بال و پر نبست>>

منم و سردی این شب

و این آسمانی که گویی         از اندوه من اشکبار است

اما دل دیوانه ی من در تب عشقت 

                              میسوزد و با یاد تو امید گرفته ست

غرق آغوش تو بودن هوسی تند و فریباست

                      در شب وحشی ماتم  انس من با تو چه زیباست!

من از گرمای دست تو  فروزان همچو اخگرها

                      که می ریزند همچون اشک از چشمان مشعل ها

مرا در قلب خود جا ده به دست دیو شب نسپار

                         بیا و سایه ی غم را  ز دشت خاطرم بردار

در این شبهای بارانی و تیره        که گویا آسمان اندوه بار است

پناهم ده تو ای پایان نومیدی      که دشت خاطر من پرغبار است

hatef                                                                                             

دنیا را بد ساخته اند … کسی را که دوست داری ، تو را دوست نمی دارد … کسی که تورا دوست دارد ، تو دوستش نمی داری … اما کسی که تو دوستش داری و او هم تو را دوست دارد … به رسم و آئین هرگز به هم نمی رسند … و این رنج است ...

…..