دل واژه ها

دندانم شكست

براي سنگ ريزه اي كه در غذايم بود

دردم گرفت

نه براي دندانم

براي كم سو شدن چشمان مادرم

سلام به همه دوستاي گلم

ببخشيد كه يه مدتيه نيستم ،‌شرمنده همه ،‌يكم مشكلات دارم كه بايدحلشون كنم به كمك خدا و دعاي شما دوستاي عزيز.انشاا... تا چند روزديگه ميام پيشتون . ببخشيد كه نتونستم به پيامهاتون جواب بدم . پريساجان، يلدا جان و درياي مهربون ببخشيد كه فرصت نكردمبه پيامتون جواب بدم . بزودي ميام . دوستون دارم

من اگر عاشقانه می نویسم

نه عاشقـم ، نه شکست خورده

فقط می نویسم تا عشق یاد قلبم بمانـد

در ایـن ژرفای دل کندن ها ، عادت ها و هوس ها

فقـط تمـرین آدم بـودن میکنم ..!

آي سهراب !!!

خانه باشد طلبت

دل من سخت گرفته است بگو

شانه دوست كجاست

یک دوست وفادار تجسم حقیقی از جنس آسمانی هاست

که اگر پیدا کردی قدرش را بدان

مثل ساحل آرام باش ، تا مثل دریا بی قرارت باشند

مثل عاج ماموتي

قديمي و قيمتي

چه شباهت متفاوتی

تو دل، شکسته ای

من دلشکسته ام

Bir öfkeye mahkum ettik herşeyi
Bir yemin ettim ki dönemem
Hüzün tünellerinde soldum kederlerinde

Cehennemde yansın bu dilim
Bir yemin ettim ki dönemem
Seni versinler ellere beni vursunlar
Sana sevdanın yolları bana kurşunlar

Kıyametler kopuyor zavallı yüreğimde
Tükendim tükendim tükendim artık
Hiçmi özlemedin hiçmi hakkım yok
Bir ara bir sor allah aşkına

Seni versinler ellere beni vursunlar
Sana sevdanın yolları bana kurşunlar 

این آخرین بارم بود

دیگر احساسم را برای کسی عریان نمی کنم

صداقت یعنی حماقت

آهای تو که عشق منی
به فکر من باش یکمی

به فکر من که عاشقم ، ولی تو بیخیالمی
به فکر من که بعد تو ، خسته و بی طاقت شدم
آهای به فکرتم هنوز ،‌به فکر من باش یکمی

آهای تموم زندگیم ، بی تو تمومه زندگیم
آهای تموم زندگیم ، رو به غروبــه زندگیم
آهای تموم دلخوشیم، داری تو غصه می کشیم

حالا دیگر دیر است

من نام کوچه های بسیاری را از یاد برده ام

و اسامی آسان نزدیکترین کسان دریا را

راستی آیا به همین دلیل ساده نیست

که هیچ نامه ای به مقصد نمی رسد

سالها و سالها بود که در ایستگاه راه آهن

در خواب و خلوت ورودی همه شهرها، کوچه ها ، میدانها

چشم به راه تو از هر مسافری که می آمد

سراغ کسی را می گرفتم

که بوی لیموی شمال و شب حلال دریا می داد

( علی صالحی )

چه دل است این دل من؟

که زیک لرزش اشک

بر رخ رهگذری

یا ز نالیدن مادر به فراق پسری

دل من می شکند

چه دل است این دل من

دلم از ناله مرغان چمن می شکند

ز خیال غم مردم دل من می شکند

چه کنم دلم از سنگ که نیست

گریه در خلوت دل ننگ که نیست

سلام به همه دوستان ماهم

دلم واسه همتون تنگ شده بود

ببخشید که یه مدتیه کمتر بهتون سر می زنم

لطفا به حساب بی معرفتیم نذارین

به خاطر یه سری تغییرات که تو شغلم پیش اومده

تا یه مدت کمتر میام نت

ممنون که فراموشم نمی کنین

دوستون دارم

التماس دعا

دنیای قشنگی نیست

آدمها مثل رودخانه های جاریند

زلال که باشی سنگهایت را می بینند

بر می دارند و نشانه میروند

درست به سمت خودت

می‌دانم 

حالا سالهاست که دیگر هیچ نامه‌ای به مقصد نمی‌رسد 

حالا بعد از آن همه سال، آن همه دوری 

آن همه صبوری 

من دیدم از همان سرِ‌ صبحِ آسوده 

هی بوی بال کبوتر و 

نایِ تازه‌ی نعنای نورسیده می‌آید 

پس بگو قرار بود که تو بیایی و ... من نمی‌دانستم! 

ای دردت به جانِ بی‌قرارِ پُر گریه‌ام 

پس این همه سال و ماهِ ساکتِ من کجا بودی؟ 

( علی صالحی )  

در هیچ خیابانی قدم نگذاشتم

جز اینکه فکر کردم  شاید از کنار تو در آن گذشته ام

در روزگاری که محبوبم نبوده ای

و

بر هیچ نیمکتی ننشستم 

جز اینکه فکر کردم  شاید کنار من بر آن نشسته ای

در روزگاری که محبوبت نبوده ام 

یک نفر مرا در ایستگاه شب

جا گذاشته است

درست مثل چمدانی که

تو پیش من جا گذاشته ای

برای من نه

برای چمدانت هم که شده

برگرد

اي که مي پرسي نشان عشق چيست

عشق چيزي جز ظهور مهر نيست

عشق يعني روح را آراستن

بي شمار افتادن و برخاستن

عشق يعني گل به جاي خار باش

پل به جاي اين همه ديوار باش

عشق، زيبايي، زلالي، روشني

عشق يعني مشکلي آسان کني

دردي از درمانده اي درمان کني

در مقام بخشش از آئين مپرس

عشق يعني ظاهر باطن نما

باطني آکنده از نور خدا

عشق يعني ذهن زيبا آفرين

آسماني كردن روي زمين 

دیریست

دستهای خیال من،

تصویر تو را می کشند

و اکنون

در کوچه ای پرسه می زنم

که کودکی ام را

به امروز رسانده است



می گذرد

با کفشهای سنگینش

روی زندگی من

این روزگار

كاش بارانی ببارد قلبها را تر كند

بگذرد از هفت بند ما ، صدا را تر كند

قطره قطره رقص گیرد روی چتر لحظه ها

رشته رشته مویرگهای هوا را تر كند

بشكند در هم طلسم كهنه ی این باغ را

شاخه های خشك بی بار دعا را تر كند

مثل طوفان بزرگ نوح، در صبحی شگفت

سرزمین سینه ها، تا نا كجا را تر كند

چترها تان را ببندید ای به ساحل مانده ها

شاید این باران كه می بارد، شما را تر كند

می خواهم برگردم به روزهای کودکی

آن زمانها که :

پدر تنها قهرمان بود

و

عشق تنها در آغوش مادر خلاصه می شد

بالاترین نقطه زمین ، شانه های پدر بود

و

بدترین دشمنانم، خواهر و برادرم بودن

تنها دردم، زانوهای زخمی ام بود

و

تنها چیزی که می شکست، اسباب بازیهام بودن

و

معنای خداحافظ، فقط تا فردا بود

تو را می خواهم

برای یک لحظه زیستن

و بعد

بگذار تا ابد ابرها ببارند

بگذار انسانها تا می توانند سنگ باشند

تو از نژاد چشمه باش

تو یادت نیست

 ولی من خوب بیاد دارم

 که برای داشتنت

دلی را به دریا زدم که از آب می‌ترسید