از داشتن همان چیز احسـاس خوشبختی نمیکنیـم...
آن زمان که باید دوست بداریم کوتاهی می کنیم
آن زمان که دوستمان دارند لجبازی می کنیم
و
بعد برای آنچه از دست رفته آه می کشیم
در نشــیبی، سختی آید سوی ما
تا به چنگاچنگ غم تنها شویم
بشــکند بت واره ی مغـرور ما
گاه بـایـد در چنـین تنگ آمدن
چشمهامان بینشی دیگر کند
نیمه ی پـر را پــر از حجـم تهی
بخش خالی را ز هستی پر کند
ﺩﺭ ﺑﺮﻫﻪ ﺍﯼ ﺍﺯ ﺟﻮﺍﻧﯽ ﭼﯿﺰﻫﺎﯾﯽ ﻧﮕﻔﺘﻪ ﯾﺎ
ﮐﺎﺭﻫﺎﯾﯽ ﻧﮑﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ ﮐﻪ ﺩﺭﺍﻭﺍﺧﺮ ﺯﻧﺪﮔﯽ
ﭼﻨﺎﻥ ﻧﺎﺧﻮﺷﺎﯾﻨﺪ ﻭ ﻣﺬﻣﻮﻡ ﺑﻪ ﻧﻈﺮ ﻧﺮﺳﻨﺪ
ﮐﻪ ﺍﮔﺮ ﻗﺪﺭﺕ ﺩﺍﺷﺖ، ﺑﻪ ﻫﺮ ﻭﺳﯿﻠﻪ ﺍﯼ،
ﺁﻥ ﻫﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺧﺎﻃﺮﻩ ﻫﺎ ﻣﺤﻮ ﻣﯽ ﮐﺮﺩ . ﺍﻣﺎ
ﺍﯾﻦ ﻓﺮﺩ ﻧﺒﺎﯾﺪ ﻣﻄﻠﻘﺎْ ﭘﺸﯿﻤﺎﻥ ﺑﺎﺷﺪ، ﭼﻮﻥ
ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻗﻄﻌﺎْ ﻣﻄﻤﺌﻦ ﺑﺎﺷﺪ ﺩﺭ ﺍﯾﻦ
ﻟﺤﻈﻪ ﻫﻢ ﻣﺮﺩ ﺧﺮﺩﻣﻨﺪﯼ ﺍﺳﺖ , ﻣﮕﺮ
ﺍﯾﻨﮑﻪ ﺍﺯ ﺗﻤﺎﻡ ﺑﻮﺗﻪ ﻫﺎﯼ ﺁﺯﻣﺎﯾﺶ
ﻓﺮﺳﺎﯾﻨﺪﻩ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺍﻧﺴﺎﻥ ﺭﺍ ﺑﻪ ﺍﯾﻦ ﻣﺮﺣﻠﻪ
ﻣﯽ ﺭﺳﺎﻧﺪ ﻋﺒﻮﺭ ﮐﺮﺩﻩ ﺑﺎﺷﺪ . ﻣﯽ ﺩﺍﻧﻢ
ﺟﻮﺍﻧﺎﻧﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ …ﮐﻪ ﻣﻌﻠﻤﯿﻦ ﺷﺎﻥ ﺍﺯ
ﺍﺑﺘﺪﺍﯼ ﺗﺤﺼﯿﻞ ,ﺫﻫﻨﯽ ﺷﺮﯾﻒ، ﺍﺧﻼﻗﯽ
ﻧﺎﺏ ﺩﺭ ﻭﺟﻮﺩﺷﺎﻥ ﻧﻬﺎﺩﯾﻨﻪ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﻧﺪ.
ﺍﺣﺘﻤﺎﻻْ ﺍﮔﺮ ﺑﺮ ﮔﺬﺷﺘﺸﺎﻥ ﻣﺮﻭﺭﯼ ﮐﻨﻨﺪ ،
ﭼﯿﺰﯼ ﺑﺮﺍﯼ ﭘﺸﯿﻤﺎﻧﯽ ﻧﻤﯽ ﯾﺎﺑﻨﺪ: ﺍﮔﺮ
ﺩﻟﺸﺎﻥ ﺑﺨﻮﺍﻫﺪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﻨﺪ ﺷﺮﺡ ﺍﻣﻀﺎﺀ
ﺷﺪﻩ ﺍﯼ ﺍﺯ ﻫﺮ ﭼﯿﺰﯼ ﮐﻪ ﮔﻔﺘﻪ ﺍﻧﺪ ﯾﺎ
ﺍﻧﺠﺎﻡ ﺩﺍﺩﻩ ﺍﻧﺪ ﻣﻨﺘﺸﺮ ﮐﻨﻨﺪ: ﺍﻣﺎ ﻣﻮﺟﻮﺩﺍﺕ
ﻣﻔﻠﻮﮐﯽ ﻫﺴﺘﻨﺪ، ﻭﺍﺭﺛﺎﻥ ﻣﺬﺑﻮﺡ ﺗﺰﻫﺎﯼ
ﻣﻨﺤﻂ، ﻭ ﺧﺮﺩﺷﺎﻥ ﻣﻨﻔﯽ ﻭ ﻋﻘﯿﻢ ﺍﺳﺖ . ﻣﺎ
ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﯿﻢ ﺧﺮﺩ ﺭﺍ ﺑﯿﺎﻣﻮﺯﯾﻢ، ﺑﺎﯾﺪ ﺁﻥ ﺭﺍ
ﺍﺯ ﻃﺮﯾﻖ ﮐﺸﻒ ﻭ ﺷﻬﻮﺩ ﺷﺨﺼﯽ ﺩﺭﯾﺎﺑﯿﻢ،
ﮐﺎﺭﯼ ﮐﻪ ﻓﻘﻂ ﺧﻮﺩﻣﺎﻥ ﺍﺯ ﻋﻬﺪﻩ ﺑﺮ ﻣﯽ
ﺁﯾﯿﻢ، ﻭ ﮐﺴﯽ ﻧﻤﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﻣﺎ ﺭﺍ ﺍﺯ ﺁﻥ ﻣﻌﺎﻑ
ﮐﻨﺪ !... ﺑﺮﮔﺮﻓﺘﻪ ﺍﺯ ﮐﺘﺎﺏ
" ﭘﺮﻭﺳﺖ ﭼﮕﻮﻧﻪ ﻣﯽ ﺗﻮﺍﻧﺪ ﺯﻧﺪﮔﯽ ﺷﻤﺎ ﺭﺍ
ﺩﮔﺮﮔﻮﻥ ﮐﻨﺪ" / ﺁﻟﻦ ﺩﻭ ﺑﺎﺗﻦ / ﻣﺘﺮﺟﻢ:
ﮔﻠﯽ ﺍﻣﺎﻣﯽ
یلداتان مبارک و زندگیتان پر از بهانه های شاد..
در فراسوی دالانهای ذهن تاریکم
دلتنگ دلتنگم ..
خاطره ها سر و صدا می کنند
و من تحمل شنیدنشان را ندارم...
چه بی رحمانه
برای در آغوش کشیدن تن رنجور و فرسوده ام
به انتظار نشسته اند
کاش چشمان خیره ام به افق
گاهی پلک می زد
و من
خواب خوابیدن را نمی دیدم
و آرام میخفتم در کنار دلتنگیم تا ابد
و کاش تنهایی دستانی هم داشت
برای آمیختن با وجودم ...
