گل نرگس

تازه عروس گفت:

 

مهربان پدر!

تو خود خوب مي داني که من، ده ها خواستگارِ خويش را، به خاطر تو – که دلدارِ بي چون و چرايي براي من ـ جواب کردم؛

چرا که ديدم (و دانستم) که در قلبشان ـ که به قول خودشان به وسعت دريا بود و البته نبودـ جايي براي تو ندارند و سهمي هر چند کوچک را از سرزمين دلشان، به نام تو نکرده اند …!

من به دنبال کسی بودم و در آرزوی یاری که دلش را و همه ي احساسش را، تقديم تو کرده باشد و نخواهد که آن ها را، يک جا، به پاي من ريزد!

که من چه ام بي تو؟!

و بدون تو؟!

و در برابر تو؟!

اصلاً ـ تا حضور نازنين تو هست ـ چه جا دارد که مردي، قلبش را يک سره تقديم زني کند

و زني، همه ي دلش را پيشکش مردي؟!

و البته که بايد در پيوندِ مقدسِ ازدواج، سهمي داشته باشند از عشق براي هم،

صد البته اما، بهره ي بيشتري براي تو …

پس به دعا دست برداشتم …

خدايم را به تو ـ که پيوند دهنده ي قلب عاشقانت هستي به هم ـ سوگند دادم که مرا از آنِ کسي سازد،

عاشق،

شيدا،

سرگشته

و فدايي تو؛

آن کسي که تنها گم کرده اش تو باشي و پس از خدا، تنها تو را ببيند و هر آن چه را که وابسته به توست و هر آن که را که عاشقِ توست …

تو را ببيند؛

تو را بخواند؛

تو را بگويد؛

تو را بجويد؛

و مرا ـ که کمترين کنيزم براي تو ـ با خويش در تمامي جاده هاي انتظار همراه سازد؛

مرا با خود ببرد؛

پا به پاي خويش بکشاند؛

قدم به قدم، دستم را بگيرد

و نگذارد که از قافله ي چشم به راهانت بازمانم

و سردرگم

و بي تو بمانم؛

که بي تو بودن،

همه مرگ است براي من…

من دعا کردم … روزها و در دل تاريکِ شب ها …

و امروز ـ که روز جشن ازدواج من است ـ

مديونِ تواَم؛

به خاطر آن که به دعايت

و به جود و کَرَم و سَخايت،

همسري را نصيبم کردي که وجودش تمام شيفته و ديوانه ي توست…

و من به پاس اين محبت پدرانه ي تو، رو به او گفتم:

«مهريه ي من، تمام محبت مهدي است»

و او، سر به زير و در زير بارانِ اشک،

سنگين ترين مهريه ي عالم را، پذيرفت

<

 

واسه اون گنبد زرين

پشت كوه های خراسون مرقد پاكتو ديدن

واسه او صحن مطهر تو غروب كنار ايوون

واسه كفترای معصوم كه تو آسمون می گردن    واسه آدمای مغموم كه ميان دخيل می بندن

واسه اون هوای تازه كه پر از عطر گلابه          اگه دستم به ضريحت برسه واسم يه خوابه

واسه اون حوض قشنگی كه پر از آب زلاله    واسه سنگ فرشای ايوون كه برام خواب و خياله

دل من تنگه ميدونی     كاشكی قابلم بدونی

چقدر آرزو دارم لب حوض وضو بگيرم      يا كه از تربت پاكت مثل ياسا بو بگيرم

واسه اون اوج شكفتن توی عالم زيارت   واسه اون لحظه كه آدم می رسه به بی نهايت

واسه اون كفشا كه مردم روی پله در ميارن   واسه اون شمعی كه روشن توی صحن تو می زارن

واسه اون ساحت پاكی كه درش هميشه بازه      واسه دستای نيازی كه به سوی تو درازه

دل من تنگه می دونی   كاشكی قابلم بدونی

به نابودی کشوندیم تا بدونم همه بود و نبود من تو بودی
                                               بدونم هرچی باشم بی تو هیچم
                                                                               بدونم فرصت بودن تو بودی

همه دنیا بخواد و تو بگی نه     نخوام و تو بگی آره تمومه
                                               

همین که اول و آخر تو هستی                      به محتاج تو، محتاجی حرومه

می شونه چه چیز و که نبودم
                        دیگه می خوام پریشون تو باشم
                                                  تویی که زندگیم و آبروم و باید هر لحظه مدیون تو باشم

فقط تو می تونی کاری کنی که
                             دلم از این همه حسرت جداشه
                                                   به تنهاییت قسم تنهای تنهام اگه دستم تو دست تو نباشه

سلام بر عزیز تر از پدرم
باباجون روزای مبارک و مقدسی رو پشت سر گذاشتیم و در حال آماده شدن برای استقبال از یه روز بسیار بزرگتر و مهم تر و مقدس تر هستیم.
همه جا رو آذین بندی کردن . چشم انتظارانتون همه هر کاری از دستشون برمیاد دارن براتون انجام می دن .
باباجون یعنی چندتا دیگه جشن میلادتون رو باید بدون حضور خودتون جشن بگیریم .
آقاجون برامون دعا کنید که این دم از انتظار زدن هامون فقط به زبان نباشه و تو عملمون هم متجلی بشه و منجر به ظهور هرچه زودتر شما بشه .
باباجون برام دعا کنید این روزا خیلی محتاج به دعای شما هستم هرچند می دونم هیچ وقت من و تنها نگذاشتین و همیشه همراه و یاورم بودین تا جائیکه خود روسیاهم هم متوجه نشدم .
آقاجون پارسال روز میلادتون بهترین عیدی زندگیم رو بهم هدیه دادین ، حتما امسال هم بهم عیدی می دین دیگه؟
تو که یک گوشه چشمت غم عالم ببرد                              حیف باشد که تو باشی و مرا
  المستغاث بک یا صاحب الزمان

به یقین دلتنگی , و سراسر مشتاق, که بیائی روزی....
خواهی آمد آخر, صبح یک آدینه, بعد یک شام دراز
خواهی آمد اخر, ای سراپا گرمی, بعد یک عصر یخی
و ظهورت زیباست, مثل آغاز بهار, بعد فصلی سوزان
چه کسی گفت جدائی از ما؟ ریشه اش قطع شود
چه کسی گفت نمی آئ تو؟ کام او زهر شود
هر که هم گفت به جا بلقائی, کشتی اش غرق شود
می توان یافت تو را هر جائی, سر کوهی , در بیابان یا که در دریائی
می توان یافت تو را هر جائی, کربلائی, عرفاتی یا که سامراتی
هم غذائی شاید! خشک نانی که یتیمی دارد


هم نگاهی شاید! با کشاورزی پیر که نظر دوخته بر چاک زمینی بی آب
بی گمان می بینی! خانه های ویران, مردم آواره, کودکان گریان
می توان گفت که هستی هر جا,
                                     و امید است که آیی هر آن
                                                                      ای عزیز زهرا(س) , ای غریب تنها
                                                                                                              پس تو کی می آیی؟

دوباره همه از تو می گویند و می شنوند؛

شیرینی نام تو و شهد یادت به کامها می نشیند؛

دوباره طاقها برای نصرت تو قد علم می کنند؛

کاغذهای رنگی به شادباش تو در باد می رقصند؛

دوباره همه ی دیوارهای شهر با سر انگشتان احساس چراغان می شود.

امّا... کاش گفتن و شنودن از تو سهم همه ی ثانیه ها باشد و یاد آوریت همه ی دقایق را پر کند و خدمت به تو انگیزه ی همه ی حرکتها شود! کاش سینه مان صندوق صدقه ای شود و قلبمان سکّه ای نذر سلامتت ! کاش دردمان همیشه با توسل به تو آرام گیرد و دستمان جز به دعا برای توسل به آسمان نرود،

کاش انتظار تو زنگی باشد که از نافرمانیت بازمان دارد!

کاش حال و هوای همیشه دلمان به رنگ نیمه ی شعبان باشد...

 
فرا رسیدن میلاد گل خوشبوی گلستان محمد (ص) سرچشمه زلال فیض سرمد «فاطمه(س)» دریای رافت و رحمت را به پیشگاه امام زمان (عج) و همه بانوان عالم تبریک و تهنیت می گویم.

بسیار شکوفه ها شکفتند                        بگذشت بهارها خزان ها

بازآ که دوباره فصل گل شد                     ای زیور حسن بوستان ها

چشم همه مانده بر در باغ                       آماده موکبت مکانها

آنقدر نیامدی تو مهدی                          تا پیر شدند باغبانها

سرگشته به دشت و کوه تا چند                ای خسته دل از غم زمانها

یک ره بنشین دمی بیاسای                     خالی زتو مانده سایبانها

به هرکه راه تو برداشت آشنایم کن

                        زهرچه از تو جدایم کند ، جدایم کن

ره فراق تو را طی نموده ام تا حال

                         بیا به راه وصال خود آشنایم کن

برای امر تو از سوز دل دعا کردم

                        تو هم برای رضای خدا دعایم کن

دل مرا به دل خویشتن بزن پیوند

                         گسسته قید تعلق زماسوایم کن

تمام حرفهاي بي كسيم را به تو مي گويم
تمام راه را رفتم اما بيراهه بود
ومن فكر كردم كه راه راسته
دوباره بر گشتم ‏
مهربان! متشكرم كه مهرت را بر من افكندي تا در ميانه تاريكي ببينم كه در چاه افتاده ام
متشكرم كه دستم را گرفتي تا از زمين بلند بشم
مهربان پدر! از بابت همه محبتات متشكرم
كمكم كن براي هميشه
كمكم كن تا ديگه بيراهه نرم
كمكم كن تا دستم تو دست هر كسي نذارم
براي هميشه
براي همه عمرم
دستهايم را بگير خورشيدسان
تا بمانم بر مدار
مولا جان
ادركني و لا تهلكني

     آگاه باشید! همانا آخرین امام ، قائم مهدی از ماست

     هان!   بر  تمامی ادیان چیره خواهد بود .

    هشدار! که اوست انتقام گیرنده از ستمکاران.

   هشدار! که اوست فاتح دژها و منهدم کننده آنها.

   هشدار! که اوست چیره بر تمامی قبایل مشرکان و راهنمای آنها.

    هشدار! که او خونخواه تمام اولیای خداست.

     آگاه باشید! اوست یاور دین خدا.

     هشدار! که از دریایی ژرف پیمانه هایی افزون گیرد.

    هشدار! که او به هر ارزشمندی به اندازه ارزش او، و به هر نادان و

    بی  ارزشی به اندازه نادانی اش نیکی کند.

     هشدار! که او نیکو و برگزیده خداوند است.

    هشدار! که او وارث دانشها و حاکم بر ادراک هاست.

    هان! بدانید که او از سوی پروردگارش سخن می گوید و آیات و

    نشانه های  او را برپا کند. بدانید همانا اوست بالیده و استوار.

    بیدار باشید! هموست که اختیار امور جهانیان و آیین آنان به او واگذار

            شده است.

    آگاه باشید! که تمامی گذشتگان ظهور او را پیشگویی کرده اند.

    آگاه باشید! که اوست حجت پایدار و پس از او حجتی نخواهد بود.

    درستی و راستی و نور و روشنایی تنها نزد اوست.

     هان ! کسی بر او پیروز نخواهد شد و ستیزنده او یاری نخواهد شد.

     آگاه باشید که او ولی خدا در زمین، داور او در میان مردم و امانتدار امور

          آشکار و نهان است.

 

           عید سعید غدیر بر همگان مبارک باد باشد که از بیعت کنندگان   

           واقعی با امام عصر عج باشیم و هیچگاه عهد و پیمان خود را با

           آن حضرت نشکنیم

                                      اللهم عجل لولیک الفرج

 

من و جدا شدن از درگهت خدا نکند

 

                           خدا هرآنچه کند از تو ام جدا نکند

 

جواب ناله دلهای خسته بر لب توست

 

                                                     که را صدا کند آن کو تو را صدا نکند

                                                     که را صدا کند آن کو تو را صدا نکند

 

رضا مباد خدا از کسی که در همه عمر

                    

                         تو را به قطره اشکی زخود رضا نکند

 

تویی که درد به من داده ای ، طبیب منی

 

                                                     به جز تو درد مرا هیچ کس دوا نکند

                                                     به جز تو درد مرا هیچ کس دوا نکند

 

گذشت عمر و اجل پر زند به دور سرم

 

                                                        یابن الحسن

 

گذشت عمر و اجل پر زند به دور سرم

 

                                                   بمیرم و نروم کربلا خدا نکند

                                                   بمیرم و نروم کربلا خدا نکند

 

المستغاث بک یا صاحب الزمان عج

این روزها دلم سخت غمگین است به فریادم برس ای مهربان تر از پدرم

 

 

واسه اون گنبد زرين پشت كوه های خراسون مرقد پاكتو ديدن واسه او صحن مطهر تو غروب كنار ايوون واسه كفترای معصوم كه تو آسمون می گردن    واسه آدمای مغموم كه ميان دخيل می بندن واسه اون هوای تازه كه پر از عطر گلابه          اگه دستم به ضريحت برسه واسم يه خوابه واسه اون حوض قشنگی كه پر از آب زلاله    واسه سنگ فرشای ايوون كه برام خواب و خياله دل من تنگه ميدونی     كاشكی قابلم بدونی چقدر آرزو دارم لب حوض وضو بگيرم      يا كه از تربت پاكت مثل ياسا بو بگيرم واسه اون اوج شكفتن توی عالم زيارت   واسه اون لحظه كه آدم می رسه به بی نهايت واسه اون كفشا كه مردم روی پله در ميارن   واسه اون شمعی كه روشن توی صحن تو می زارن واسه اون ساحت پاكی كه درش هميشه بازه      واسه دستای نيازی كه به سوی تو درازه دل من تنگه می دونی   كاشكی قابلم بدونی

س                                                                                       

جمعه آخر ماه مبارک رمضان نزدیک بود مادرم تصمیم گرفتن یک عده از فامیل را برای افطار دعوت کنن از یک هفته قبل شروع کردن به دعوت چندین مرتبه در طول هفته یادآوری می کردن که جمه مهمون داریم در طول هفته مدام به یاد مهمونی روز جمعه بودیم اینکه چکار کنیم چی بپزیم چجور پذیرایی کنیم و خلاصه از اینجور کارا بالاخره شب جمعه رسید مادر از روز پنج شنبه شروع کرد به تدارک دیدن و یک مقدار از کارها رو همون شب انجام دادیم خلاصه روز جمعه رسید چشمتون روز بد نبینه مامان از همون سحر خوابش نمی برد ولی من که رفتم زیر پتو و با وجود سر و صدای زیاد یک کمی خوابیدم ولی دیگه طاقت نیاوردم بلند شدم و شروع کردم به کار کردن از صبح ساعت 8 تا 6 بعد از ظهر که موقع افطار بود کزت بودیم و خلاصه همه جور کاری کردیم که به مهمونا خوش بگذره همه جور امکانات راحت رو در اختیار مهمونا قرار دادیم که با دل راضی از منزلمون خارج بشن تمام سعی و تلاشمون رو کردیم که بهترین غذا رو درست کنیم پدرم رفتن خرید و بهترین میوه و تنقلات را تهیه کردن خانه رو آب و جارو کردیم تا اینکه ساعت نزدیک به 6 شد اونموقع خودمون رو هم مرتب کردیم و نشستیم به انتظار تا مهمونا بیان وقتی نشسته بودیم به انتظار پدرم گفتن یعنی حالا کسی میاد همه با هم جواب دادیم مگه میشه نیان اینهمه دعوت کردیم اینهمه کار کردیم از صبح تا حالا مگه میشه نیان همه با اطمینان جواب دادیم حتما میان در اون لحظه و در اوج خستگی یک لحظه به خودم اومدم و با خودم گفتم برای اومدن یک سری مهمون عادی از صبح تا حالا این همه فعالیت کردیم و به انتظار بودیم اگه حتی فقط یک جمعه از صبح تا عصر خودمون را برای ظهور آماده کنیم و در انتظار آقا امام زمان عج بنشینیم حتما ایشان خواهند آمد و مطمئنا اونروز روز ظهور اون حضرت خواهد بود به امید جمعه ای که همه با هم برای ظهور امام زمان عج آماده باشیم

آخرین باغبون علی                       جای یاس و می دونه

سر می ذاره رو خاک بقیع               خسته از این زمونه

می ریزه پای یاس کبود                   اشکهای دونه دونه

غریب و تنهاترین ام                         به انتظارت می شینم

شاید رخ ماه تو را                           یه بار تو دنیا ببینم

عطر هر جمعه در غم او                   می گیره دل بهونه

اگه آقام نگام نکنه                           خریداری ندارم

اگه اون شه وفا نکنه                       وفاداری ندارم

من مهدی فاطمه ام                     پشتم خمید از بار غم

بعد از هزاران سال انتظار

یاران ولی ناچیز و کم

خطبه پيامبر(ص) در روز آخر شعبان

سلمان فارسى رحمه الله فرمود: «خطبنا رسول الله صلى الله عليه و آله فى آخر يوم من شعبان، فقال يا ايها الناس قد اظلكم شهر عظيم مبارك، شهر فيه ليلة خير من الف شهر، جعل الله صيامه فريضة و قيام ليله تطوعا، من تقرب فيه بنافلة من الخير كان كمن ادى فريضة فيما سواه، و هو شهر الصبر، و الصبر ثوابه، الجنه، و شهر المواسات و شهر يزاد فى رزق المؤمن، و شهر اوله رحمة،و اوسطه مغفرة، و آخره عتق من النار، و هو للمؤمن غنم و للمنافق غرم‏» (1)
ماه رمضان براى مؤمن سود و براى منافق خسران است
حضرت سلمان فرمود: در روز آخر شعبان پيامبر(صلى الله عليه و آله) براى ما خطبه‏اى در فضيلت ماه رمضان قرائت فرمود: و در خطاب خويش به ما فرمود: اى مردم براستى سايه افكنده بر سر شما ماه بزرگ مباركى، ماهى كه در او شبى است كه از هزار ماه بهتر است، كه خداوند روزه‏اش را فرض و واجب نموده، و به پا داشتن عبادات شبش را به طور استحباب مقرر فرموده است، كسى كه تقرب بجويد به خداوند،به انجام نافله خيرى، مثل آن است كه در غير ماه رمضان فريضه‏اى انجام داده باشد، و اين ماه ماه صبر است، و صبر هم اجر و ثوابش بهشت است.
و ماه روزه، ماه مواسات و برابرى است، و ماهى است، كه رزق مؤمن در او زياد مى‏گردد، و ماهى است كه اولش رحمت و وسطش مغفرت و آمرزش، و آخرش آزادى از آتش جهنم است، و اين ماه براى مؤمن بهره و منفعت است، و براى منافق خسارت و ضرر.
پى‏نوشت:
1- مستدرك الوسائل مرحوم نورى نقل از وقايع الايام، ص 436.
روزه، درمان بيماريهاى روح و جسم صفحه 69
سيد حسين موسوى راد لاهيجى

وقتي نوزادي در يک خانواده متولد مي شود ، پدر، مادر، بستگان نزديک، بستگان دور، همسايه ها و همکاران خوشحال مي شوند. تا آنجا که خشنودي خود را، حتي در سالگرد ميلاد آن مولود نشان مي دهند.

در زادروز ميلاد يک پيامبر، تمام مومنين و ايمان آورندگان به آن پيامبر شادند، چراکه همه آنها بر خوان احسان آن هدايتگر نشسته اند و بهره مي برند.

وقتي فرزندي در خانه پيامبري پا به جهان نهد ، آنهم رسولي که مشعل هدايت همه جهانيان را در دست دارد از جن و انس، عرب و عجم، سياه و سفيد، و .... همه و همه خوشحالند. نه تنها آسمانيان، که جن و انس و نبات و جماد نيز شادي خود را ابراز مي کنند.

حال، اگر سالروز ميلاد مولودي فرارسد که موعود تمام پيامبران و نيکان و پاکان است، همگي چشم اميد به دست هاي پرتوان او دارند تا عدالت و توحيد – آرمان تمام پيامبران- را تحقق بخشد، همگي اظهار شادماني مي کنند.

و چنين است که در شادي و جشن ميلاد او، تمام ، دوستدارانش را شاد مي بيني. ايام نيمه شعبان در هر شهر و ديار مومنان و منتظران که بگذري ، چراغ مي بيني و پرچمهايي که نشان شادي است.

مبادا که از اين غافله عقب بمانيم! بياييد همه با هم سعي کنيم امسال ما هم هديه اي براي آن حضرت داشته باشيم .

حضرت امیرالمومنین علیه السلام در توصیف اوج غربت و مظلومیت فرزند غایب خود فرموده اند:

 

« امام عهده دار امر (نجات انسان ها) همان رانده ی آواره ی بی کس تنهاست.»

در روایت مشابهی ، حضرت موسی بن جعفر علیه السلام می فرمایند:

« هو الطرید الوحید الغریب الغائب عن اهله الموتور بابیه.....»

« او حضرت مهدی علیه السلام آن غریب تنهای دور از وطن غایب از دیدگان کسان خویش است که هنوز انتقام خون پدرش گرفته نشده است. ....»

کسی از حضرت سید الشهدا علیه السلام پرسید: آیا صاحب این امر شمایید؟ فرمودند:

« نه من نیستم ؛ صاحب این امر کسی است که از میان مردم کناره گیری می کند و به سرزمین های دور دست می رود و او خواهان تقاص خون پدر است.»

متاسفانه این غربت و تنهایی امام زمان علیه السلام تا زمان ظهور، امتداد خواهد یافت؛

چنانکه مولای متقیان فرموده اند:

« مهدی ما (از تولد تا زمان ظهور) تنها، یگانه و غریب خواهد بود. »

امام صادق علیه السلام نیز در مورد کیفیت ظهور امام عصر علیه السلام به مفضل می فرمایند:

« ای مفضل ، او تنها ظهور می کند؛ به تنهایی وارد مسجد الحرام می شود؛ به تنهایی به دامن کعبه دست می یازد؛ تاریکی شب همه جا را فرا می گیرد و او هم چنان تنهاست.....»

آری، تولد آن حضرت مانند حضرت موسی علیه السلام مخفیانه و غریبانه صورت گرفته است و از همان لحظه ی تولد ، فرعونیان زمانش قصد به شهادت رساندن حضرتش را داشتند.

بسیار تاثر آور است که خاندان امامت ناچار بودند ولادت خاتم الاوصیا علیه السلام را حتی از عمویش پوشیده نگه دارند. در دوران غیبت، زندگی آن جناب مخفیانه و غریبانه است؛ به هنگام ظهور نیز به تنهایی و در غربت به مسجد الحرام خواهند آمد.

                                                                  اللهم عجل لولیک الفرج

این شکایت را به کجا بریم که نه تنها بی خبران دور از آبادی حتی برخی مومنان و مقدسان نیز شنیدن از غربت بقیه الله را تاب ندارند؟!

خدایا! عجب حجاب ضخیمی؟ چه غربت عجیبی؟!!

آری! شاید گفتن از غربت امام عصر ارواحنا فداه کمی عجیب و غریب به نظر برسد!

احتمالا برخی خواهند ژرسید : مگر امام زمان علیه السلام هم غریب است؟ شاید برخی دیگر به کاربردن اینگونه تعابیر را فاقد مبنای اعتقادی  از موضع احساس و برخاسته از ذوقیات نویسنده بدانند. شاید برخی نیز اساسا طرح چنین موضوعاتی را خارج از عرف تلقی کرده و آن را نپسندند . چراکه ما به طور معمول از غربت سایر ائمه علیهم السلام مطالب زیادی شنیده و می شنویم.

مولای متقیان حضرت علی علیه السلام را به حق اول مظلوم عالم می دانیم.

هرساله در ایام فاطمیه به یاد مصائب و مظلومیت حضرت زهرا سلام الله علیها اشک ماتم می ریزیم و باید هم اینگونه باشد.

به هر مناسبت و در هر مصیبتی بر مظلومیت سید الشهدا و اهل بیت مکرمش می گرییم و باید بگرییم.

شنیدن نام قبرستان بقیع غم و اندوه را بر دل هایمان می نشاند.

بر غربت امام موسی بن جعفر علیه السلام در سیاه چال های بغداد اشک غم از دیدگان جاری می کنیم.  

با تمام وجود امام رضا علیه السلام را غریب الغرباء می خوانیم.

امام دهم و یازدهم را عسکریین لقب داده ایم حاکی از اینکه این دو پیشوا تمام عمر را در پادگان خلفای عباسی محصور و تحت نظر بودند و مگر مظلومیتی بالاتر از این قابل تصور است؟

اما به غربت امام زمان علیه السلام کمتر اندیشیده یا اصلا فکر نکرده ایم و این خود اولین بیت از این مثنوی هفتاد من کاغذ است. نا آگاهی از غربت امام عصر علیه السلام یا باور نداشتن غربت آن جناب یا غفلت از این غربت اولین وجه از غریبی امام زمان علیه السلام است.

در ادعیه و زیارات و روایات رسیده از پیشوایان معصوم علیهم السلام تعابیر عجیبی راجع به غربت و مظلومیت امام دوازدهم علیه السلام به چشم می خورد و چنان تکان دهنده که ذهن انسان را به این واقعیت نزدیک می کند که غریب غریبان به ویژه در این دوران وجود مقدس قطب عالم امکان حضرت ولی الله الاعظم ارواحنا فداه است.  

غربت امام عصر عليه السلام

آقاي من!

       مولاي غريب و تنهاي من! مضطر فاطمه عليها السلام!

                                              اسير آل محمد عليهم السلام ! پدر مهربان اهل عالم!

 

مي خواهم غربتت را حکايت کنم؛ غربتي که دوازده قرن است ريشه دوانيده؛ غربتي که اشک آسمان و زمين را جاري ساخته؛ غربتي که حتي براي برخي محبانت ، غريب و ناشناخته است؛ غربتي که اجداد طاهرينت پيش از تولد تو بر آن گريسته اند.

متحيرم کدامين مصرع از اين مثنوي « هفتاد من کاغذ» را بازخواني کنم؟

کدام سطر، کدام صفحه و کدام فصل از مجلدات اين کتاب قطور را باز نويسم؟

من از تصوير اين غربت و غم ناتوان ام.

از کجا آغاز کنم؟ از خود بگويم يا از ديگران؟ از نسل هاي گذشته بگويم يا از نسل امروز؟ از دوستان شکوه کنم يا از دشمنان؟ از عوام گلايه کنم يا از خواص؟

از آناني بگويم که خاطر شريف تو را مي آزارند؟ از آن ها که دستان پدرانه و مهربانت را خونريز معرفي مي کنند؟ از آن ها که چنان برق شمشيرت را به رخ مي کشند که حتي دوستانت را از ظهورت مي ترسانند؟ از آن ها که تو را به دور دست ها تبعيد مي کنند؟ از آن ها که به نام تو مردم را به دکه هاي خويش فرا مي خوانند؟ از آن ها که همواره بر طبل نوميدي مي کوبند و زمان ظهورت را دور مي پندارند؟ از آن ها که تو را آن گونه که خود مي پسندند- و نه آنگونه که هستي و مي خواهي – نشان مي دهند؟ آن ها که غيبتت را به منزله « نبودنت» تلقي مي کنند؟

مولاي من .... گويا همه چيز، دست به دست هم داده است تا شما در غربت بمانيد! لشکريان ابليس هم روز و شب در کارند. نمي دانم چه کساني واقعا تو را و ظهور تو را مي خواهند؟ خدا مي داند و تو! اما اين را مي دانم که پس از گذشت دوازده قرن از شروع غيبت، هنوز پيروز اين ميدان، ابليس و لشکريان انس و جن اويند که در کشاکش غيبت و ظهور، شب ظلماني غيبت را تا هم اکنون امتداد داده اند.

از خود آغاز مي کنم که اگر هرکس از خود شروع کند، امر فرج اصلاح خواهد شد. مي خواهم به سوي تو برگردم . يقين دارم بر گذشته هاي پر از غفلتم کريمانه چشم مي پوشي؛ مي دانم توبه ام را قبول مي کني و با آغوش باز مرا مي پذيري؛ مي دانم در همان لحظه ها، روزها و سالهاي غيبت هم برايم دعا مي کردي. من از تو گريزان بودم؛ اما تو هم چون پدري مهربان ، دورا دور مرا زير نظر داشتي .... العفو....العفو....العفو!

(ادامه دارد)

اگر تمام عالم را جستجو کنی دوستی همچون امام عصر علیه السلام نمی یابی

هرچند به یادش نباشی تو را از یاد نبرد

هرچند او را رها کنی تو را رها نکند

هرچند بر او جفا کنی از عطا دریغ نورزد

هرچند در حقش دعا نکنی به درگاه خداوند برایت دعا کند

هرچند از او گریزان باشی از تو روی بر نتابد

هرچند به او سربلندی نیفزایی او سبب افتخار و بزرگی تو باشد

اگر از حال او بی خبر باشی از احوال تو بی خبر نماند

اگر تو حضور او را درک نکنی همیشه و همه جا همراه تو باشد

اگر از ارتباط با وی خودداری کنی خود به تو پیغام دهد

اگر از او دفاع نکنی تو را بی پناه مگذارد

اگر هزاران مرتبه قلبش را شکسته باشی باز عذرت را بپذیرد

اگر بارها زیاد نقض میثاق کرده باشی راه بازگشت بسویت نبندد

اگر تو او را دوست نداری او تو را دوست داشته باشد

اگر تو امانت داری شایسته برایش نباشی او امین و راز نگه دار تو باشد

اگر تو او را یاری نرسانی او پشتیبان و یاور تو باشد

اگر کوچکترین خدمتت را به رخش کشی بزرگ ترین لطفش را به رویت نیاورد

اگر تو حریمش را پاس نداشتی او تو را حمایت و محافظت کند

اگر تو او را طرد کنی او کهف حصین و پناهگاه امن تو باشد

اگر سهم او را از مالت نپردازی بازهم روزی خویش را مدیون او باشی

اگر تو فرزندی خطا کار و سر به هوا گشتی او پدری بزرگوار و شفیق باقی بماند

اگر تو حق برادری اش را ادا نکردی او هم چنان برادری مهربان برای تو باشد

اگر تو او را در سختی ها تنها گذاشتی او در تنگناها و شداید رهایی بخش تو باشد

..... و این ها همه در حالی است که هیچ نیازی به تو ندارد و به عکس تو سراپا نیاز و احتیاج به اویی!

 

مادر بیماریم

                  شده گریه بر تو کارم

                                          به شفای تو دل خوش دارم

            ای همه هست من

                              نروی تو از دست من

                                                        که دلم توان بی مادری ندارد         

                             بی تو زینب  یاوری ندارد

مادر   مادر   مادر

                      شبی دیگر

                                      به کنار من جان بر لب باش

مادر چون کبوتر

                نزنی پر

                                    دو سه روز دگر  با زینب باش

مادر بیمارم 

              شده گریه بر تو کارم

                                              به شفای تو دل خوش دارم

                      ای همه هست من نروی تو از دست من

                                                           که دلم توان بی مادری ندارد

                                             بی تو زینب ات یاوری ندارد

مادر

                      به سکوت تو هویداست

                                                         زخموشی تو پیداست

                                                                            می سوزی و می سازی

                                             در سینه پر راز

                                                                        می دانم امشب مادر

                                                     آماده پروازی

                        گر می روی امشب

                                                          با خود ببر زینب