با وجود اینکه چند سالی از آخرین تور بلک‌پینک در آمریکا می‌گذرد، تغییرات چشمگیری برای اعضای گروه رخ داده است. در این مدت، هر چهار نفر به درجات مختلفی از موفقیت، جایگاه خود را به عنوان هنرمندان انفرادی تثبیت کرده‌اند. آلبوم انفرادی رز با نام «rosie» به خصوص با همکاری موفقش با برونو مارس در آهنگ «APT»، به موفقیتی بی‌قید و شرط دست یافت. جنی نیز با آلبوم انفرادی «Ruby» و آهنگ‌های پرطرفدار «Mantra» و «Like Jennie»، بهترین بازخورد منتقدان را دریافت کرد. آلبوم انفرادی لیسا با نام «AlterEgo» به لطف توانایی‌های خیره‌کننده او در اجرا که اخیراً در کوچلا به نمایش گذاشت، در پلتفرم‌های پخش آنلاین موفقیت‌آمیز بوده است. حتی جیسو نیز با EP چهار آهنگه «AMORTAGE» وارد عرصه انفرادی شده است، هرچند با استقبالی ملایم‌تر. این هنرمندان را می‌توان در HBO Max (جنی در «The Idol»، لیسا در «The White Lotus»)، سرگرمی‌های کره‌ای (جیسو در تلویزیون و فیلم در کره فعالیت‌های زیادی دارد) و در موسیقی متن فیلم‌ها (رز در آلبوم همراه «F1» جایگاهی کسب کرده است) مشاهده کرد. حتی اگر اطلاعات زیادی درباره کی‌پاپ نداشته باشید، بلک‌پینک احتمالاً از طریق فعالیت‌های انفرادی اعضایش وارد دنیای شما شده است.

و هرچند آنها برای یک تور استادیومی، از جمله دو شب در استادیوم SoFi در آخر هفته گذشته، بازگشته‌اند، اما کل این ماجرا همچنان به عنوان یک تعادل بین دینامیک گروهی و جاه‌طلبی‌های فردی احساس می‌شود. تصادفی نیست که هر عضو برای فعالیت انفرادی خود با یک لیبل متفاوت همکاری می‌کند (رز با آتلانتیک، لیسا با RCA، جیسو با وارنر رکوردز و جنی با کلمبیا) و هر یک نماینده برندهای طراحی متفاوتی هستند (رز نماینده YSL، لیسا نماینده لویی ویتون، جیسو نماینده دیور و جنی نماینده شنل). همه آنها می‌دانند که در درازمدت باید به عنوان موجودیت‌های مستقل وجود داشته باشند، حتی اگر قدرت تورهای آنها همچنان به عنوان یک گروه قوی‌تر باشد.

اما در این مرحله از حرفه آنها، می‌توان پرسید که کدام جنبه از هویت این چهار ستاره جذاب‌تر است. در اجراهای زنده، آنها مدت‌هاست که راهی برای متعادل کردن هر دو جنبه پیدا کرده‌اند و بخش‌های انفرادی را به عنوان میان‌پرده بین آهنگ‌های گروهی قرار می‌دهند. اما در آخرین تور آنها، این موضوع معنای کاملاً جدیدی پیدا کرده است، زیرا آنها اکنون آهنگ‌های موفق واقعی برای ارائه در این بخش‌ها دارند. حتی در میان جمعیت، در حالی که اکثریت قریب به اتفاق لباس‌های طرفداران نشان‌دهنده بلک‌پینک به عنوان یک کل بود، دیدن تی‌شرت انفرادی جیسو یا کالاهای «rosie» غیرمعمول نبود. و خارج از پایگاه هواداران عظیم گروه، مطمئناً اکنون افرادی هستند که اولین ارتباطشان با بلک‌پینک، لیسا در «The White Lotus» یا آهنگ موفق رز با برونو مارس است.

با این حال، در کنسرت مشخص شد که چرا اتحاد قدرت می‌آورد. مطمئناً، جنی گاهی اوقات ممکن است استقامت خود را از دست بدهد و نتواند رقص‌های چشمگیر را با سطح نخبه لیسا اجرا کند، اما لحظاتی که آنها با هم جمع می‌شوند تا تعامل داشته باشند، واقعاً خاص است. شیمی انکارناپذیری بین این زنان وجود دارد و حتی به نحوه واکنش آنها به لحظات انفرادی‌شان نیز گسترش می‌یابد. در آن شب، رز بخش انفرادی خود را با آوردن برونو مارس برای اجرای «APT» به پایان رساند. و چند لحظه بعد، وقتی گروه دوباره دور هم جمع شدند، جنی از اینکه آن لحظه چگونه کل نمایش را ارتقا داده بود، شگفت‌زده شد، انگار دوستی خاویار را به یک مهمانی معمولی آورده بود. چند ماه پیش، حمایت رز، لیسا و جنی از یکدیگر در کوچلا به اندازه اجراهای دو نفر آخر ویروسی شد. طرفداران هنوز از کارهایی که آنها می‌توانند با هم انجام دهند هیجان‌زده می‌شوند، حتی اگر موسیقی انفرادی گسترده‌تر باشد.

برای من، زمانی که این زنان با هم متن آهنگ در راهرو راه می‌روند و برای دوربین تعامل می‌کنند، لیسا دستش را دور رز می‌اندازد یا جیسو با شیطنت با جنی شوخی می‌کند، باعث می‌شود یک نمایش بلک‌پینک فراتر از مجموع اجزایش باشد. یک آهنگ انفرادی ممکن است دسترسی بیشتری داشته باشد، اما لذت بردن از لحظاتی که همه آنها با هم هستند، تجربه گروه بلک‌پینک را به چیزی تبدیل می‌کند که واقعاً به عنوان یک هنرمند انفرادی قابل دستیابی نیست. امید است که این به معنای پایان گروه نباشد، همانطور که برخی شایعه کرده‌اند. آنها قبلاً ریتم خوبی برای پیگیری فعالیت‌های انفرادی خود در فیلم و موسیقی پیدا کرده‌اند و در عین حال به پایگاه اصلی استادیومی خود بازمی‌گردند. و اگر این کنسرت‌های اخیر نشانه‌ای باشند، بزرگترین گروه کی‌پاپ جهان بودن چیزی نیست که بتوان آن را دست کم گرفت.

سه هنرمند افتتاحیه باقی‌مانده تور «LOOP» اد شیران در آمریکا، یعنی فینیاس، لوکاس گراهام و آرون رو، پس از حذف مکلمور از لیست اجراکنندگان به دلیل اظهاراتش در حمایت از فلسطین، از این تور کناره‌گیری کردند. گروه موسیقی بک‌بند شیران، بئوگا نیز، جدایی خود را از تور اعلام کرده است.

فینیاس در بیانیه‌ای که جدایی خود را از تور اعلام کرد، نوشت: «هنرمندان نباید زمانی که برای مظلومان صحبت می‌کنند، ساکت شوند. من در کنار فلسطین و مردم آن هستم.»

گراهام در پستی در شبکه‌های اجتماعی گفت: «ما باید بتوانیم درباره جنگ، درباره کشته شدن غیرنظامیان، درباره کودکانی که حق دارند بزرگ شوند، صحبت کنیم. هر کجا که زندگی می‌کنند. هر پرچمی که بر فراز آنها به اهتزاز در می‌آید.»

او افزود: «پول به شما حق نمی‌دهد که مکالمه را در انحصار خود درآورید. موجودی بانکی هیچ کس نباید تعیین کند که چه کسی می‌تواند صحبت کند یا کدام رنج را مجاز به اذعان هستیم.»

گراهام ادامه داد: «من اد را دوست دارم و از هر آنچه با هم به اشتراک گذاشته‌ایم سپاسگزارم. این تغییر نکرده است. اما نمی‌توانم این کلمات را به دنیا بگویم و با این تور ادامه دهم. ما از تاریخ‌های باقی‌مانده کناره‌گیری می‌کنیم. متاسفم که آنجا نخواهیم بود. این یک تصمیم دشوار است، اما تصمیمی است که باید به آن پایبند باشم.»

رو در بیانیه‌ای که جدایی خود را از تور اعلام کرد، نوشت: «من تصمیم گرفته‌ام که به عنوان هنرمند حمایتی برای تور آمریکای شمالی «The LOOP» اد شیران کناره‌گیری کنم. این تصمیم را سبک نمی‌گیرم. اد برای من دوستی بوده و زندگی‌ام را تغییر داده است، هرگز نمی‌توانم به اندازه کافی از او تشکر کنم. اما ما به عنوان مردم ایرلند، به خوبی از نسل‌کشی، قحطی اجباری و اشغال خشونت‌آمیز آگاهیم.»

رو افزود: «نمی‌توانم بیکار بنشینم و اجازه دهم میلیاردرها از موقعیت قدرت خود برای ساکت کردن صداهای برحق کسانی که علیه نسل‌کشی اسرائیل صحبت می‌کنند و قتل وحشیانه کودکان را برجسته می‌کنند، استفاده کنند. اگر به روال عادی ادامه دهم، تمام احترام خود را از دست خواهم داد. باید به خودم و اجدادم که در برابر استعمار مقاومت کردند و برای آزادی که امروز در ایرلند از آن لذت می‌برم جنگیدند، وفادار باشم.»

گروه بئوگا، گروه شیران، نیز احساس مشابهی با رو ابراز کرد و میراث ایرلندی خود را دلیل جدایی‌شان ذکر کرد. آنها گفتند: «ما یک گروه سنتی ایرلندی هستیم که هرگز فکر نمی‌کردیم در استادیوم‌هایی به آن بزرگی اجرا کنیم و این فرصت برای ما از دست نرفته است. ما بیش از ۱۰ سال است که با اد دی بلاگ دوست هستیم و همینطور خواهیم ماند. ما به گفتگو به عنوان ابزاری برای پیشبرد وضعیت مردم فلسطین اعتقاد داریم. ما مردمی ایرلندی هستیم که استعمار را درک می‌کنیم. به عنوان اعضای بنیانگذار جنبش هنرمندان ایرلندی برای فلسطین، ما فعالان متعهد برای عدالت هستیم و همینطور خواهیم ماند.»

پس از ابراز حمایت مکلمور از فلسطین آزاد در دو کنسرت افتتاحیه برای شیران در استادیوم مت‌لایف در شرق رادرفورد، نیوجرسی، او از ادامه تور حذف شد. رابرت کرافت، مالک تیم پاتریوتس، بعداً تأیید کرد که او کمپینی را برای حذف مکلمور از لیست تور رهبری کرده است و تهدید کرده بود که کنسرت شیران در استادیوم ژیلت را مسدود خواهد کرد و سایر صاحبان استادیوم‌ها را نیز به انجام اقدامات مشابه تشویق کرده بود.

شیران در بیانیه خود که روز سه‌شنبه منتشر شد، گفت که تلاش‌هایی برای یافتن راه حلی انجام داده تا مکلمور در تور باقی بماند، اما در نهایت ناموفق بود. او همچنین به تصمیم خود برای خصوصی نگه داشتن نظراتش در مورد فلسطین اشاره کرد و گفت: «من همدست نیستم. من نظرات شخصی خود را در مورد این درگیری ویرانگر دارم. فقط به این دلیل که من تصمیم می‌گیرم علناً صحبت نکنم، به این معنی نیست که آنها را ندارم، و به این معنی نیست که اهمیت نمی‌دهم. و همچنین به این معنی نیست که از اهداف به روش شخصی خود حمایت نمی‌کنم.»

تایلر، آفریننده، در حال حاضر در اوج موفقیت هنری خود قرار دارد. از زمان انتشار آلبوم «پسر گل» در سال ۲۰۱۷، هر یک از آلبوم‌های او صداها، زیبایی‌شناسی‌ها و شخصیت‌های جدید و برجسته‌ای را به آثارش معرفی کرده‌اند و هر کدام با استقبال گرم منتقدان و طرفداران مواجه شده‌اند. او چندین جایزه گرمی را از آن خود کرده، تورهای کنسرتش با استقبال بی‌نظیری همراه بوده و با هر انتشار، به راحتی در صدر جدول ۲۰۰ بیلبورد قرار گرفته است.

و امروز، او این روند موفقیت‌آمیز را با انتشار نهمین آلبوم استودیویی خود، «به شیشه ضربه نزن»، ادامه داده است. نکته شگفت‌انگیز این است که او تنها سه روز قبل از انتشار این پروژه، در حالی که هنوز در تور آلبوم قبلی‌اش، «کرومیکوپیا»، بود، آن را اعلام کرد. در حالی که من قبلاً از استراتژی انتشار و معرفی آلبوم قبلی او تمجید کرده بودم، این واقعیت که او دوباره با همین رویکرد عمل کرد، نشان‌دهنده اعتقاد راسخ او به انجام کارها به شیوه خودش است.

آنچه واقعاً مرا در مورد این موضوع شگفت‌زده می‌کند، این است که تایلر شاید تنها هنرمندی باشد که از دل هیپ‌هاپ برخاسته و اجازه دارد چنین کارهایی را انجام دهد. منظورم از «چنین کارهایی» فقط بازی با زمان‌بندی انتشار آلبوم‌ها و برنامه‌های تبلیغاتی نیست، بلکه آزمایش‌های گسترده با صداها و تصاویر در یک فضای خلاقانه که روز به روز ریسک‌گریزتر می‌شود. پیگیری بی‌پایان ارزش سهام و رشد، عملاً هر نوع اکتشافی را در چشم‌انداز موسیقی (به ویژه در سطح تایلر) در سال‌های اخیر متوقف کرده است، اما این هنرمند اهل هاثورن، کالیفرنیا، به طرز مرموزی و خوشبختانه مصون مانده است.

و موفقیت‌های او باید زنگ خطری برای منافع تجاری شرکت‌ها باشد که به دنبال بهره‌برداری از هنر و سرگرمی برای اهداف سرمایه‌داری هستند. تایلر، آفریننده، نتیجه‌ای است که وقتی به آفرینندگان (بله) اجازه می‌دهید خلاق باشند، به دست می‌آید.

برای اینکه منصفانه تر با مدیران مالی رفتار کنم تا آنها با ما کارمندان، می‌فهمم. پیش‌بینی بازده سرمایه‌گذاری، در ذهن آنها، عمدتاً به موفقیت‌های قابل تکرار بستگی دارد. اگر چیزی کار می‌کند، آن را تکرار کن تا زمانی که دیگر کار نکند. ریسک کردن یک بازی احمقانه است؛ پرش‌های ایمانی می‌توانند شما را بدون چتر در حال سقوط آزاد رها کنند. اما صنعت موسیقی هرگز واقعاً با عقل سلیم و منطق افراد عادی عمل نکرده است؛ اغلب اوقات قوانین آن شبیه کارتون‌های «لونی تونز» است.

فقط به بنیانی که هیپ‌هاپ، یعنی پایه و اساس تأثیرات موسیقیایی تایلر، بر آن بنا شد، فکر کنید؛ بچه‌هایی با اولین تجهیزات خبرهای داغ موسیقی دیجیتال، که بسیاری از آنها منشأ مشکوکی داشتند، با استفاده «اشتباه» از این تجهیزات، اسکرچ کردن رکورد، سمپلینگ، ضبط کاست و رپ کردن را ابداع کردند، در حالی که خوانندگی بخش بزرگی از موسیقی محبوب را تشکیل می‌داد. سپس، زمانی که سبک غالب رپ مهمانی بود، رپ گانگستری ظهور کرد. سپس، زمانی که رپ گانگستری صحنه را تحت سلطه خود داشت، کانیه وست ظاهر شد تا صنعت را متحول کند. سپس فرزندان موسیقیایی او، چه مستقیم و چه غیرمستقیم، آمدند.

تایلر یکی از آنهاست، یک همه‌چیزخوار موسیقیایی که به همان اندازه که احتمال دارد از یک سمپل جاز اروپایی ناشناخته برای رپ‌های تهاجمی استفاده کند، می‌تواند یک سمفونی سینث‌سایزر گیج‌کننده بسازد و درباره به لرزه درآوردن زمین با یک بیت نامفهوم از یکی از دیوانه‌ترین دانشمندان رپ بخواند. او در آلبوم «به شیشه ضربه نزن» می‌گوید که می‌خواست به ویژه مردان جوان سیاه‌پوست را تشویق کند تا بتوانند دوباره در دنیایی از نظارت شدید و بررسی فزاینده، برقصند و بدن خود را حرکت دهند (قبلاً در این باره نوشته‌ام).

در این آلبوم جدید، او از سبک فری‌استایل دهه ۸۰ لس‌آنجلس (شاید با الهام از کاوش مشابه کندریک لامار در «جی‌ان‌اکس») در آهنگ «شکر روی زبان» به فانک-آراندبی شبیه زپ در آهنگ بعدی «ساکا فری» (تراتمن افتخار می‌کرد)، از بیس آتلانتای دهه ۹۰ در «نگران نباش عزیزم» به یک بخش درام اند بیس کامل در «من از تو مراقبت می‌کنم» که با ترپ اچ‌بی‌سی‌یو گروه «کرایم موب» ترکیب شده است، می‌رود. این یک موزه زنده از موسیقی سیاه‌پوستان در چهار دهه گذشته است که آزادانه در صحنه‌های مختلفی که ما را به حرکت درآوردند تا استرس‌های زندگی را رها کنیم، حرکت می‌کند. هیچ زمانی بهتر از این برای آن وجود ندارد: این روزها استرس‌های زیادی وجود دارد.

اما بخش گیج‌کننده این است که چرافقطتایلر اجازه دارد اینقدر آزاد باشد، اینقدر از ملاحظات مالی رها باشد تا… خب… آن‌طور که او بازی می‌کند، بازی کند. با گوش دادن به این آلبوم، مغزم را برای یافتن هنرمند دیگری که از هیپ‌هاپ آمده و در دو دهه گذشته چنین آزادی عملی برای بیان خودِ متنوعش و نمایش کامل تأثیراتش داشته باشد، به کار انداختم. به بیانسه و شاید جانل مونه رسیدم. حتی در گسترده‌ترین حالت، هنرمندانی مانند دریک، کانیه وست و کندریک لامار فقط توانسته‌اند روی بیت‌های «عجیب» رپ کنند که به ژانرهای سیاه‌پوست‌زاده مانند هاوس، تکنو، فری‌استایل و دی‌ان‌بی اشاره دارند.

برای مدتی، گروه‌هایی مانند اوت‌کست می‌توانستند با سبک‌های مختلف بازی کنند، و اخیراً، گروه‌هایی مانند چنل ترس، آی‌دی‌کی، لای‌کایلی۴۷ و پینک‌پنترس می‌توانند با صداهای نوستالژیک آزمایش کنند در حالی که کمتر مورد توجه قرار می‌گیرند. اما موسیقی سیاه‌پوستان همیشه شامل صداهای بسیار بیشتری از فقط آراندبی و رپ، گاسپل و جاز بوده است. و در حالی که «انسجام» به یک معیار اصلی برای ارزیابی آلبوم‌ها به عنوان مجموعه‌ای از آثار تبدیل شده است، چقدر خوب می‌شد اگر به هنرمندان بیشتری اجازه داده می‌شد که مانند تایلر، آفریننده باشند و فقط… خلق کنند.

برگردیم به بیانسه برای لحظه‌ای، به یاد دارید وقتی او «کابوی کارتر» را با اصرار بر اینکه یک آلبوم «کانتری» نیست منتشر کرد، زیرا می‌خواست مردم گستره تأثیر سیاه‌پوستان بر فرهنگ آمریکایی و پاپ را درک کنند؟ تایلر، آفریننده، اثبات این مفهوم است. بگذارید هنرمندان – به ویژه هنرمندان سیاه‌پوست و به طور خاص کسانی که شما مشتاقید آنها را فقط رپر طبقه‌بندی کنید – بال‌های خلاقیت خود را تا جایی که می‌توانند باز کنند بدون اینکه یک «آلبوم مفهومی» مانند آلبوم راک لیل یاچتی «بیا از اینجا شروع کنیم» یا «صادقانه، مهم نیست» دریک بسازند.

همانطور که خود تایلر اندکی پس از اعلام «به شیشه ضربه

برندگان جوایز امی ۲۰۲۶ در بخش هنرهای خلاقانه هفته گذشته معرفی شدند. اکنون، با پخش مراسم اصلی امی در دوشنبه شب، بازیگران، کارگردانان، نویسندگان، تهیه‌کنندگان و بسیاری دیگر برای کسب تندیس‌های معتبر رقابت خواهند کرد. ماریسکا هارگیتای، که به تازگی دو جایزه امی را برای «مادرم جین» دریافت کرده، میزبان این مراسم است. میزبانی کار آسانی نیست، اما او از کمک تیم استفن کلبر و همکارانش در «قانون و نظم: واحد قربانیان ویژه» (SVU) بهره‌مند شده است.

برنامه «آخر شب با استفن کلبر» در ماه می گذشته به پایان رسید، اما برخی از نویسندگان آن همچنان مشغول به کار هستند، به ویژه برای مراسم امی. هارگیتای به هالیوود ریپورتر (THR) فاش کرد که برای میزبانی با کارکنان سابق کلبر همکاری می‌کند. جسی کالینز، تهیه‌کننده اجرایی امی، تأیید کرد که آریل دوما، نویسنده ارشد سابق، رهبری تیم را بر عهده دارد و آن‌ها «چند ماه گذشته» با هارگیتای همکاری کرده‌اند. دیون هارمون، دیگر تهیه‌کننده اجرایی، نیز محل کار آن‌ها را فاش کرد که بسیار جالب است:

«آن‌ها در واقع در دفاتر SVU مستقر شدند تا او بتواند به راحتی رفت و آمد کند.»

هارگیتای تابستان بسیار پرمشغله‌ای داشته است. تقریباً بلافاصله پس از وقفه SVU در ماه می، او اولین حضور خود را در برادوی با نمایش «هر چیز درخشان» تجربه کرد. سپس، بلافاصله پس از اتمام آن، فیلمبرداری فصل ۲۸ آغاز شد. علاوه بر این، او باید برای میزبانی امی نیز آماده می‌شد که احتمالاً شامل تمرینات و برنامه‌ریزی‌های زیادی است.

در مجموع، هارگیتای مجبور به انجام وظایف دوگانه بوده است، بنابراین بسیار خوب است که نویسندگان توانستند از دفاتر SVU به عنوان پایگاه نویسندگی امی استفاده کنند تا هارگیتای بتواند روی هر دو پروژه کار کند. کالینز همچنین از تجربه همکاری با کاپیتان بنسون در حین تولید سریال یاد کرد و دیدگاه جالبی دارد:

«دیدن کاپیتان بنسون با اسلحه و نشان که می‌گوید ‘به امی خوش آمدید، همه! بریم!’ و جوک گفتن، واقعاً عجیب بود. اما وضعیت همین بود.»

تحسین برانگیز است که هارگیتای همزمان روی SVU و امی تمرکز کرده، به خصوص با توجه به تفاوت زیاد این دو کار. این موقعیت میزبانی، لحظه‌ای مهم برای هارگیتای است، و این با توجه به حرفه موفق او، حرف زیادی برای گفتن دارد. با این تون بلاگ حال، اگر برگزارکنندگان امی فکر نمی‌کردند که او می‌تواند این کار را انجام دهد، هرگز از او دعوت نمی‌کردند، و من واقعاً معتقدم که او جذابیت و جدیت لازم برای رهبری این برنامه را دارد.

با این حال، من از اینکه برخی از نویسندگان «آخر شب» پس از لغو برنامه گفتگوی تلویزیونی، روی امی کار می‌کنند، بسیار خوشحالم. من کنجکاو بودم که تیم برنامه گفتگوی آخر شب چه می‌کنند، زیرا دلم برای آن برنامه تنگ شده بود. اگر چیزی باشد، این شغل جدید که با هارگیتای کار می‌کنند، به آن‌ها اجازه می‌دهد تا عضلات کمدی قوی خود را که در طول سال‌ها کار با کلبر توسعه داده‌اند، بیشتر به نمایش بگذارند. و البته، تشکر فراوان از گروه «قانون و نظم: واحد قربانیان ویژه» برای کمک به تسهیل همه این‌ها.

بی‌صبرانه منتظرم تا ببینم ماریسکا هارگیتای و نویسندگان «آخر شب» چه چیزی برای امی تدارک دیده‌اند، و حتی بیشتر هیجان‌زده‌ام که ببینم چه کسانی پس از امی هنرهای خلاقانه، جوایز را به خانه می‌برند. مراسم جوایز امی پرایم‌تایم ۲۰۲۶ دوشنبه، ۱۴ سپتامبر ساعت ۸ شب به وقت شرقی از شبکه NBC پخش خواهد شد و با اشتراک پیکاک قابل تماشا خواهد بود.