تنهای تنها...  

صحبت از حادثه ایست که نشسته لب حوض

یک طرف خاطره ها....

یک طرف پنجره ها....

در همه اواز ها حرف آخر زیباست!!!!

آخرین حرف تو چیست که به ان تکیه کنم؟!

حرف من دیدن پرواز تو در فرداهاست...

تنهای تنها بودم اما دیگه نیستم الان منم و یه احساس پاک...

پس حالا که تنها نیستم باید برم....مرسی که همراهم بودین و حرفامو

خوندین.امیدوارم به تموم آرزوهای قشنگتون برسید....

دوستون دارم...خدانگهدار برای همیشه

                                                                   پایان

بــــــــــبخش

امــــّــــــا

این دل‌ ........ دیگر برایِ تــــــو تــــَنگ نمی‌شود

دیگر ......به بودنت ....نیازی ... نیست

دیگر ..اینجا

......در این خــــــــانه

هیــــــــــچ آغوشی...به اشتیاقِ آمدنت ..گـــــــُشوده نیست

بــــــــــبخش

امـــــــّا همه چیز را ....خــــــــــودت .... تمام کردی

                                                   من از تو لبریز بودم

                                          وقتی توی خسـتگـیهـایم گـمـت کردم

                                        وقتی توی کوچه بی بازگشت شیدایی

عاشق کُشی ، شهـامـت شد

و تو قدّاره کِش کوچه شدی

حالا از من لاشه ای مانده

نــه دلی که بیـقـراری کند

نــه چــشــمی که چــشــم انتظــاری

و تو تیـغــت را زمین بگذار

عاشـقی نمانده است

که قدّاره کِشی!

راستش را بخواهی

هنوز هم دلم زیر اینهمه خاک

برای تو تنگ می شود

هنوز هم . .

دکترها می گویند آلزایمر گرفته ام

یعنی روزی می رسد

که تو را به جا نیاورم

از کنارم رد شوی و

صدای گامهایت را فراموش کرده باشم

و بوی عطرت رانشناسم

دکترها غلط کرده اند

تو غده ای سرطانی هستی

که در خاطرات من

جا خوش کرده ای

وهرروز بزرگتر می شوی

حالا صفحه ی مانیتور پر است از تصویر تو

که برای دکترها شکلک در می آورد

بگذار

هرقدر دوست دارند

عکس بگیرند و مدرک جمع کنند

*

این غده هیچ چیز که نباشد

سردرد مهربانیست

که تورا

به خاطرات فراموش شده ام

پیوند می زند

گاهـی دلم برای خودم تنگ میشود

گاهـی دلم برای باورهای گذشته ام تنگ میشود

گاهـی دلم برای پاكیهای كودكانه ی قلبم میگیرد

گاهی دلم از رهگذرانی كه در این مسیـر بی انتها آمدند و رفتند، خسته میشود

گاهـی دلم از راهزنانی كه ناغافل دلم را میشكنند، میگیرد

گاهـی آرزو میكنم ای كاش

دلــــــی نبود تا تنگ شود

تا خسته شود

تا بشكند

.

.

.

.

.

وقتی دلت خسته شــد،

دیگر هیچ چیز آرامت نمی کند به جز دل بریدن و رفتن

چقدر ساده آشنایت شدم

چقدر ساده همراهت شدم

همیشه میشد با تو تمام شد

با تو شروع کرد

همیشه مشد در هر عامیانه ی عاشقانه ای پیدایت کرد

مثل وقتی که دلتنگ میشدم

وتودرآینه بودی همراه من

تا با هم به تماشا بپیوندیم

مثل وقتی که برف می آمد

ودر انتهای رد پای تو

افق آغاز می شد...

متــــــــاسفم

نه براـے تو که دروغ برایــــت خـــود زندگیست

نه براـے خودم که دروغ تنهـــا خط قرمز زندگیـــستــــ بـــرایم

متاسفم که چرا مزه ے عشـــــــق را

از دستـــــــــ تــــــو چشیــــدم

تا همیشه در شکـــــــــــ دروغ بودنش بمـــانم

آب بقا کجا و لب نوش او کجا ؟

آتش کجا و گرمی آغوش او کجا ؟

سیمین و تابناک بود روی مه ولی

سیمینه مه کجا و بناگوش او کجا ؟

داد لبی که مستی جاوید می دهد

مینای می کجا و لب نوش او کجا ؟

خفتم بیاد یار در آغوش گل، ولی

آغوش گل کجا و بر و دوش او کجا ؟

بی سوز عشق، ساز سخن چون کند رهی ؟

بانگ طرب کجا لب خاموش او کجا ؟

برو رفیق جاده های تنهاییم...

برو نامرد روزگار و زمان...

برو که دیگر نمی خواهمت...

برو که دیگر تو برایم مردی....

من امروز همه چیز را دور ریختم...

خاطرات...بارون...دوست داشتن های عذاب دهنده ات را...همه و همه را دور ریختم...

برو که دیگر مرا با تو کاری نیست...

حساب ما به قیامت...

می خواهی فریاد بزنی، اما سکوت می کنی. باز هم مثل همیشه "
سکوت " بالاترین " فریاد"ت هست.

می خواهی " گریه " کنی، دنبال بهانه می گردی و چه خوب بهانه ای است
" دلتنگی " برای کسی که شاید حتی " دلتنگی "ت را هم باور
ندارد.

این بار هم بغض می کنی اما نمی‌خواهی بغضت بترکد و باران اشک‌هایت
روی گونه‌هایت بلغزد.

 نمی خواهی سبک شوی، حتی نمی خواهی از " دلتنگی "ت
برایش کم شود.

چقدر سخت است
" بی‌قراری " برای کسی که مطمئنی حتی به یادت هم
نیست و تو چقدر آسان، این سختی را قبول می‌کنی...

توی این شبوسیاهی یه نفرچشم انتظاره

یکی داره لحظه هاشوقطره قطره میشماره

پای هرقطره ی اشکی منتظرباقی میمونه

واسه اون کسی که قلبش وسعت دریاروداره

کاش بدونی تاخودصبح یه نفربیدارمیشینه

تابتونه که طلوع چشم نازتوببینه

نزارامشب روی ماهو ابرای تیره بگیرن

کاری کن ستاره هامون پای انتظارنمیرن

توبیا بمون کنارم به همه بگو نمردیم

بگوکه دروغ دل رو دست فاصله سپردیم

بگو بگو آسمون امشب پره از نورستاره

توشب منو تو دیگه تاریکی معنا نداره

توی این شبوسیاهی یه نفرچشم انتظاره

یکی داره لحظه هاشوقطره قطره میشماره

پای هرقطره ی اشکی منتظرباقی میمونه

واسه اون کسی که قلبش وسعت دریا رو داره

کاش بدونی تاخود صبح یه نفربیدارمیشینه

تا بتونه که طلوع چشم نازتو ببینه

نزارامشب روی ماهو ابرای تیره بگیرن

کاری کن ستاره هامون پای انتظارنمیرن

توبیابمون کنارم به همه بگونمردیم

بگوکه دروغ دلرودست فاصله سپردیم

بگوبگوآسمون امشب پره ازنورستاره

توشب منوتودیگه تاریکی معنانداره

حرومت باشه این دنیا تو که از درد من شادی

تو که روز جداییمون تموم شهرو گل دادی

تو که از شوق مرگ من لباس سرخ پوشیدی

کنارم سالها بودی منو هرگز نفهمیدی

حرومت باشه این دنیا تو که خون منو خوردی

تو که اشک منو هدیه واسه یار خودت بردی

 یکی با گریه و هق هق چشاشو خیس و تر می کرد

یکی شبهاشو با یاد تو و عشق تو سر می کرد

یکی بی همدم و تنها شبها تا صبح می بارید

یکی هم مثل تو هر شب بدون غصه می خوابید

حرومت باشه اون شبها که پای تو سحر می شد

تو غرق خنده اما من وجودم در به در می شد

بسوزه دفتره شعری که صفحه صفحه می دیدت

حرومت باشه اون شعرا که خط به خط پرستیدت

شبي در شب ترين شبها، تو ماهم مي شوي آيا؟

تو تسليم تماشاي نگاهم مي شوي آيا

شبيه يك پرنده، خيس از باران كه مي آيم

تو با دستان پر مهرت، پناهم مي شوي آيا

پس از طي كردن فرسنگها راهي كه مي داني

كنار خستگيها، تكيه گاهم مي شوي آيا

شناكردن ميان خاك را بد من بلد هستم

تو اقيانوس موج آماج را هم مي شوي آيا

نگاه ناشيانه من به هستي داشتم عمري

تو تصحيح تمام اشتباهاتم مي شوي آيا

ا گر بي روز و بي تقويم ماندم من

به و صل فصلهايت، سال و ماهم مي شوي آيا

براي دوستم داري گواهت بوده ام عمري

براي دوستت دارم گواهم مي شوي آيا

شب افسانه اي با تو طلوع تازه اي دارد

تو در صبح اساطيري پگا هم مي شوي آيا

صبور و ساده اي اما ،عميق و ژرف،عشق من

براي حرف نجوا، نعره چاهم مي شوي آيا

پس از صد سال ا گر بد ترجمه كردي نگاهم را

به پاس اشكهايم عذر خواهم مي شوي آيا

تو شيرينتر از آن هستي كه شادابيت كم گر

و از خود تلخ مي پرسم تباهم مي شوي آيا

                           چیزی نمیگم فقط سکوتی میکنم

                                             بالاتر از فریاد