دنیای این روزای من

                                    اکنون روی خاکیم و یادمان نمیکنند
                                   وای به حال روزی که خاکمان کنند...
                                   
                                    
                                       دنبال واژه نباش...
                                   کلمات فریبان می دهند...
                                    وقتی اولین حرف الفباکلاه سرش برود...
                                      فاتحه بقیه کلمات را بایدخواند....



                                         چقدر کم توقع شده ام...
                                    نه اغوشت را می خواهم...
                                              نه یک بوسه...
                                         ونه حتی بودنت را....
                                       همین که بیایی واز کنارم ردشوی کافیست...




                                                      نیستی و.......


                                                        لعنتی.....


                                 دوستت دارم هایت را باور میکنم
                                 همانند امضای پای نامه هایت.......
                                 که می گویی خون است ولی طعم انار میدهد....

 
                                         یه جایی میگردم ودوباره پیداش میکنم
                                        حتی اگه کویر باشه بهشت دنیاش میکنم...
                                        اخه توهم مثل منی مثل دلهای بارونی...
                                         وقتی هوا ابری میشه حال هوامو میدونی...

                                        
                                          خدایا آن کیست که بی جرم وگنه زیست؟؟؟؟
                                          بگو بی جرم و گنه کیست؟/
                                          اگر من بد کنم وتو بد مکافات کنی
                                          فرق میان من وتو چیست....؟؟؟

                                          دلم پر از آشوب است و انتظار
                                           واین انتظار نمی گذارد نه گرمایت را
                                           حس کنم ونه ارامشت را...

                                            دلخوشم نکن که پشت این سنگر
                                            لشکری از سکوت و ترس و تردیده
                                            ما همیشه دروغ می گفتیم
                                            گرگ اینجا تو گله خوابیده...
                                          مثل یک زن تو تجاوزی جنسی
                                          شل گرفتم که درد کمتر شه
                                          مثل یه پل شکسته بین دو هیچ..
                                           که خطرش باز خم تر شه.....


                                           تا لبانت را لبم پیدا کند
                                   یک دوجا بر گونه ات لب می نهم
                                   آرزو دارد که گر دستم رسد
                                   لب بر آن لب روز تا شب می نهم...

                                 دلم تنگه برای تو وپر از حسرتم
                                   که فرصت نشدتمام حرفهای دلم را بگویم...
                                    و ای کاش باور میکردی
                                        که بی تو زندگی هیچ زیبا نیست  

                                      به لبهای ساده ات بیاموز
                                          که گول هر لبی رانخورند...
                                       من میدانم روزی دهان کثیفش را باز می کند...
                                        وتو را هرزه یاد می کند...


                                        نوشتن را بهانه ای نیست جز گفتناینکه
                                       من به هیچ او یی اجازه ما شدن نمیدهم...


                                    اگر مال من باشی ...دنیا بهشت است
                                    اگر هم نباشی... حتی اگر نخواهی باشی...
                                                  دنیایم جهنم نمیشود...
                                     فقط ساعتها گاهی دلتنگ می شوم ...
                                      شاید بیشتر از گاهی....

                                 
                                       کم طاقتی عادت آن روزهایم بود...
                                       نمی خواهم برگردی
                                       این را یه همه گفته ام... حتی خودم...
                                        ولی نمیدانم چرا هنوز برای برگشتنت
                                                       فال می گیرم...


                                          
                                      دلم برای کسی تنگ است ...
                                          که همچون کودکی معصوم...
                                       دلش برای من می سوخت ومهربانی را
                                                        نثارم میکرد...
                                          دلم برای کسی تنگ است...
                                         که تا شمال ترین شمال بامن رفت
                                         ودر جنوب ترین جنوب بامن ماند...
                                             دلم برای کسی تنگ است...
                                                  که بی من ماند...
                                               که بی من زنده است...
                                             کسی که دیگر بامن نیست...
                                                         کسی که.....
                                                 دیگر کافیست...

                                            مرحم زخمهای من کنج لبان توست...
                                            بوسه نمی خواهم... سخن بگو....

                                           تنهایی هایم رایاکیس قسمت نمیکنم...
                                                           یک بار کردم
                                                   چندین برابر شد.....

                                            نمیدانم چراچشمانم گاهی بی اختیار
                                       خیس میشوند... می گویند حساسیت فصلی ست...
                                                                  آری.....
                                              من به فصل فصل این دنیای بی تو
                                                               حساسم....!!!!