عشقولانه

کنـارم هستـی  و امـا  دلــم  تنــگ  میشـه  هــر لحظـه

         خودت می دونی عادت نیست فقـط دوسـت داشتن محضه

کنـارم  هستــی  و  بــازم  بهــونــه هـامــو  مـی گیــرم

         میگـم  وای  چقـدر  سـرده  میـام  دستـاتــو  می گیــرم

یه  وقت  تنها  نری  جایی  که  از  تنهـایـی  می میرم

         از  اینجــا  تا  دم  در هــم  بـری  دلشـوره  مـی گیــرم

فقط  تـو فکـر ایـن  عشقـم  تـو  فکـر  بـودن  با  هــم

         محالـه  پیـش  مــن  باشی  بـرم  سرگــرم  کاری  شم

میـدونــم  کـه  یـه  وقتـایـی  دلـت  میگیــره  از  کـارم

         روزایی  که  حواسم  نیست  بگم  خیلی  دوست  دارم

تـو  هــم  مثـل  منـی  انگـار  از  ایــن  دلتنگیـا  داری

         تو هم از  بس  منو  میخوای  یه  جـورایی  خودآزاری

یــه  جـورایـــی  خــود آزاری

 حدس مي زنم شبي مرا جواب ميكني

و قصر كوچك دل مرا خراب ميكني

سر قرار عاشقي هميشه دير كرده اي

ولي براي رفتنت عجب شتاب ميكني

من از كنار پنجره تو را نگاه ميكنم

و تو به نامديگري مرا خطاب مي كني

چه ساده در ازاي يك نگاه پك و ماندني

هزار مرتبه مرا ز خجلت آب ميكني

به خاطر تو من هميشه با همه غريبه ام

تو كمتر از غريبه اي مرا حساب ميكني

و كاش گفته بودي از همان نگاه اولت

كه بعد من دوباره دوست انتخاب مي كني

مردان درصیدعشق به وسعت نامنتهایی نامردند گدایی عشق میکنند

تاوقتی مطمئن به تسخیرقلب زن نشدند

اماهمین که مطمئن شدندمردانگی درکمال نامردی بجامی آورند

مگرجزمهربانی از دوچشمت چه میخواهم/توخودازهرکه بهترازاحساس من آگاهی

نیازی نیست تا پنهان کنی از من نگاهت را/گواهی میدهدقلبم مرادیگرنمیخواهی

غزل هایم زمانی روی لبهای توجاری بود/ولی امروز درچشمت نمی ارزم پرکاهی

دلم خوش بودگهگاهی برایت شعرمیخواندم/توهم سرمیزدی آن روزها ازکوچه ها گاهی

بروهرجا که میخواهی برواسون باش اما/مواظب باش مثل من نیفتی درچنین چاهی

 وقتي که دل تنگ ميشمو .. همراه تنهايي ميرم... داغ دلم تازه ميشه... زمزمه هاي خوندنم.. وسوسه هاي موندنم.. با تو هم اندازه ميشه *** پس اي دل آرام گير بياد خداي

همیشه وقتی گریه میکنی اونیکه ارومت میکنه دوستت داره و اونیکه با تو گریه میکنه عاشقته.

ای دل دل دیونه کی قدر تورو میدونه

عشق نیست حالتوویرونه

اونکه تودلم جاشه باعشقی که تو

چشماشه ای کاش مال من باشه

این دل مال تو بوده اما از تو چه سوده

وای از رفتن تو از ذنیای حسود

از دنیای حسود

عاشقم تماشاکن مراگاهی

تادلت شاید سوی من آید اگر خواهی

تا عشق آید به همراهی ای دل دل دیونه

کی قدر تورو میدونه...........

 از کوچه ای تا به امروز گذشتم دیدم که همه عاشق و معشوق پرستند

یه لحظه به یاد تو درین کوچه نشستم دیدم ز سر تا به قدم شوق امیداست

هرچند که گل از خرمن عشق تو نچیدم آن شور جوانی نرود لحظه ای از یاد

ای راحت جان ودل من خانه ات آباد.با یاد رخت این دل افسرده شودشاد

دل میتپد که امروز کجای؟شاید که دگر بار ازین کوچه بیای......؟

هروز به خاطروعده ات آمدم ای جان .هرچند که فهمیده بودم

بی وفای. من آمدم بازهم آمدم وباز هم آمدم ..............وبازهم نیامدی

دیگر نه دل طاقت انتظار داشت نه پا قوای گام برداشتن.دیگر نمی آیم

منتظر نمی مانم .گریه نمیکنم به این رسیده ام که عشق یعنی مرگ تدریجی