سمینار ارتباطات(وبگاه  هادی زمانی)

تلفن تماس09132069962

آدرس تلگرام سمینار ارتباطات http//t.me/zamanipr

آدرس تلگرام گروه دپارتمان ارتباطات و اطلاعات اصفهان http//t.me/icdiran

کانال اختصاصی کنفرانس بین المللی رویکردهای نوین روابط عمومی ایران  http/t.me/newprir

صفحه شخصی هادی زمانی در اینستاگرام  zamani_pr5

صفحه دپارتمان در اینستاگرام icdiran

ارتباط از طریق واتساپ 09132069962   Hadizamani

مدیران رزومه ای

سالها پیش مقاله ای با عنوان مدیران فسیلی نوشتم. مدیرانی که آنچنان در جایگاه های مدیریتی جاخوش کرده بودند که فقط عزراییل می توانست آنها را جداکند . اما به واقع این چنبن نشد و «مدیران رزومه ای» به راحتی جای آنها را گرفتند . مدیران رزومه ای که مهمترین ویژگی‌ شان کم سن و سالی اما ریش بلند و کت و شلوار شیک و ادا و اطوار مدیران کلاسیک است؛ اما بدون سواد، بدون تخصص، بدون برنامه و بدون هیچ عملکردی برای مجموعه ذیربط؛ فقط مدت کوتاهی بمانند و از کیسه مدیران قبلی بخورند و چند تا کار نمایشی انجام بدهند و رزومه درست کنند و خیلی زود هم به دلیل بی کفایتی برکنار شوند و سر از درب مراجعین مجلس برای کسب پست جدید درآورند.

اینکه شکل گیری چنین مدیران کم سن و سال و پرمدعایی بیش از هر چیز به ساز و کارهای بیمار نظام اجتماعی و اداری و بی توجهی به قوانین از جمله قانون شایسته سالاری بستگی تام دارد، شکی نیست ؛چرا که بسیاری از این مدیران در «آزمون های مدیران آینده» یا مشروط می شوند و یا به کلی نمره قبولی به دست نمی آورند. مدارک تحصیلی مرتبط ندارند و تقریبا فاقد سابقه اجرایی در حوزه تخصصی هستند ، چرا که اگر این افراد بر اساس شایستگی و نخبگی درس خوانده بودند و رشته تحصیلی مورد علاقه شان را هم قبول شده بودند، باز هم به دلیل بی تجربه بودن در سازمان تخصصی جایگاهی نداشتند، لذا کجا بهتر از سازمان بی ربط. فوق لیسانسی مدیریت دانشگاه فلان! هم که همه مشکلات را حل کرده است!؟

اما آنچه که بیش از همه شکل گیری چنین دسته از مدیرانی را باعث می شود؛ همان مدیران فسیلی هستند . همان هایی که با رابطه های سیاسی و زد و بندها با هر دو جناح چپ و راست سالهای سال حتی نزدیک به دو دهه در یک پست سازمانی رسوب کردند و باعث فرار نخبگان و تار و مار مدیران توانای آینده شدند و تا جایی پیش رفتند که دیگر هیچ فرد با تجربه و توانمندی برای احراز پست مدیریتی در داخل مجموعه باقی نماند و ناگهان فردی عجول و فرصت طلب با بهره گیری از همان ساز و کارهای سیاسی و غلطی که عمری باعث بقای مدیر فسیلی شده بود، همچون دیوار کاهگلی سه متری بر سر سازمان و مدیر قبلی خراب شد و پشت میز مدیرکلی نشست . پس مهمترین عامل تولد مدیررزومه ای خود مدیرفسیلی، عملکرد ضعیف و غیرقابل قبول اوست. چرا که اگر اجازه داده بود، سازمان در جانشین پروری و گزینش اصلح راه درست را بپیماید، مجالی برای تولد چنین فاسدانی رخ نمی داد. زشتی کار تا جایی است که مدیر فسیلی پس از یک دوره سکوت برای حفظ منافع خود در سازمانی که در آن پیر شده است و آن را میراث ملکی خود می داند، به دیدار آن جوانک تازه به دوران رسیده می رود و دست دوستی دراز می کند و این از نظر من نقطه تایید فساد است چرا که هیچ مدیر ناب و آزاده ای با فساد کنار نمی آید.مدیر ناب هر چند در زمان تصدی مدیریت به رفع خرابی ها و ویرانی ها می پردازد، اما نقد گذشته را نمی کند و وقت خود را تلف بیهودگی نمی کند.

از دیدگاه جامعه‌شناختی، آنچه ما امروز با عنوان «مدیران رزومه‌ای» می‌شناسیم، بازتولید همان چرخه‌ای است که بوردیو آن را در قالب سرمایه نمادین و شبکه‌های قدرت توضیح می‌دهد؛ یعنی مدیرانی که نه بر اساس شایستگی علمی و اجرایی، بلکه با اتکا به روابط سیاسی و نمادهای ظاهری (کت‌وشلوار شیک، رزومه‌های نمایشی) جایگاه می‌گیرند. ماکس وبر نیز در نظریه بوروکراسی عقلانی تأکید می‌کند که کارآمدی سازمان تنها زمانی تضمین می‌شود که انتصاب‌ها بر اساس ضوابط قانونی و تخصصی باشد، نه روابط شخصی. در واقع، فقدان شایسته‌سالاری و غلبه رابطه‌مداری، همان چیزی است که مرتون آن را «پیامدهای ناخواسته کنش اجتماعی» می‌نامد؛ یعنی تصمیمات کوتاه‌مدت برای حفظ منافع فردی که در بلندمدت به ناکارآمدی ساختاری و بحران اعتماد عمومی منجر می‌شود. این نظریات علمی نشان می‌دهند که مدیران رزومه‌ای نه یک پدیده فردی، بلکه محصول ساختارهای بیمار اجتماعی و اداری‌اند که قانون را قربانی روابط کرده‌اند.

این ساختارها در وهله اول از تداخل مسئولیت ها و عملکردهای قوای سه گانه نشات می گیرند . وقتی نمایندگان مجلس برای حفظ بقاء و قدرت خود نیازمند دخالت در انتصابات هستند و دولت نیز برای بقای خود نیازمند رای مجلس و حمایت نمایندگان و قوه قضاییه هم به جای نظارت و برخورد با متخلفین کارش می شود، ماله کشی مفسدین ، در این حالت فضا برای رشد هم مدیران فسیلی و هم به تبع آنها مدیران رزومه ای فراهم می شود. تنها چیزی که در این میان گم می شود، مدیران خادم و توانا و نخبه ای هستند که چون از فساد جدا هستند، یا تن به مهاجرت می دهند همچون هفت میلیون نخبه ی ایرانی که در سراسر دنیا مشغول به کار هستند و یا وارد بخش خصوصی شده و کسب و کار خود را راه می اندازند که بسیار هم موفق می شوند؛ کاری که هیچ یک از مدیران فسیلی و رزومه ای جز رانت قادر به آن نیستند و یا در دانشگاه به تربیت نسلی نو می پردازند . به هر حال آنجایی که باید باشند و به رفع و رجوع و حل مشکلات بپردازند و در توسعه نقش آفرینی کنند ؛ قرار ندارند.

در کتاب روابط عمومی اثربخش و فراگیر در تبیین مبحث روابط عمومی خرد یا به تعبیری «روابط عمومی زندگی» با استفاده از سطوح تحلیل جامعه شناختی مرتون ، سطوح تحلیل ارتباطی را بازشناسی نمودم . برآن اساس تحلیل کردم که اگر جامعه به سه سطح تقسیم می شود . سطح کلان اجتماعی یا حکمرانی ، سطح میانی یا سازمان و سطح خرد یا افراد و گروه های اجتماعی، روابط عمومی هم به عنوان« ابزار تسهیلگر فرایندهای اجتماعی در راستای بازتولید آگاهی» نیز در همین سه سطح می تواند عمل نماید . روابط عمومی سیاسی که فقدان آن در حاکمیت جمهوری اسلامی مشهود است و شاید اگر آقای دکتر روحانی رییس جمهور وقت به آن توجه کرده بود، واقعه بنزین و آن همه فجایع رخ نمی داد. نقش روابط عمومی در سازمان که از دیرباز بدنه اصلی دانش روابط عمومی را شکل داده و مورد توجه اکثریت بزرگان این علم است و عرصه عمل روابط عمومی در پایین ترین سطوح جامعه که از آن به «روابط عمومی زندگی» تعبیر نمودم و آن را بخش اصلی توسعه اجتماعی قلمداد کردم؛ چرا که وقتی افراد جامعه ای فرهنگ مطالبه گری و اصول حرفه ای آن را از کودکی و در محتوای درسی و مهارتهای مدرسه آموزش دیده باشند، سازمان ها به عنوان سطح میانی جامعه و پیوند دهنده افراد به حاکمیت؛ راهی جز پاسخگویی ندارند و دقیقا سازمان های پاسخگو سیاستمداران با کفایت تحویل جامعه می دهند. فرایندی که از آموزش ابتدایی آغاز شده است، در سطوح بالای اجتماعی و حکمرانی خود را در پدیده پاسخگویی ، راست کرداری و خدمت نشان می دهد.

چرخه آموزش ، مسئولیت پذیری و تعهد اجتماعی افراد جامعه ، انرژِی و حرکت مطلوب سطوح بالاتر را فراهم می کند و تصمیمات درست و مطلوب ، قانون گرایی و مدیریت مطلوب جامعه هزینه های لازم برای توسعه پایدار را ایجاد می کند . این چرخه در هر دو جهت بر هم اثربخشی داشته و با همپوشانی باعث ایجاد نظم و نهایتا توسعه می شود.

در حقیقت ارتباط رمز بقاست و روابط عمومی ابزار عملیاتی سازی آن و پیوند دهنده مردم از پایین ترین سطوح جامعه با حکمرانان در بالاترین طبقات اجتماعی . نقطه تعالی این چرخه بخش میانی یعنی سازمان ها هستند. سازمان های ضعیف و ناکارمد باعث قطع شدن این اتصال ارزشمند و قطع رابطه مردم و حاکمان می شوند. در اینجاست که مردم در رنج و سختی دست و پا می زنند،ولی سیاستمداران و دولتمردان با تصمیمات اشتباه و تصور درست بودن تصمیمات غلط شان این رنج را مضاعف می کنند .

ارتباط ، گفتگو ، شنیدن ، گفتن و از همه مهمتر« ادراک» تنها راهکارهای توسعه اجتماعی است که بستر اصلی آن سازمان و قلب آن تفکر روابط عمومی علمی و ناب است. صاحب این تفکر؛ شنوای دانا است و گوینده موجز و تواناست . چشمهایی چون چشمهای عقاب؛ کل نگر و جزءنگر را همزمان دارد و چشم اندازی برای سازمان در بستر توسعه پایدار و کلان در اندیشه می پروراند . او پدری دلسوز و رهبری آموزش دهنده و توانمند ساز برای کارکنان خود است و همچون فرزندان و برادران و خواهران خود آنها را دوست دارد و لذا با هدف شایسته سالاری و پرورش مدیران ناب آینده فضا را برای رشد و تعالی کارکنان مستعد خود فراهم می کند تا نه فقط آن سیستم که جامعه سرشار از خردمندان توانا باشد.

سازمان نقطه تعالی توسعه اجتماعی است و مدیر ناب مرکز این موفقیت . تجربه آنچه که تاکنون در ایران گذشته است. در تداوم وجود مدیران فسیلی و رزومه ای بیانگر فجایعی چون: اختلاس بزرگ بانک صادرات در دهه هفتاد که ضعف نظارت و رابطه‌مداری را آشکار کرد، تا فساد سه‌هزار میلیاردی که نماد خصوصی‌سازی بی‌ضابطه و شبکه‌های قدرت شد، تا داستان شهرام جزایری، بابک زنجانی، محمود رضا خاوری، مه آفرید امیر خسروی و مریم شفیع زاده و صدها نفر دیگر که با این ساختار پایانی هم ندارند.

خاطرم هست در همایشی برای مسئولانی فرهنگی شهر اصفهان صحبت می کردم . اشاره ای ملموس به واقعه عاشورا نمودم. در آن واقعه بزرگ کسانی که هیچ سبقه ای در اسلام نداشتند، اما روحیه آزادگی و جوانمردی شان آنها را در مصاف حق و باطل در صف یاران آزادگی قرار داد و در طرف مقابل برخی سرداران سپاه اسلام با رزومه هایی طولانی و بلند از صحابی خلفای راشدین و شرکت در غزوات اسلام و غیره، اما در صف باطل. و چه شایسته است گمنامی خدمت در مقابل رزومه بلند خیانت. بیست و هشتم شهریور ماه چهارصد و پنج / تهران – هادی زمانی https://npri.ir/analysis-commentary/440/resume-based-managers/

یک روز من رفتم در اتاق مادرم. در صندوق او رو باز کردم. در صندوق او یک شهر کوچک بود به نام شهر کوچولی ها. مردم آن شبیه کوتوله بودند آنها انسانهای کوچک بودند. در آنجا فقط خانه بود نه میوه فروشی نه هایپر مارکتی. فقط خانه مردم آنجا بود . آنها مو نداشتند. یک کوتوله به نام کوتوله اصغر مرا همراهی کرد و برد به یه جای جادویی که در آن صندوق جادویی دیگر بود. در آن صندوق جادویی را باز کردم. در آن صندوق جادویی دیگر یک شهر بزرگ بود مثل شهر خودم اما با من خیلی فرق داشت. آنجا غذا نبود. آدم نبود. فقط خانه بود. در آن شهر که وارد شدم فقط کوتوله اصغر با من آمد .کسی دیگر همراهم نشد. در آن شهر که رفتم دیدم در آن شهرم یک صندوق است گفتم چقدر صندوق .در آن صندوق را باز کردم و مرا برگرداند به شهر خودم.

نویسنده : ماهان زمانی

وقتی نگارش کتاب روابط عمومی اثربخش و فراگیر را تمام نمودم این مقدمه را برای آن نوشتم ولی بعد از چاپ آن منصرف شدم .

بچه که بودم، هنوز طعم شیرین پشت نیمکت نشستن را نچشیده بودم که مادرم بیمار شد و پدرم با وانت پیکان سورمه ایی رنگش او را از این بیمارستان به آن بیمارستان می برد تا شاید شفایی حاصل شود اما مادر نه از خود که از این دنیای خاکی بریده بود. هر چند پزشکان هم تلاشی برای درمانش نکردند .اما من از تلاش کردن خسته نمی شدم. هر روز عصر هنگام بازگشت از مدرسه راهم را کج می کردم تا مقابل کتابخانه اسلامیه ربانی و آنجا چند دقیقه ایی زل می زدم به کتاب داستان راستانی که پشت ویترین اش خودنمایی می کرد.قیمتش را از آقای ربانی پرسیده بودم . 7 تومان سال 60 . تمام فکر و ذکرم آن بود تا پولهایم را جمع کنم و این کتاب را برای مادرم بخرم تا او را که اهل مطالعه بود خوشحال کنم. بالاخره پولهایم 7 تومان شد. یک دوتومانی،یک پنج تومانی و دوتا پنج زاری.

با عجله از مدرسه به خانه آمدم تا پولهایم را اززیر فرش گوشه اتاق بردارم و بالاخره امروز با کتاب داستان راستان برای دیدن مادرم به بیمارستان بروم. وارد خانه که شدم آسمان را سیاه دیدم.هنوز وقتی به یاد آن روز می افتم ،سیاهی کوچه و خانه قدیمی را به خاطر می آورم.

چرا این خاطره به یادم آمد؟ ،نمی دانم. سالها بود که به آن فکر نکرده بودم اما امروز وقتی قصد نگارش پیش مقدمه ایی برای این اثر را داشتم، به ذهنم خطور کرد. شاید به این علت بود که بدانم از کجا آمده ام؟ و بعد هم در نظرداشته باشم که به کجا می خواهم بروم؟و شاید هم به این علت بود که نوشتن همیشه برایم آمالی ارزشمند و کتاب، گوهری گرانبها محسوب می شودو امروز بار دیگر حرمت کلام ،قلم و آنچه از آن می تراود را به یاد آورم و بدانم که من هیچ، در این وادی عظیم هرچه از قلمم تراویده است به اراده و خواست کس دیگری بوده است.

آنچه که در این اثر می خوانید ، حول موضوع «روابط عمومی عمومی» است. روابط عمومی عمومی ابزاری است برای همه کسانی که در قلبهایشان عشق به همنوع فوران دارد و به این اصل معتقدند که تنها راه موفقیتشان دوست داشتن دیگران به اندازه وجود خودشان و محبت و احترام بی پایان به ایشان است . لذا هر آنچه را که برای خود پسندیده اند برای دیگران هم می پسندند و چون در این جهان هر کاری به وسیله ابزاری میسر است. ابزار ایشان نیز در رسیدن به اهدافشان ،تکنیک ها و الگوهای روابط عمومی است که آنها را در تحقق اهداف عالی شان متعالی می سازد.

در فصل اول این اثر سعی نموده ام تا آنچه را که در کلیت کتاب تحت عنوان الگوها و تکنیک های ارایه شده این دانش بیان شده ،تشریح نمایم. تلاش بر آن است تا جایگاه فکری و نظری بحث را باز و تبیین کنم.هر چند ادعا ندارم که توانسته باشم از عهده این کار برآیم و خوب می دانم که نقص ها بسیار است و هنوز تا تبیین جامع این بحث راهی دراز در پیش است.اما امیدوارم طرح این فرضیه زمینه تبادل و تباین آراء را در بین اندیشمندان ،فرهیختگان و دوستان محقق، الخصوص کسانی که جایگاه روابط عمومی را فقط و فقط در سازمان می دانند فراهم آورده و حداقل این فضا گشوده شود که سطوح تحلیلی دیگری برای عمل این دانش توانمند می تواند وجود داشته باشد. امید که توفیق یابیم.

همچنین این اثر را بایستی حاصل تجربه و تخصص اساتید و محققان زیادی دانست که مطالعه آثارشان مبنایی برای شکل گیری آن گردیده است، لذا بر خود لازم می دانم از تک تک ایشان تشکر نموده و این اثر را متعلق به آنان بدانم-بیست و هشتم شهریورماه هزار و سیصد و نود

دنیا منتظر ما نمی ماند. خردورزی با ابزار تکنولوژی ، نگرش روابط عمومی و دیپلماسی ؛ هوشمندسازی را تا حدی برای تعالی بشریت به کار گرفته است که از میان هر مشکل و مساله ای بزرگ راه حلی جامع و استراتژیک متولد می شود. در دنیای مدرن و نظام جهانی دیگرموقعیت استرتژیک امتیاز بالایی محسوب نمی شود اگر حاکمان آن کشور تفکر استراتژیک و روابط عمومی راهبردی و دیپلماسی اثربخش نداشته باشند. وقتی کشوری که در بهترین موقعیت جغرافیایی جهان ایستاده و امتیازات بزرگی دارد اما قدرت تیم سازی ، تصمیم سازی خردمندانه و تصویرسازی جهان بینانه نداشته باشد نه تنگه هرمز و نه واقع شدن بر چهار راه ارتباطی جهان کمکی به او نمی کند. جهان در مدار توسعه می گردد و اولین گام توسعه مشارکت است . مشارکتی برخاسته از نیاز ، ذائقه و خواست ملت ، سپس این مشارکت در قالب محصولات و برندهای بزرگ جهانی یک ملت را به نظام جهانی پیوند می دهند. برای مردم دنیا آلمان یعنی بنز و بی ام و و آدیداس ؛ ژاپن یعنی تویوتا ، مزدا و پاناسونیک ، در این عرصه بزرگ رقابت و مشارکت ؛آن کسی موفق تر است که ارزش افزوده بیشتری برای مردم خود و جهان ایجاد کند و اینها همه نیازمند مشارکتی فراگیر در همه بخش ها بر اساس اصل عدالت و شایسته سالاری است.

امیر مومنان علی علیه السلام می فرمایند حاکمی که از تمجید لذت ببرد ، فاسد است. همین یک جمله برای تببین نقش صحیح حکمرانی برای توسعه پایدار کافی است . حکمران و مدیر واقعی نیازی به تمجید و ستایش ندارد او محتاج نقادی است . محتاج شنیدن نقطه ضعف های عملکردهایش تا با بهبود و رفع آنها فضای رشد بیشتری را ایجاد کند . او می داند که معصومیت برای توسعه پایدار شاخصه مجهولی است، پس با مشورت و گفتگو و ایجاد فضایی سرشار از تفاهم و همدلی تلاش می کند، جامعه ای آزاد و روشنفکرانه ایجاد کند تا هیچ مزدور فاسدی در قالب مدیران اجرایی، فرصت سوزی نکند. وقتی تفکر انتقادی در یک جامعه گفتمان غالب است و نهادهای نظارتی ناظر بر عملکردها باشند، هیچ بی سرو پایی در مقام مدیریت اجرایی و سیاسی قادر به جاسوسی و فرصت سوزی و منفعت طلبی نخواهد بود و خاندان های سیاسی جای تیم های اجرایی قوی را نخواهند گرفت. این یک واقعیت مهم است ،جامعه ای که در آن تمجید و تعریف جای نقادی را بگیرد، در سراشیبی سقوط قرار دارد. آن جامعه خیلی زود کوتوله محور می شود و حکمرانی آن از خردمندان به مدیران کوتوله منتقل می شود . مدیران کوتوله سطوح اجتماعی را تا تقلید کورکورانه و تظاهر و مسلک گرایی تقلیل می دهند. آنها بدترین رویکردها را با بهترین ابزارها انجام می دهند و مسیر توسعه پایدار را به مسیر هدررفتهای کلان و اتلاف های همیشگی سوق می دهند . چنین جامعه ای حتی اگر دارای معادن و ثروت های فراوان طبیعی جهان هم باشد، فقیر است و مردمش در فقر زندگی می کنند چرا که علاوه بر بخش قابل توجهی از ثروت مردم که توسط دزدان و غارت گران در لباس مدیران دلسوز و خدمتگزار به یغما می رود، آنچه می ماند هم در کف تصمیم مدیران کوتوله تلف می شود، دقیقا مثل مونوریل قم . ثروتی که باید در مسیر قطار سریع السیر اصفهان – تهران هزینه می شد؛ تبدیل به تعدادی ستون بی خاصیت و زشت در سطح شهر مقدس قم شد و به احمقانه ترین پروژه تاریخ مدیریت شهری بدل شد.

ما به جهان نخواهیم باخت بلکه به مردم خودمان خواهیم باخت چرا که شیران بزرگ را در بند نظارت استصوابی گرفتارکردیم و مجبور به مهاجرت و بیشه ایران را برای کفتاران، فرش نمودیم . کفتارانی که نه سیر می شوند و نه خسته و نه از پا می افتند. تا اینکه نهایتا ایران را از پا بیندازند. کار به جایی رسیده که حسرت گرگ ها را می خوریم.

بحث اصلی مان بستن تنگه هرمز بود . مکانی استراتژیک که بیش از 60 درصد نفت و انرژی جهان از آن عبور می کند.در جهان امروز، تنگه هرمز همچون گلوگاهی باریک میان دو جهان بزرگ ایستاده است؛ جایی که انرژی، تجارت و سیاست در هم تنیده می‌شوند و هر موجی که از آن عبور می‌کند، پژواکی در مراکز سقل جهان برمی‌انگیزد.

سال‌ها بود که این تنگه، نه فقط یک مسیر دریایی، بلکه بخشی از قدرت ژئوپلیتیکی ایران محسوب می‌شد؛ نقطه‌ای که جهان ناگزیر از عبور آن بود و همین امر، وزن ایران را در معادلات امنیت انرژی جهان افزایش می‌داد. اما جهان، آرام و بی‌صدا، در حال ساختن مسیرهایی است که این ناگزیری را کاهش دهد؛ مسیرهایی که شاید روزی تنگه هرمز را از «گلوگاه حیاتی» به «مسیر مهم اما قابل جایگزین» تبدیل کنند.

داستان از خطوط لوله‌ای آغاز می‌شود که عربستان و امارات سال‌ها پیش، در سکوت، از دل بیابان‌ها عبور دادند. عربستان نفت خود را از شرق به غرب کشاند تا در بندر ینبع، در ساحل دریای سرخ، بدون نیاز به عبور از هرمز، آن را روانه بازارهای جهانی کند. امارات نیز خط لوله حبشان–فجیره را ساخت تا نفتش از دل کوه‌ها به بندری برسد که بیرون از دهانه تنگه قرار دارد. این خطوط لوله، شاید در ابتدا ظرفیت محدودی داشتند، اما امروز بخشی از راهبرد جهانی برای کاهش وابستگی به هرمز شده‌اند؛ راهبردی که هرچند هنوز کامل نیست، اما مسیر خود را یافته است. در کنار این خطوط لوله، جهان به‌دنبال کریدورهای زمینی و ترکیبی نیز رفته است؛ مسیرهایی که از آسیای مرکزی آغاز می‌شوند، از قفقاز می‌گذرند و در ترکیه به اروپا می‌رسند. کریدور ترانس‌کاسپین، که زمانی تنها یک طرح روی کاغذ بود، امروز به یکی از محورهای اصلی تجارت اوراسیا تبدیل شده است. چین نیز با کریدور اقتصادی چین–پاکستان، بندر گوادر را به قلب آسیای مرکزی متصل کرده و راهی ساخته که بدون عبور از خلیج فارس، انرژی و کالا را به جهان می‌رساند. عراق نیز با «جاده توسعه» می‌کوشد مسیر جدیدی بسازد که از بصره آغاز شود و از طریق ترکیه به مدیترانه برسد؛ مسیری که اگر تکمیل شود، می‌تواند بخشی از تجارت منطقه را از مسیرهای سنتی جدا کند.

اما شاید مهم‌ترین تحول، انتقال آرام هاب‌های دریایی از امارات به عمان باشد. جهان در حال نگاه کردن به بنادر عمان است؛ صلاله، دقم و صحار، بندرهایی که بیرون از تنگه قرار دارند و می‌توانند نقش جدیدی در تجارت جهانی ایفا کنند. اگر این انتقال کامل شود، مسیرهای دریایی از کنار ایران عبور خواهند کرد، اما لزوماً در ایران توقف نخواهند کرد؛ تغییری که معنای ژئوپلیتیکی عمیقی دارد.
این تحولات، برای ایران پیامدهای دوگانه‌ای دارد؛ تهدید و فرصت، هم‌زمان و در هم تنیده. هر مسیر جایگزین، بخشی از قدرت بازدارندگی ایران را کاهش می‌دهد. اگر جهان بتواند نفت عربستان و امارات را بدون عبور از هرمز منتقل کند، وزن ژئوپلیتیکی ایران در بحران‌های منطقه‌ای کمتر می‌شود. نقش ایران در امنیت انرژی جهانی نیز ممکن است از «کشور گلوگاهی» به «کشور مسیر فرعی» تبدیل شود. از سوی دیگر، انتقال هاب‌های دریایی به عمان و تقویت کریدورهای رقیب، فرصت‌های ترانزیتی ایران را محدود می‌کند. اگر بنادر عمان جایگزین جبل‌علی شوند، ایران باید برای حفظ نقش خود در تجارت منطقه‌ای، مسیرهای جدیدی تعریف کند؛ مسیرهایی که بر زمین استوارند، نه بر دریا.

جهان در حال بازتعریف نقش خلیج فارس است. اگر مسیرهای جایگزین تقویت شوند، وزن ژئوپلیتیکی کل منطقه کاهش می‌یابد و ایران باید نقش خود را نه فقط در «خلیج فارس»، بلکه در «اوراسیا» بازتعریف کند. رقابت ایران با عربستان و امارات نیز از سطح انرژی به سطح «کریدورها» منتقل خواهد شد؛ رقابتی که در آن، هر کشور می‌کوشد مسیرهای جدیدی بسازد تا در شبکه تجارت جهانی جایگاه خود را تثبیت کند.

در نهایت، داستان «دور زدن تنگه هرمز» داستانی است درباره تغییر جهان؛ جهانی که می‌کوشد ریسک‌های ژئوپلیتیکی را کاهش دهد و مسیرهای متنوع‌تری برای انرژی و تجارت بسازد و عصر پساهرمز را شکل دهد. عصری که در آن ایران از همه اطراف محصور شده و راهی جز نگاه به درون ندارد . کافی است کریدور زنگزور افتتاح شود. باید قبول کنیم، جهان منتظر ما نمی ماند. هادی زمانی

توسعه پایدار؛ روایت و اندوه یک ملت

هادی زمانی

توسعه پایدار در ایران، مفهومی است که سال‌ها در ذهن و زبان مردم تکرار شده اما کمتر در زندگی آنان جاری شده است. توسعه‌ای که باید از دل و ذهن مردم آغاز شود و با سرمایه‌گذاری‌های عظیم، مدیریت کارآمد و نگرش سبز به بار بنشیند، در ایران بیشتر شبیه رؤیایی دور مانده است.

ما ایرانیان، هرچه بیشتر دویده‌ایم، کمتر رسیده‌ایم و این عقب‌ماندگی، نه فقط محصول ساختارهای سیاسی و اقتصادی، بلکه ریشه‌ در نگرش فرهنگی ما نسبت به جهان، قدرت و تولید دارد.

در کشوری که توان نظامی‌اش چنان پیشرفت کرده است که قدرت‌های بزرگ از فناوری آن مهندسی معکوس می‌کنند، این پرسش همچنان پابرجاست که چرا نمی‌تواند وسایل معیشتی استاندارد، خودروهای ایمن یا برندهای جهانی تولید کند. این پارادوکس، نشانه‌ی شکاف میان توان بالقوه و واقعیت زیسته‌ی مردم است؛ شکافی که از نبود؛ مدیریت کارآمد، ضعف حکمرانی ارتباطی و نگرش فرهنگی واکنشی سرچشمه می‌گیرد.

در جهان امروز، توسعه با مدیریت گره خورده است؛ مدیریتی که ابزار اصلی‌اش نه فقط منابع مالی، بلکه ارتباطات، شبکه‌سازی، تصویرسازی و تصمیم‌سازی است. عصر ما، عصر ارتباطات است؛ عصری که در آن، کشوری موفق‌تر است که بتواند دوستان بیشتری بیابد، اهداف خود را جهانی کند و تصویری مطلوب از خود بسازد. سازمان ملل و نهادهای بین‌المللی، بیش از آن‌که بر قوانین اداره شوند، بر قدرت روایت‌ها و مدیریت ارتباطات استوارند.کشوری که همچون کوری در راهروهای سازمان ملل برای خود رجزخوانی کند، محکوم به انزواست.

اما ریشه‌ی اصلی عقب‌ماندگی ایران، در لایه‌ای عمیق‌تر نهفته است: نگرش فرهنگی ایرانیان به جهان و قدرت. ایرانیان، با وجود استعداد و توانایی‌های فردی، اغلب تولیدکننده و مخترع بوده‌اند، اما نه از سر برنامه‌ریزی توسعه‌گرا، بلکه از سر اجبار. نوآوری در ایران، بیشتر برای عبور از بحران‌ها انجام شده است تا خلق برندهای جهانی. کارآفرینی، بیشتر برای بقا بوده است تا برای رقابت جهانی. تولید، بیشتر برای رفع نیازهای فوری رخ داده است تا برای حضور در بازارهای بین‌المللی. این فرهنگ تولید واکنشی، ایران را از زنجیره‌ی ارزش جهانی دور نگه داشته است.
در کنار این، بومی‌گرایی افراطی نیز حصاری دور ایران کشیده است. بومی‌گرایی در ایران، اغلب به معنای خودبسندگی و انزوا تعبیر شده، نه حضور جهانی با تکیه بر هویت ملی. در حالی که کشورهایی مانند کره‌جنوبی و ژاپن با حفظ سنت‌های خود، برندهای جهانی ساختند تا جایی که سامسونگ و ال جی با نام کره جنوبی یکی هستند همانگونه که تویوتا یعنی ژاپن حتی اگر در مالزی و امریکا و چین تولید شده باشند. ایران در بسیاری حوزه‌ها همچنان درگیر این تصور است که جهان بیرون تهدید است، نه فرصت.

اما شاید مهم‌ترین مانع توسعه پایدار در ایران، هنجار قدرت‌پذیری بدون تحلیل باشد. ایرانیان در برابر قدرت سر تعظیم فرود می‌آورند، بی‌آن‌که بیندیشند منشأ این قدرت چیست. قدرت در ایران، نه بر اساس کارآمدی، بلکه بر ریشه در شخصیت کاریزماتیک ، رشد برند شخصی از طریق رسانه ها و یا یک برگه‌ی ابلاغ دولتی پذیرفته می‌شود. نقد، تهدید تلقی می‌شود؛ نه ابزار اصلاح. صاحب قدرت، مصون از پرسش می‌شود و وقتی قدرت از نقد مصون باشد، فساد رشد می‌کند. فساد که رشد کند، توسعه پایدار فرو می‌ریزد.

در چنین فرهنگی، حتی رهبری و مدیریت ارشد که در نظریه‌های توسعه نقشی بی‌بدیل دارد، در معرض تبدیل شدن به مانع توسعه قرار می‌گیرد. نه از آن‌رو که ذاتاً مانع است، بلکه از آن‌رو که فرهنگ عمومی، قدرت را بدون تحلیل می‌پذیرد و نقد را برنمی‌تابد. توسعه پایدار، بر شفافیت، پاسخ‌گویی و مشارکت استوار است؛ و این سه در فرهنگی که قدرت را تقدیس می‌کند، مجال ظهور نمی‌یابند و صاحبان قدرت نیز بر این طبل تو خالی محکم تر می کوبند که خالی ؛ خالی است و وقتی با اندیشه و تعقل و خردوورزی پر نشود تنها صدایش بلند تر به گوش شنیده می شود.

در این میان، مدیریت ارتباطات ابزار نامرئی توسعه پایدار است؛ ابزاری که سه ستون دارد: تیم‌سازی، تصمیم‌سازی و تصویرسازی. تیم‌سازی یعنی ساختن شبکه‌های همکاری میان دولت، بخش خصوصی، دانشگاه‌ها و جامعه‌ی مدنی. تصمیم‌سازی یعنی شنیدن صدای ذی‌نفعان، استفاده از داده و تبدیل آن به سیاست‌های پایدار. تصویرسازی یعنی ساختن روایتی ملی از هویت، اهداف و مسیر توسعه. کشوری که بتواند نقاط ضعف خود را به ابزار تیم‌سازی تبدیل کند، موفق‌تر از کشوری است که ضعف‌هایش را پنهان می کند چرا که کبک برای فرار از دشمن سرش را زیر برف می کند و می پندارد که کسی او را نمی بیند.

ایران، برای رسیدن به توسعه پایدار، باید از این چرخه‌ی فرهنگی و مدیریتی عبور کند. باید مدیریت ارتباطات را از سطح تبلیغات به سطح حکمرانی ارتقا دهد. باید دانش فناوری اطلاعات و نوآوری را در سیاست‌گذاری ادغام کند. باید از حکمرانی سلسله‌مراتبی به حکمرانی شبکه‌ای گذر کند. و باید روایتی صادق، آینده‌نگر و مشارکت‌برانگیز از توسعه بسازد؛ روایتی که مردم در آن نقش مستقیم دارند و کنشگران اصلی محسوب می شوند و سیاستمداران نظاره گر رویدادهای باشکوه هستند. توسعه پایدار، از دل مردم آغاز می‌شود؛ اما بدون مدیریت، بدون ارتباطات و بدون نقد قدرت، هرگز به مقصد نمی‌رسد. ایران، اگر بخواهد از این چرخه‌ی تاریخی عبور کند، باید نخست نگرش خود را به جهان، قدرت و تولید بازسازی کند. توسعه پایدار، بیش از آن‌که پروژه‌ای اقتصادی باشد، تحولی فرهنگی است؛ تحولی که از ذهن و قلب مردم آغاز می‌شود و در مدارس با محتواهای فاخری چون بوستان ، گلستان ، مثنوی معنوی، اخلاق ناصری و ... انسان سازی می کند وگرنه با داستان دو کاج و روبهی قالب پنیری و .. .... راه همان است که تاکنون رفته ایم.

...چند روزی است وقتی شب‌ها اخبار را مرور می‌کنم، حس می‌کنم ایران روی دو پایش خمیده ایستاده است؛ پاهایی که از جنس خاک‌اند، از جنس نمک دریا، از جنس نفت و گاز، از جنس بندر و موج. پاهایی که اسم‌شان «جنوب» است و این روزها، این پاها درد می‌کنند. دردی جانکاه و عمیق که جگرم‌را آتش می زند . من این روزها با یک کابوس بیدار می‌شوم: ایران بی‌جنوب..... حاشا و کلا ..‌.دور باد ابن افکار پلید و زشت ... اما چه کنم وقتی می بینم مردمان جنوب با آن همه ثروت سالهاست که دیو بی کفایتی دست از سرشان و فقر بی انتها دست از دامان شان بر نمی دارد . وقتی می بینم که خوزستان زیبا هنوز زخم های دفاع مقدس هشت ساله را بر تن دارد و بی کفایت ها میزهای مدیریتی اش را رها نکرده اند. ابران بی جنوب را نه به‌عنوان یک واقعیت، بلکه به‌عنوان یک هشدار می بینم هشداری که می‌گوید اگر جنوب را نبینیم، اگر دردش را نفهمیم، اگر توسعه‌اش را جدی نگیریم، روزی ممکن است این پاها آن‌قدر زخمی شوند که نتوانند وزن ایران را تحمل کنند. جنوب فقط یک جغرافیا نیست؛جایی است که ایران نفس می‌کشد. هر بار که نفتکش‌ها از هرمز عبور می‌کنند، هر بار که پتروشیمی‌ها روشن می‌شوند، هر بار که بندرعباس و بوشهر و خوزستان بیدار می‌مانند، ایران نفس می‌کشد. بر می خیزد و بر روی پاهایش می ایستد و دستهایش را به آسمان بلند می کند اگر جنوب خاموش شود، ایران فقط بی‌ساحل نمی‌شود؛ بی‌نفس می‌شود. این را نه از روی احساس، بلکه از روی واقعیت می‌گویم. در جنگ دوازده‌روزه، جنوب ایران بیش از هر جای دیگر آسیب دید. زیرساخت‌ها، سامانه‌های دفاعی، مسیرهای انرژی، بنادر، همه و همه هدف قرار گرفتند. بعد از آتش‌بس، امید به خردمندی مسوولین نظام داشتیم . امید به برخورد با مفسدین و بی کفایت در لباس مدیران عالی رتبه و دزدهایی در لباس خادم . امید داشتیم که حضرات بپذیرند که هر چه کرده اند کافی است اکنون وقت آن رسیده که دست بردارند اما بیش از همه ما جنوب می‌دانست که این فقط یک «وقفه» است، نه پایان. حملات پراکندهٔ بعدی، محاصرهٔ دریایی، تهدیدهای منطقه‌ای، همه نشان دادند که جنوب، نقطهٔ کانونی فشار است. و من، از همان روزها، درد جنوب را حس کردم. دشمن داخلی با دشمن خارجی همراستا شدند تا عملیات فریب؛ بازی‌ای که جنوب را در مرکز قرار می‌دهد، شروع شود . وقتی به حملات پراکنده در شمال و مرکز نگاه می‌کنم، می‌بینم که این‌ها فقط «ایجابی» هستند؛ برای این‌که ما خیال کنیم حمله فقط به جنوب نیست. وقتی به تهران حمله نمی شود، می‌بینم که این «سلبی» است؛ برای این‌که حکومت احساس فوریت نکند، و مردم عمق فاجعه را نبینند. اما من می‌بینم. تو هم می‌بینی. هر انسان آزاده و‌ وطن پرستی می بیند و حس می کند. هرکس که جنوب بشناسد، ابن را درک می کند که گرگ ها شیر تنهای جهان را محاصره کرده اند و کفتارها کمی دورتر پرسه می زنند تا شاید اگر گرگ ها حمله کردند و موفق شدند شیر ایران زمین را پاره کنند تکه ای نصیب شأن شود اما من این را با صدای بلند می‌گویم، فریاد می زنم :ایران بی‌جنوب، سناریوی پوچی است که تنها در خیال های خام تورانیان می گنجد. هیچ قدرت خارجی نمی‌تواند چنین هزینه‌ای را بپذیرد. تجزیهٔ جنوب یعنی بی‌ثباتی منطقه، یعنی بحران انرژی جهانی، یعنی جنگ‌های طولانی و غیرقابل‌پیش‌بینی. ابران یکپارچه است و ابن یکپارچگی را مدیون حاکمان خود نیست بلکه میراث دار مردمی است که برای حفظ آن نود میلیون جان را فدا می کنند . اما واقعیت امر ابران بی جنوب نیست بلکه جنوبِ بی‌توسعه و فقیر است جنوبی که سال‌هاست درد تبعیض، کم‌توجهی، توسعه‌نیافتگی و فشار را تحمل می‌کند. جنوبی که زیرساخت‌هایش آسیب‌پذیر است. جنوبی که اگر توسعه نیابد، می‌تواند به نقطهٔ ضعف امنیت ملی تبدیل شود. این درد واقعی است. این کابوس با بودن مدبران بی لیاقت و بی کفایت نزدیک است. آنچه که باید جدی گرفته شود این است .جنوب بی‌توسعه؛ دردِ یک ملت است، وقتی جنوب درد می‌کشد، ایران درد می‌کشد. این درد، درد خوزستان است، درد هرمزگان است، درد بوشهر است، درد مکران است، درد تهران ، اصفهان و مشهد و شیراز و تبریز است. به عنوان یک جامعه شناس یک چیز را خوب می‌دانم: توسعهٔ جنوب، امنیت ملی ایران است. اکنون زمانی است که وقتی نمانده است ، دفاع هوشمندانه لازم است، دیپلماسی فعال لازم است. اما هیچ‌چیز به اندازهٔ توسعهٔ جنوب، پایداری و امنیت نمی‌آورد. جنوب باید دیده شود. نه فقط وقتی درد می‌کشد، بلکه وقتی می‌تواند آیندهٔ ایران را بسازد.

ایران بی‌جنوب هرگز. اما جنوب بی‌توسعه، همیشه در خطر است .اگر جنوب را بسازیم، ایران را ساخته‌ایم. اگر جنوب را درمان کنیم، ایران را درمان کرده‌ایم. پس همه با هم برای دفاع و سپس ساختن ایرانی آباد ، آزاد و سربلند آماده باشیم .از جنوب تا شمال، از مکران تا مغان، همه چشم به راه نسلی خردمند و دانا هستند . دکتر هادی زمانی

به نام او که نامش آرامش دهنده قلب هاست

در روزگاری که صدای انفجارها گاهی از تپش قلب آدمی پیشی می‌گیرد، تو هنوز می‌توانی معنایی بسازی که جهان را آرام‌تر کند. جنگ فقط شهرها را ویران نمی‌کند؛ بیش از همه آرامش را می‌شکند. اما درست در همین نقطه‌ی لرزان، معنا چون چراغی کوچک در دست توست؛ چراغی که شاید جهان را روشن نکند، اما مسیر تو و کسانی که به تو تکیه دارند را روشن نگه می‌دارد. در معناشناسی می‌گویند «واژه‌ها خانه‌ی جهان‌اند». پس هر لحظه‌ی مراقبت از روح، و با هر کلمه‌ی زیبا و مهربانانه و هر همراهی با رنج دیگری، خانه‌ای تازه می‌سازی؛ خانه‌ای که جنگ توان ویرانی‌اش را ندارد. وقتی دست کسی را می‌گیری، اندوهش را می‌شنوی، یا به او می‌گویی «می فهم»، در برابر بی‌معنایی جهان می‌ایستی؛ و این ایستادگی، شکل نجیب و اصیل مقاومت است. در معناشناسی سه محور معنا معرفی شده است : (۱)مراقبت از روح, هر مکث برای آرامش، بازسازی درونی است. (۲)حمایت از دیگران , مهربانی در دل جنگ، آبی بر خاک سوخته است؛ دیر یا زود سبز می‌شود. (۳) معنا ساختن , معنا جایی است که رنج به روایت، روایت به فهم و فهم به توان ادامه‌دادن بدل می‌شود. دراین روزگار سخت زیستن،ساختن معنایی است که با آن جهان کوچک اطرافمان روشن‌تر می‌شود؛ روشنایی‌ای که جنگ طلبان از آن می‌ترسند. لطفا روشن باش و روشنایی ببخش که نهایتا زمین را انسان های پاکیزه و روشن ضمیر به ارث خواهند برد . با تشکر هادی زمانی

آقا اباعبدالله الحسین علیه‌السلام کریمانه زیست؛ و این کرامت را نه در روزهای آرام، بلکه در سخت‌ترین لحظه‌های تاریخ متجلی ساخت. وقتی با دستان خود به سپاه ابن‌زیاد ـ به فرماندهی حر ـ آب داد و حتی اسب‌هایشان را سیراب کرد، نشان داد که کرامت، اخلاقِ روزهای آسان نیست؛ هویتِ انسان در روزهای سخت است و این زندگی کریمانه، در لحظه شهادت منجلی‌تر شد. آنجا که تنها و بی‌کس، میان دشمنان قسم‌خورده خود ایستاده بود و فریادهای شمر را می‌شنید که می‌گفت: «تسلیم شو تا امان بیابی.» اما امام، با تمام زخم‌ها و غربتش، فرمود: «لا أعطیهم بیدی إعطاء الذلیل.» به خدا سوگند، دست ذلت به آنان نمی‌دهم. اینجاست که حقیقت روشن می‌شود: کرامت، ریشه است و آزادگی، میوه آن. و کرامت یعنی چه؟ یعنی تلاشی بی‌وقفه برای عبور از منفعت‌طلبی شخصی؛ نادیده گرفتن خود در برابر خداوند یکتا؛ و حرکت به سمت خدمتی بی‌منت، خدمتی که رنگ آسمان دارد نه رنگ معامله. انسانی که کرامت دارد، آزاد می‌شود؛ و انسانی که آزاد است، هرگز به ذلت تن نمی‌دهد. عاشورا به ما آموخت که آزادگی از آسمان نمی‌افتد؛ از دل کرامتی برمی‌خیزد که انسان را در برابر تهدید، تطمیع و ترس استوار می‌کند. کرامت حسین، آزادگی حسین را ساخت؛ و آزادگی حسین، تاریخ را. هادی زمانی

از تحلیل علمی تا روایت رسانه‌ای: الگوی همکاری جامعه‌شناسان و روزنامه نگاران در تحلیل و مدیریت مسائل اجتماعی

هادی زمانی

هر روز صبح که چشم‌هایمان را باز می‌کنیم، با انبوهی از مسائل اجتماعی روبه‌رو هستیم؛ از بحران‌های اقتصادی و زیست‌محیطی گرفته تا شکاف‌های فرهنگی و فروپاشی اعتماد عمومی. پرسش مشترک همه ما این است: این مسائل را چه کسانی می‌سازند و چه کسانی باید آن‌ها را حل کنند؟ پاسخ، بیش از هر گروه دیگری، به دو قشر گره خورده است: جامعه‌شناسان و روزنامه‌نگاران.

جامعه‌شناسان با ابزار علم، داده و نظریه، تلاش می‌کنند ریشه‌های مشکلات را بشکافند. آن‌ها با نگاه به ساختارهای اجتماعی، تضادها و فرآیندهای بازتولید نابرابری، ضمن شناسایی علل و عوامل شکل دهنده مسایل اجتماعی و عبور این مسایل به بحران های فراگیر؛ مسیرهایی برای اصلاح و توسعه پایدار ترسیم می‌کنند. روزنامه‌نگاران اما با قلم و روایت، مسائل را به سطح افکار عمومی می‌آورند. آن‌ها با برجسته‌سازی و تحلیل، حساسیت اجتماعی ایجاد می‌کنند و بحران‌ها را به زبان مردم بازگو می‌کنند. یکی با تحلیل علمی، دیگری با روایت رسانه‌ای؛ و هر دو در کنار هم می‌توانند چراغ راه هدایت جامعه باشند.

روشنفکران، به‌ویژه این دو گروه، حلقه اتصال مردم با توسعه‌اند. آن‌ها با نقد قدرت، آموزش ارزش‌های بنیادین چون عدالت و آزادی و حمایت از نهادهای مدنی، سرمایه اجتماعی را تقویت می‌کنند. جامعه‌ای که سرمایه اجتماعی بالاتری دارد، اعتماد و مشارکت بیشتری را تجربه می‌کند و مسیر دموکراسی و توسعه پایدار را هموارتر می‌پیماید.

اما پرسش اساسی همچنان باقی است: چرا جامعه‌شناسان در بزنگاه‌های حساس کمتر صدای خود را بلند می‌کنند و روزنامه‌نگاران برعکس، سریع واکنش نشان می‌دهند؟ پاسخ در تفاوت وظایف و روش‌های این دو نهفته است. جامعه‌شناس به تحلیل عمیق و زمان‌بر نیاز دارد، در حالی که روزنامه‌نگار باید در لحظه روایت کند. این تفاوت، اگر به هم‌افزایی بدل شود، می‌تواند نقطه قوتی بزرگ باشد: تحلیل علمی در کنار روایت رسانه‌ای، به راهکارهای تحلیل و تعمیق مسایل اجتماعی هم عمق می‌دهد و هم سرعت.

امروز بیش از هر زمان دیگری، جامعه ما به این هم‌افزایی نیاز دارد. کارگروه‌های مشترک، تولید محتوای تحلیلی، و آموزش‌های بین‌رشته‌ای می‌توانند پلی میان دانشگاه و رسانه بسازند. پلی که نه‌تنها مسائل اجتماعی را بهتر بشناسد، بلکه راه‌حل‌های عملی برای عبور از بحران‌ها ارائه دهد.

جامعه‌شناسان و روزنامه‌نگاران، هر دو سلاحی مشترک دارند: اندیشه و قلم. یکی با داده و نظریه، دیگری با روایت و تصویر. اگر این دو در کنار هم قرار گیرند، می‌توانند نه‌تنها مسائل اجتماعی را روشن‌تر ببینند، بلکه راهی برای حل آن‌ها بیابند. شاید وقت آن رسیده است که این دو بال، هماهنگ‌تر از همیشه، جامعه را به پرواز درآورند. یکی با استفاده از سبک های خبرنویسی مدرن واقعیت رخداده را به زبانی ساده و تحلیلی برای همگان بیان کند و دیگری با بررسی عمسق علمی علل و عوامل آن را واکاوی کرده و به چرایی ها بپردازد. تا در کنار چی ، کی ، کجا و چه زمانی روایت های رسانه ای ، چگونگی ها و چرایی های کشف شده توسط مطالعات جامعه شناسان چشم اندازی زیبا از آینده ای زیباتر در جلوی چشمان سیاستمداران و برنامه ریزان توسعه قرار دهد. هر چند امروز در جامعه 1404 غایب باشند اما دیری نخواهد پایید که چشمان باز و گوشهای شنوای سیاستمدارانی خردمند به دنبال نگرش هایی عمیق از وضعیت جامعه و مسیر توسعه خواهد بود.