بعضی وقتا انقد درگیر چالش های زندگیت میشی که وقت سر خاروندن هم نداری

اما باز یه گوشه های دنجی هست که بهش سر میزنی، میری تو لایه های خیلی قدیمیش میچپی و مرورشون میکنی و لبخند میزنی

کلبه ی آبیم همچین جاییه، میرم تو آرشیو چرت و پرتای نوجوونیم رو میخونم و گاهی خیلی به خودم میخندم و گاهی ام افتخار میکنم که مثلن عجب چیزی گفتما تو ۱۵ سالگی :)))

کاش یه سری دوستای قدیمیم دوباره پیدا میشدن، میومدن بهم میگفتن که ما توی اون سالها راجع به چی باهم حرف میزدیم

عمیقا نیاز به این دارم که یکم ارتباط با ادمها رو یادم بیاد، خیلی دور شدم از همه چیز

حتی دارم اون دوستایی که داشتمم فراموش میکنم کم کم

یه جیلا بود، جونم بود، روزی ۲ساعت باهاش حرف نمیزدم روزم شب نمیشد، که وسط مسیر مهاجرت، گمش کردم، رفت، نیست شد، نمیدونم کجاست فقط امیدوارم زنده باشه.

یه فهیمه بود، که میدونم زیاد باهاش حرف میزدم اما یادم نیست چی میگفتیم بهم‌‌.

یه عارفه بود، این همون موقعا گم شد اصلا نفهمیدم چی شد داستانش.

با صالح تو فیسبوک در ارتباط بودم کمابیش، این یکی خیلی موفق شده بود تو زندگیش، خوشحال بودم واسش.

یه راحیل بود، اسمش وروجک بود، خیلی شیطون بود. ازش دیگه اصلا خبری ندارم.

یه علی۱۹ بود که اخرین بار خبر ازدواجش رو شنیدم خیلی واسش خوشحال شدم، اما هیچوقت دیگه باهاش صحبت نکردم.

نیلو و سمیرا و مائده و امیررضا و مسلم و علیرضا رو هنوز توی اینستاگرام دارم، خداروشکر همشون شرایط خوبی دارن.

دلم خیلی واسه نوجوونیم تنگ شده، بدون هیچ مسئولیتی فقط خوش میگذشت.

حالا البته یکیو دارم کنارم که حالم بد باشه سرمو روی شونه ش بذارم، یکیو دارم که شده پر و بالم شده همه کس و کارم، همه چیزی که دارم اونه، مث خودمه دیوونه، لم دلمو میدونه، از چشمام همه حرفامو میخونه، هوامو داره همه جا کنارمه، تو همه حال بدیا اونه که با منه،همیشه پشتمه همیشه همراهمه، همه ی دار و نداره این آدمه 💚 (موزیک مورد علاقه م: حامیم، یکیو دارم)