کوپه ی شعر، درکنار پنجره ی احساس

زنگ می زنم

در رطوبت هوای همین رشت به تو!

زنگ می زنم

هم صدای هر ساعتی، بی وقت!

زنگ می زنم

به صبح ها و بوق می زند

ازدحام شب هایی که در کنار تو، با تو بیدار می شوند!

***

ساعت ها به زمان خیره می شوم

بی وقت می گذری تا نبودنت را نشمرم

تا باور کنم عقربه ها هم مرا دور زده اند

به دنبال ثانیه ای می دوم اما...

                                      نمی رسم!

***
چند بی وقت بعد:

رشت...

       سیم های پوسیده...

                              بوی نم...

در بارانی چشم هایم زنگ می زنم!

سنگینی سکوت...

بوق ممتد... بووو...ق

صبح ها

برای بیدار کردن مردی که رفت؛

زود تر از عبور زمان

                      زنگ می زنم!

موجِ ورق خوردنم

از حروفچینی چشم های توست:

از

    [ «آ» ،

            «ب» ،

                            .

                                     .

                                         .

                           «ی» ] هایی

                                       که در من غرق می شدند...

چشم هایم را مثل شب به خواب زدم

تا زمان -هر طور که خواست-

روی ردپای گم شده بر ساحل

                                         عبور کند...

تا سرانگشتِ گریه ی گربه ها

از صورت پنجره های شهر

                                 فراموش شود...

ماه را

از لرزش آب ها جذر گرفته ام

.

.

.

خاموش...!

.

.

.

چشم هایم را

با چراغ های زخمی به خواب می زنم

به دار سیاهی قسم!

دنیایی از کلاغ بافته بود

آنگاه که به تار و پود دست هایم رسید

به احترامش، شب ایستاد

در ردّ پایی از طرح متروک فرش

در توطئه ی کلاغ ها

از نوکی چیده شد

و افتاد

لای اندام مترسکی

-آغشته به گل های دست بافت-

که از خشکی لبخندش

بوسه ای

روی انگشت های مزرعه

 پوسیده بود

.

.

.

شب/

در کوری گره اش

رشته های قار قار را 

از سرم کشید

شانه شده بود

تار و پود مزرعه

تا

دور دست ها

                   گره بر مویم

تا جایی که دیگر هیچ کلاغی نخواست

در چهلُم کوچ مترسک

                           -از ته دل-

                                      سیاه بپوشد...

ته مانده ی رویایم

               چهار دیواری چهره ی توست

و سیم های خارداری

که دور تا دور عاشقانه هایت

                             حصار شده است!

زیر ناخن های کرم خورده ات

عفونت تردیدی ست

که از ترس و لرز ایستادن

                     بر سقف های بی کسی

کبودی پا هایمان را

به آوار لرزش زمین

                       زنجیر می کند!

جایی که لوزه ها مان

واژه های سرکش را

در تنگنای نگفتن جرّاحی کرده اند؛

با سکوت مشکوک سایه ها

                                         دراز شو...

خودت را به بند بند پیکرت ببند

که سلول های بودن را

روی رفتنم جا گذاشته ای!

من/

راه راه میله هایی هستم

که دویدنت، هر روز

در فرار از سایه ام

-ایستاده- زمین می خورد

و شکست

همواره، لگد هایش را

برای بلند کردنمان رهسپار می کند!

در پروازی

عمود بر شانه های زمین،

حدس بزن:

به موازات کدام فرود می دوم؟

وقتی

دو پای به لکنت افتاده ام، بر هوا

                                           دارند/

به تعلیق معنای "رفتن"

                             از تو می رسند...!

                ایستاده ام

در قدم های جاده ای

که بی انتهایی اش

صافِ صاف

چسبیده

کف کفش های من!

آن قدر پیاده رفته ام

سرتا سرِ این نرسیدنِ لعنتی را

که راه

هزار شماره برایم

تــــــنــــــگ تر و تنگ تر شده!

رفتن را

سفت گره می زنم

می ترسم...

که پا به پای این جاده های منقطع

قدم از مسیرم

               -رفته رفته- بریده شود!

ایستگاه آخر.....)

                ایستاده ام

در ترک خوردن کفش هایی

که از درازای جاده

کوتاه نیامده اند

و راه -هم چنان-

روی نبض پاهایم

بی درنگ می زند

فکر می کنم

جاده ها

روی پاشنه های «من»

چرا

همیشه می پیچند...؟!

وقتی

فصل صید آغاز می شود

تور ها

با تنِ عریانِ ماهی ها

نگاه های پاره ی شان را می دوزند

کاش اقیانوس

غیرت را

لا به لای موج هایش گم نکرده بود!

2)

وقتی پلک های آسمان

پشت خورشید

بسته شد

هیچ کس نخواهد دید

که «اقیانوس های رنج جهان»*

در اعماقم غوطه ور می شوند

و مرگ

از فراز سرم نگذشته؛

بر من فرود می کند

این جا

فشار اقیانوس بالاست

و ضربانِ قلب من

تند تند

با ریتم موج

فالش می زند!

خدا کند

ماهی های درونم سقط  نشوند!

آب، آن ها را

به تبعید از اعماق من

محکوم می کند

و گناهِ «من»

خیانت به ساحل است!  

امشب

عمق چشانم

-برای همیشه-

از سیاهی اقیانوس

کم می شود

و ماهی ها

-با دستانی خیس تردید-

دور می افتند و

دو...ر و

دو......ر تر...  

کاش، فردا

یادشان باشد

که دست هایم        

            از نوازش آب                 

                     چه قدر می سوزد... 

* تو چه قدر عوض شده ای! انگار، تمام اقیانوس های رنج جهان از فراز سرت گذشته اند...

  (جمله ای از رمان «خرمگس»)

در پرتره ی نقاشی ات

مرا پر رنگ تر بکش

می خواهم آلوده ی رنگ شوم!

دیروز...

ملافه ها افتادند

چشم ها رقصیدند

و تو از رنگ به رنگ گریختی

روی بوم نقاشی ات

که برای تو

              همیشه سپید بود!

یادت نیست؟!

لای همین ابر های سپید

من،

سپید برفی ات شدم

و تو،

شاهزاده ای

سوار بر اسب سپید

که نگاهش

با کوتوله های هفت رنگ

                              رنگین کمان شده بود!

امروز...

در میان تابوت های یخی

لب قلمویت

تصویر بوسه ای کشید

-سرد تر از نفس های مرگ-

و سپید برفی دیگر

                         زنده نشد

روی لب های مرده اش بنویس:

"محو شدن،

تاوان سپید بودن است."

بنویس و در بازی رنگ ها

سپید برفی ات را

                       پر رنگ تر بکش!

فرقی نمی کند

در هجوم رنگ ها، اسیر

یا قطره ای، مرده بر زمین

اصلا"

می خواهم لکه ای روی پیراهنت شوم!

در لحظه ای

               که نگاه های رنگی را ترکیب می کنی؛

آ...قای نقاش!

لطفا"

      مرا هم

                آلوده ی رنگ بکش!

....................................................................................................

سپاس که مرا می خوانید... از نقد ها و نظرات شما استقبال خواهم کرد...

بگذار امشب،

عشق را           

جور دیگری روایت کنم

فارغ از قصه های کلیشه شده

ذهن بی تابت را آرام کن!

و آهسته، آهسته

صفحه های کهنه ی تاریخ را

-بی آنکه پاره شوند-  

 با نگاهت ورق بزن

 بگذار به یاد آوریم:

انسان،       

اسطوره ای ست

که موریانه های زمان تجزیه اش کرده اند

و عشق،            

افسانه ای تحریف شده

که قهرمانانش، همه مرده اند

صفحه های کهنه ی تاریخ را ورق بزن

و با سرعت خیال 

به گذشته سفر کن

این، 

قصه ی خاکی ست

که به وسعت تاریخ                  

با او بیگانه ایم...

بگذار،

با نگاه حسرت بارمان

کشتزار تاریخ را شخم زنیم

و به یاد آوریم

تمدن،        

زیر کلوخ های گل و لای مدفون است

باستان شناسان را احضار کن

و به دنبال گنج عشق بگرد!

دلواپس تاریخ نباش

که سهم ما از آن

به وسعت رنجی ست که کشیده ایم...

امشب،

از خاک بی حاصل این دیار

روح آزادی، سر بلند می کند

وقتی طلسم فراموشی باطل شود

گور گمگشته اش،

به سرزمینی سبز و آشنا مبدل خواهد شد!

امشب خدا

این روح پاک را

-که قرن ها 

به روی سنگ رنج

ساییده و صیقلی شده است-

در کالبد بشریت می دمد

گنجینه ای که هزاران سال در خاک خفته بود

هویت دیرینه ی ما ست...

اگر پیدایش کردی،

نگذار

باد و باران نابودش کند

 امشب آسوده بخواب...

فردا که روح آزادی در جسم مان دمیده شد؛

با دستان خود مرمّتش می کنیم!

قطره ام هنوز

در نگاه دریایی ات

در نگاهی که با حباب،

                             شعر می سراید

با سکوت،

              نظم دریا را به نقد می کشد!

آرام تر بران

امواج استعاره هایت را

ساحل خاموش ذهن ،

                             کف کرده است!

این همه خروش را

از کدامین باد می ستانی

که با لطیف ترین ضربه،

عظیم ترین صخره ی تکرار را

                                   در هم می شکنی!

قطره ام هنوز

ای پری پهنه ی بی کرانِ سپید

در فروکشِ موجِ شعر،

                            از لب های ساحل،

                                                     قطره ای بگیر!

تقدیم به آنانی که با سکوت، فریاد می کنند...

صدا صدا ست

ازدحام صد صدا و صد سخن

که گفتنش نیرزد این چنین به فریاد و صدا

بیا سکوت پیشه کن

که حرف حق

در این دیار پُر ز حرفِ نا به حق

به گوش کس نمی رسد

سکوت من

در عین بی صدایی اش

صدای عشق و اعتراض

ندای جنبش جهان و اشک آسمان بُوَد

چنان که قطره ای چکد

به روی صورت گیاه

چه بهتر از هزار رعد و برق پوچِ پر صدا

مرا ببر

به اوج واژه ی سکوت

به عاشقانه در دلم شکفتن هزار نغمه و سرود

هزار جمله ای که در تک تک واژه های آن

هزار معنی قصار و نادر است

خدا سکوت پیشه کرد و عشق را

به خط معرفت نوشت

تو هم بیا

به پاس عشق

جمله ای نویس

که گم کند صدای تندر غضب

ز خوابمان ، ز قلب بی قرارمان

خدا دو گوش داده است و یک زبان

بیا در این سکوت ژرف بی کران

نوای آسمان شنو ز گوش جان

بیا سکوت پیشه کن

سکوت در برابر سوال های بی جواب

نشان آدمیت است...

در این شب سیاه غم

به غرش ستم

اگر فنا شوم

چه باک!

گر صدای قطره های پاک

به جاست...

تا ابد به جاست

به کیمیای این سکوت

دیار مس طلا شود

سکوت من ،

سکوت قطره های بی شمار آب

ز گریه های آسمان

صدا ،

       صدا ،

«نامه ای می فرستمت...»

نامه ای می فرستمت

روی برگه ای سپید

از میان برگ های پاره پاره ی دلم

بی دوات و بی قلم

می نویسمت

با قطره های چکیده از آبشار دیده ام

می نویسمت ز دوری و غم

از شراره های عشق،

مدفون در خاک سینه ام

از عبور ملال آور سالیان دور و دراز

از درد انتظار دیرینه ام

نامه ای می نویسم

از یک دیار درد

که به گناه و تکرار و غفلت

به سرطان انسانیت مبتلاست

نامه ای می نویسمت به خط عشق

که مملو از هزاران سکوت بی انتهاست...

ریش ریش شده پیراهن درخت

چاک چاک شده لب های قمریان

این راه تنگ که در آن پا نهاده ایم

نی جای تبسم دارد و نی جای اشتیاق

می نویسمت هم چنان

از سکوت ریشه دوانده در تار و پود جان

به امید پیچیدن گلبانگ یک بهار

در کوچه های خلوت و تاریک این دیار

گوشم به زنگ است و چشم هایم خیره بر افق

تا کی کند طلوع ، خورشید عدل و داد

کی رود سیاهی خوفناک شب؟

کی غم دوریت می شود تمام...؟

نامه ای می فرستمت

در هوای خیس از گریه ی آسمان

نامه را می فشارمش

با تمام قوت عشق در عمق جان

نامه را می سپارمش

آهسته به دستان پر مهر باد

لیک ...

مقصدش را ندانم کجاست!

یاد تو اندر اضطراب شب

چون ستاره ای ست در آسمان تنگ و تار قلب

پس ظهور کن

در میان تلألوء یک سحر

در میان شکفتن یک بهار

ای پرتو پر نور عدل خدا

نامه ای می فرستمت،

پس بیا...

پشت میز و نیمکت های کلاس

عطر شور و اشتیاق کودکی هامان به جاست

یاد دارم روزی از آن روزگاران بود

روز های شاد آغاز دبستان بود

هر کودک بسان پسته ای خندان لبش وا بود

"دفتر ها به روی میز!"

معلم گفت با لحنی که دل هامان همه ترسید

چشم هایم خیره بر دستان پر مهر معلم

می نوشت او خوب و خوانا

بر رخ تخته سیاه مانده بر دیوار تنها

"آسمان آبی، هوا سرشار از شادی، درختان سبز"

من هم

توی دفتر، سطر اول، با مداد قد بلندم می نوشتم

روز های کودکی ام از پس هم می گذشتند

می نوشتم، می نوشتم

مشق هر شب را به خطی خوب،

چون خط معلم می نوشتم

روز ها رفتند

دفتر های مشق آشتی نابود می گشتند

گم شد دفترم چون خاطرات خوب و شیرینش

بدین سان بهر فردا ها

چگونه مشق بنویسم...؟

کنون من بر دل پر درد کاغذ

با مدادی پیر و کوته قد

به دستی لرز لرزان می نویسم:

"آسمان تیره، هوا پر غم، درختان مرده و خاموش

سکوت سهمگین نیستی هردم رسد بر گوش..."

نقطه...

مشق پایان گشت

دنیایم،

چنین سرمشق کوتاهی

به دل هامان قلم می زد

به روی صفحه ی احساس

این سرمشق دفتر نیست

گر عشق و محبت،

شادی و لبخند و باور نیست؛

خطم خوب دیگر نیست...

به من نگو که باد غم

به سوی قایق دلم روانه شد

و بادبان عشق تکه پاره شد

دگر نگو پرنده ی امید، دیو می شود

نگو که برکه ی سکوت

گریبان گیر می شود

ببین که برکه محو شد

ز جنب و جوش قطره ها

زلال گشت و پاک شد

ز اشک ها ، ز گریه ها

چرا اسیر برکه ای شویم ؛

گر که روحمان

رها ست

در توان ما ست

به رود اعتراض منتهی شدن

چه خوب !

گر که قطره های اشک و خون بهانه ای ست

برای موج بودن و یکی شدن

بسان موج گشته ایم و جان و دل به دریا زده ایم

ز قطره های کوچک خروش دریا شده ایم

چنان که قلب صخره از حضور استوارمان

شکست و خرد گشت و ماند

لطافت وجودمان

به روی ساحلی که باد

ز شور رسم عشق پاک

نوازشی کند به آن

همیشه بر فراز آب

نغمه ی آزاد زمان

خوانده شود به صد زبان و صد زبان بی کلام

در این میان

پرستو های رهگذر

به یک نفس ، به یک صدا

گویند:

" آزادی ناب "

نفسم دود و تنم هیزم سرد

گرزی از آتش درد

می خورد بر پشتم

آخرین قطره ی عشق

می شود سوخته از اشک ترم

در میان موج آتش باز هم غوطه ورم

کاش از مشعل مرگ

بگریزم

لیک بی بال و پرم

سیخی از جنس ستم

چون فرو رفت درون جگر سوخته ام

بر زمین جاری شد

چشمه ی خون دلم

عشق خاکستر شد

یادگار از اسرای غم شد

باد بردش یک دم...

***

این چنین شد که در این هستی سوزان بلا

عشق همراه نسیم

رفت و جاری شد و دید

تن هر خسته دلی را که در این مهلکه از فرط  ستم

زار و مجروح و به خون غلتیده ست

این چنین شد که در این دادگه بی انصاف

حکم را قاضی نا اهل چنینم می داد:

قلب زندان و بدن بر سر دار

لب به زنجیر و دهان ساکت و تار

چه بگویم؟!

وای بر عشق که شد بی کس و کار...

روز ها می آیند

عمر هم می میرد

برگ ها رنگ دگر می گیرند

جاده ها پا بر جاست

که به ما می گوید

زندگی را مگذر

ورقش رنگی کن

چه کشیم و به چه رنگی بزنیم

که شب و روز صدای خش خش عشق و تبسم شنویم

در مسیری که سرانجامی نیست

همگی در راهیم

پس چرا تنهاییم ؟!!

در پیاده روی ما – رهگذران فصل ها-

این نگارنده ی هوشیار چه خوش نقش و نگاری زده است

رنگ در رنگ

تبسم، گریه، شادی و غم از پس هم می گذرند

******

شب گذشت

سحر آمد، ماه رفت

و مسیر فصل ها

تا ابد بر جا است

روز بر می آید

از پس مردمک مردم مست

که اگر می خندند

خنده را کم دارند!!!

******

تو کجایی ای دوست؟

تو کجایی؟ دوری؟ نزدیکی؟

من چرا حیرانم؟

تو چرا غمگینی؟

قاصدک ها همه در خاک دلم روییدند

پر شکوفه، زیبا

قاصدک ها همه با باد نفس آزادند

می روند و سر هر باغچه ای می مانند

قصه ی عشق ز دنیای دگر می خوانند

به امید اینکه

قاصدک عشق مرا نیز برد

به سرای خوبی

به جهان شادی

بوی شادی آید...

گر من و تو باشیم

دست در دست و قدم با قدم هم بنهیم

خبری در راه است...

قاصدک می گوید!

و  رها شوم از بند طوفان شن

قلب ترک خورده ام در تمنای باران است

و لب هایم بی قرار شکفتن

و چشم هایم منتظر

در انتظار رسیدن یک قطار...

از نیستی تا هستی تنها یک هجا فاصله است

و چه طولانی

به درازا ی انتطار...! 

ریل خوشبختی در  افق به آسمان پیوند می خورد

و چه شیرین است

وصلت کویر و آسمان!

من مانده ام و ایستگاه و  ریل آهنین

من مانده ام و انتظار و انتظار

می شمرم ثانیه های محکوم به نرفتن را

یک، دو، سه،... هزار! 

می خواهم سفر  کنم از کویر

روی ریل خوشبختی تا اوج آسمان

توشه ام قلم

همسفرم قطار

مأمنم:

کوپه ی شعر

در کنار پنجره ی احساس!  

از یکی دو سال پیش، هر وقت کشوی میز تحریرم را باز می کردم، با جمعیت انبوهی از کاغذ های خط خطی شده رو به رو می شدم که بی وقفه رو به من دهن کجی می کردند. کشوی میز  تحریرم صحنه ی اعتراض شده بود. صحنه ی اعتراض هزاران واژه ی لبریز از عشق و رهایی؛ که جان به لبشان رسیده بود، از این همه پنهان زیستن و تنهایی و در بند بودن!  و من هم - مثل آن ها- خسته از انزوای اندیشه و گوشه نشینی احساس!

یک روز به خودم گفتم: "چرا باید احساساتم را زندانی، حرف هایم را در بند و اندیشه ام را مخفی کنم؟!" و از آن روز به بعد تصمیم گرفتم تا روی دیوار های اندوه زده ی کوپه ی تنهایی ام، پنجره ای نصب کنم. پنجره ای از جنس احساس! پنجره ای برای تنفس رهایی، نظاره ی عشق، پرواز آرزو، برای شنیدن و شنیده شدن و مهم تر از همه:

                                                     برای «بودن و سرودن...!»