من حسرت دیدار تو دارم به که گویم
از بهر تو من ابر بهارم به که گویم
غیر از تو کسی را به خدا دوست ندارم
از نرگس چشم تو خمارم به که گویم
عشق، به وجود آورنده اعمال زیباست.
احساس اجبار به فداکاری، لازمه زندگیست.
دوتا رو داشتن اعدام می کردن، به اولی میگن آخرین آرزوتو بگو
میگه می خوام خانوادمو ببینم
به دومی میگن تو بگو، میگه نزارین خانوادشو ببینه !
ابی میگه:
رویای من اینه، دنیای بی کینه
دنیای بی کینه، رویای من اینه
تابلوئه داره این ۲ تا رو بهم معرفی میکنه !
توصیه حیف نون به فرزندش:
اگر به یکدیگر احترام بگذاری ،
یکدیگر نیز به تو احترام خواهند گذاشت !
دل ما پول کلان خواهد و پیداست که نیست
در جهان نیز همان باب دل ماست که نیست
محنت و رنج نمی خواهم و پیداست که هست
ثروت و گنج دلم خواهد و پیداست که نیست !
با سلام خدمت عمو زنجیر باف
یه گله ازت داشتم، شما که زحمت کشیدی و زنجیر منو بافتی
آخه مرض داشتی اونو پشت کوه انداختی !؟
دانشمندان شهر حیف نون اینا کشف کردند :
“انسان هایی که بیشتر عمر می کنند دیرتر می میرند” !
توی رستوران، لیوان رو بر عکس گذاشته بودند روی میز
حیف نون می ره می نشینه سر میز، می گه:
“این چه لیوانیه که سر نداره؟!”
بر عکسش می کنه، می گه:
“چه جالب! ته هم نداره!”
اشتباهات انسان، در ابتدا رهگذرند،
سپس میهمان میشوند و بعد صاحبخانه...
یارو تو اتوبوس كبریت میخواسته به بغلی میگه
اسمت چیه ؟
-یوسف.
به به،
شغلت چیه؟
... -زنبوردار
به به،
كجا میری؟
-ااهواز
عجب جایی
كبریت داری؟
-نه…..
نه و نكمه، با اون اسمت, یو فس، پدرسگ پشه باز،
تو این گرما سگ میره اهواز كه تو میرى
جغدی روی کنگره های قدیمی دنیا نشسته بود. زندگی را تماشا میکرد.
رفتن و ردپای آن را. و آدمهایی را می دید که به سنگ و ستون،
به در و دیوار دل می بندند.جغد اما می دانست که سنگ ها ترک می خورند،
ستون ها فرو می ریزند، درها می شکنند و دیوارها خراب می شوند.
او بارها و بارها تاجهای شکسته، غرورهای تکه پاره شده را
لابلای خاکروبه های کاخ دنیا دیده بود. او همیشه آوازهایی درباره دنیا
و ناپایداری اش می خواند و فکر می کرد شاید پرده های ضخیم دل آدمها،
با این آواز کمی بلرزد.
روزی کبوتری از آن حوالی رد می شد، آواز جغد را که شنید، گفت:
بهتر است سکوت کنی و آواز نخوانی. آدمها آوازت را دوست ندارند.
غمگین شان می کنی. دوستت ندارند. می گویند
بد یمنی و بدشگون و جز خبر بد، چیزی نداری.
قلب جغد پیر شکست و دیگر آواز نخواند.
سکوت او آسمان را افسرده کرد. آن وقت خدا به جغد گفت:
آوازخوان کنگره های خاکی من! پس چرا دیگر آواز نمی خوانی؟
دل آسمانم گرفته است.
جغد گفت: خدایا! آدمهایت مرا و آوازهایم را دوست ندارند.
خدا گفت: آوازهای تو بوی دل کندن می دهد و آدمها عاشق دل بستن اند.
دل بستن به هر چیز کوچک و هر چیز بزرگ. تو مرغ تماشا و اندیشه ای!
و آن که می بیند و می اندیشد، به هیچ چیز دل نمی بندد.
دل نبستن سخت ترین و قشنگ ترین کار دنیاست.
اما تو بخوان و همیشه بخوان که آواز تو حقیقت است و طعم حقیقت تلخ.
جغد به خاطر خدا باز هم بر کنگره های دنیا می خواند و
آنکس که می فهمد، می داند آواز او پیغام خداست
یادم آید روز دیرین
خوب وشیرین
اول ترم
وقت بسیار درس اندک …
حال اینک روز آخر
روز تلخ امتحانات
آخر ترم
وقت اندک
درس بسیار ، درس بسیار ، درس بسیار !
حیف نون می ره عیادت مادرزنش. می پرسه “بهتری؟”
مادرزنش می گه: “تبم قطع شده ولی گردنم هنوز درد می کنه…”
حیف نون می گه: “انشاالله اون هم قطع می شه!”
وقتی داری بالا میری مهربان باش و فروتن،
چون وقتی که داری سقوط میکنی
از کنار همین آدمها رد میشی
هیچگاه امید کسی را ناامید نکن ،
شاید امید تنها دارایی او باشد
تنهایی خود را مقدس بدار
تا زمانی که چیزی مقدس تر از آن نیافته ای
در تنهایی خود بمان . . .
درکشور عشق 