قربون مست نگاهت
قربون مست نگاهت قربون چشمای ماهت
قربون گرمی دستات صدای اروم پاهات
چرا بارونو ندیدی رفتن جونو ندیدیخستگی هامو ندیدی چرا اشکامو ندیدی
مگه این دنیا چقدر بود بدیاش چندتا سبد بودتو که تنهام نمیزاشتی توی غمهام نمیزاشتی
گفتی با دو تا ستاره میشه اسمون ببارهمنمو گریه ی بارون غربت خیس خیابون
توی باغچه ی نگاهک پره گریه پره اهم
کاشکی بودی و میدیدی همه ی گلاشو چیدیتموم روزای هفته که پر غم شده رفته
من و گلدونت میشینیم فقط عکساتو میبینیم
روز پنج شنبه دوباره وعده ی دیدن دیدار یارروی سنگ سردی از قم میریزه اشکای خستم
تا که قاصدک دوباره خبری ازت بیاره
بایه دسته گل ارزون پیشتم من زیر بارونقربون مست نگاهت قربون چشمای ماهت
قربون گرمی دستات صدای اروم پاهاتچرا بارونو ندیدی رفتن جونو ندیدی
خستگی هامو ندیدی چرا اشکامو ندیدیمگه این دنیا چقدر بود بدیاش چندتا سبد بود
تو که تنهام نمیزاشتی توی غمهام نمیزاشتیگفتی با دو تا ستاره میشه اسمون بباره
منمو گریه ی بارون غربت خیس خیابونروز پنج شنبه دوباره وعده ی دیدن دیدار یار
روی سنگ سردی از قم میریزه اشکای خستمتا که قاصدک دوباره خبری ازت بیاره
بایه دسته گل ارزون پیشتم من زیر بارون
قربون مست نگاهت (مازیار فلاحی)
در آتش رهایم ، خدا شاهد است !
به غم مبتلایم ، خدا شاهد است !
شب است و دل و بیکسی ، وای من !
به درد آشنایم ، خدا شاهد است !
دگر صبر و تابی ، دگر طاقتی
نمانده برایم ، خدا شاهد است !
دلم میگدازد در آتش ، دریغ !
به غم همنوایم ، خدا شاهد است !
شکسته است آیینه های مرا
غم دیر پایم ، خدا شاهد است !
رسیده است تا نا کجا ، نا کجا
طنین صدایم ، خدا شاهد است !
بگو جان ما را ز غم چاره چیست ؟
اسیر بلایم ، خدا شاهد است !
به شعر غریبم به شبهای غم
ترا میسرایم ، خدا شاهد است !
داره البته
دریا
آی "عشق" میکنی دوباره گمراهم
دردا; من جوانی را به سر کردم،تنها از دیار خود سفرکردم
دیریست قلب من از عاشقی سیر است
خسته از صدای زنجیر است
دریا اولین عشق مرا بردی
دنیا دم به دم مرا تو آزردی
دریا سرنوشتم را به یاد آوردنیا سر گذشتم را مکن باور
من غریبی قصه پردازم
چون غریقی غرق در رازمگم شدم در غربت دریا
بی نشان وبی هم آوازممیروم شبها به ساحل ها تا بیابم خلوت دل را
روی موج خسته دریا مینویسم اوج غمها را
باز هم آمدی تو بر سر راهمآی "عشق" میکنی دوباره گمراهم
دردا; من جوانی را به سر کردم، تنها از دیار خود سفرکردمدیریست قلب من از عاشقی سیر است
خسته از صدای زنجیر استدریا اولین عشق مرا بردی
دنیا دم به دم مرا تو آزردیدریا سرنوشتم را به یاد آور
دنیا سر گذشتم را مکن باورمن غریبی قصه پردازم
چون غریقی غرق در رازمگم شدم در غربت دریا
بی نشان وبی هم آوازممیروم شبها به ساحل ها تا بیابم خلوت دل را
روی موج خسته دریا مینویسم اوج غمها را
مثل شقایق زندگی کن
کوتاه
اما زیبا
مثل پرستو پرواز کن
طولانی
اما هدفمند
مثل پروانه بمیر
دردناک
اما عاشق......
کاش میشد....
کاش می شد سر زمین عشق را
در میان گامها تقسیم کرد
کاش می شد با نگاه شاپرک
عشق را بر آسمان تقسیم کرد
کاش می شد با دو چشم عاطفه
قلب سرد آسمان را ناز کرد
کاش می شد با پری از برگ یاس
تا طلوع سرخ گل پرواز کرد
کاش می شد با نسیم شامگاه
برگ زرد یاس ها را رنگ کرد...
يك دو سه چار...را شمردم تك تك
آهسته به دنبال تو رفتم با شك
وقتي كه بزرگتر شدم فهميدم:
تمرين جدايي است قايم باشك!
درد دل....

ای دل نگفتمت که گرفتار می شوی
با دست خود اسیر شب تار می شوی
ای دل نگفتمت که بمان و سکوت کن
دست از کسان بدار که بی یار می شوی
رفتی و بال بال زدی در هوای عشق
دیدی چه زود خسته و بیزار می شوی
با تو نگفتم ای گهر اشک بی دریغ
بر گونه ام مریز که تب دار می شوی
دیدم که می روی پی دیدار
گفتم مرو فسرده و بیمار می شوی
گفتم اگر که عاشقی ات پیشه هست و راه
رسوا چو عشق بر سر بازار می شوی
ای دل نگفتمت که تو هم با مرور عمر
آخر به دست دور زمان خوار می شوی
رفتی، هنوز هم به تو اندیشه می کنم
دانم که زود خسته از این کار می شوی

نمی نویسم …
کــه کـلـمـات را الــوده نـکـنـم بـه گـنـاه…
گـنـاهـی کـه از ان مــن اسـت…
نمی نویسم …
تـا سـکـوت را بـیـامـوزمـ….
نـمـی نـویـسـمــ….
تـا احـسـاسـاتم را مـحـبـوس کـنـمــ….
تـا نـخـوانـی…
نـدانـی….
کـه چـه مـی گـذرد ایـن روزهـا بـر مــن!!
مـی خـنـدمــ….
تـا یـادم بـمــانـد…
تـظـاهـر بـهـتـریـن کـار اسـت…!
تـا یـادم نـرود…
کـه دیـگـران مـرا خـنـدان مـی خـواهـنـد…
شـکـسـتـه امــ….
روزهـای زیـادی اسـت کـه شـکـسـتـه امــ….
ان زمـان کـه لـب بـه شـکـوه بـاز کـردم و گـفـتـم خـسـتـه امــ….
و ان هــا یـکــ بـــه یــکـــ رفـتـنـد…
خـسـتـگـی هـایـم را تـاب نـیـاوردنـد…
و اکــنـون ایــن مـنـمــ!
بـگــذار نـنـویـســـمــ…
مــن…
لــبــخـنـد مـی زنــمــ….