ماه و مِه

آب زلال چشمه رو به روم خودنمايى مى كرد. حس ترس از سردى آب وجودمو مى گرفت. بايد رفت اما. پاهامو آروم توى آب گذاشتم. بچه ها از تو آب داد مى زدن "زودتر بيا تو. خيلى خوبه". اما هنوز مى ترسيدم. سرد بود. با يه جهش كوچيك از لبه ى زمين پريدم. آب تا زير سينه ام اومد. نفسم از فكر سردى تنگ مى شد. اما بايد مى رفتم. خودمو غافلگير كردمو سريع تو آب نشستم. يه لحظه ى شوك زدگى وجودمو گرفت. همين بود. همين شوك كوچيك رو مى خواستم. كم كم سرماى آب و باد خنكى كه مى وزيد، به تنم رسوخ مى كرد. جرئت زير آب بردن سرم رو نداشتم. زير آب هم مى لرزيدم. فكرم پر از تصوير بود. چى مى خواستم؟! از زندگيم چى مى خواستم؟ يعنى ما هرچه قدر قسم بخوريم و تلاش كنيم مثل پدر و مادرهامون نباشيم باز هم به نهادمون برمى گرديم؟ مگه اونا هم همين فكرو نداشتن پس چرا شدن مثل قبل از خودشون؟ يه ارتباط ساده.. فكم از لرزش گاهى قفل مى شد. نگاه كردم. كسى متوجه نبود.. ضربان قلب بالا تر مى رفت و حباب كوچيكى از هوا راه گلو رو مى بست. با زحمت نفس مى كشيد. كسى نميديد. فقط آرامش بود. تنها راهش.. با يه حركت ناگهانى  غرق آب شدم و سرمو زير آب بردم. حالت بى وزنى، تعليق و سكوت وجودم رو فرا گرفت. نمى تونستم به چيزى فكر كنم. اما مطمئن بودم. مطمئن از اينكه نمى دونم چى مى خوام، مطمئن از رنجى كه مى برم. 

پ.ن: حرف مادر:مشتركات، زندگى رو نجات مى دن.

زمانه چرخید و کتاب خوانی من نیز کم شد. کم کم حس دلتنگی و تنهایی مرا می گرفت. به ندرت کتابی میخواندم و حوصله به خرج میدادم. تنها می نوشتم. ازعشقی که هرگز تجربه نکرده بودم، از دوستی که جایش در زندگیم خالی بود. تمام سرگرمی ام نوشتن بود و حتی تمام دوستانم را از خود راندم، تا در انزوا راحت تر بنویسم. برادرم برای ادامه تحصیل کشور را ترک گفته بود و من تنها درون خانه ای بودم، که ذهنش هر شب از دوری و دلتنگی، فریاد می کشید. برایم سخت بود و عذاب آور اما تاثیر آن دوره که من اسمش را "انزوای عاشقانه" می گذارم بر نوشته هایم عمیق تر از آنچه تصور می کردم بود. انگار که انسان برای تکامل باید درد بکشد، که اگر نکشد فهم عشق چیزی مثل فامیلی دور است، که اگر بمیرد نه خوشحال میشوی نه ناراحت. باید یک دوره در زندگی داشته باشی که هیچ کس حرفت را نفهمد و فقط خودت باشی و ورق و خودکاری، تا به ابدیت برسی. در این میان بود که اندوه ماه را درک کردم. کتابی در قطع جیبی، کوچکتر آن که به چشم بیاید و بزرگتر از آن که به فهم. روی پیشخوان بود و من بی درنگ هرچه در جیب داشتم پرداختم که حتی 200 تومن هم کم آوردم و به پیرمرد قول دادم دفعه بعد می پردازم، فقط کتاب را الان می خواهم. 

با داستان همزاد پنداری عجیبی داشتم. از اینکه داستان ساده ای نبود و مرا به فکر کردن به مفهومش وا می داشت، لذت می بردم. آموخته بودم که اگرهنگام خواندن حواس آدم پرت شود، آن کتاب حتما کتاب مناسبی نیست. اما هرگز هنگام خواندن قلم ِ آرش حجازی، پرت نبودم. در رویایم تصور می کردم که این قهرمان نویسنده من چه شکلیست. احتمالا پیرمردیست 65 ساله، با موی سفید و سبیلهایی بلند و فر خورده. برایش حتی اسم هم گذاشتم؛ آرش قلم گیر.

 از خیالات من که بگذریم اندوه ماه مرا در بر خودش گرفت و جای خالی دوست را، در زندگیم پر کرد. عشق گذشته را به روزگارم برگرداند و نوشته هایم را صیقل داد. نمی دانم که منظورِ نظر نویسنده از معشوق، در نوشته هایش دقیقا که بود اما من معشوق ِ نوشته های او را، کسی جز خدا نیافتم. کم کم عشق را در زندگی تجربه کردم. یک عشق عرفانی که قهرمان داستانهایم به من آموخته بود. کتابها شده بودند چون کتب مقدس، وحی های الهی، که معشوقم از آسمان می انداخت درون ذهن نویسنده ها تا برای من چاپش کنند.

هربار که به کتاب فروشی می رفتم خبری از رمانی جدید می گرفتم اما هیچ نبود. تا آنکه یک روز در کتاب فروشی، پیرمرد خبر خوشحال کننده که منتظرش بودم را داد. کِی خسرو. با شوق تمام خواستم که کتاب را بخرم اما خارج از عهده ی جیبِ یک بچه ی اول دبیرستانی بود که روزانه پول مدرسه اش را می گرفت. گذشت و سفر برای من امکان خرید کِی خسرو را نداد. بعد که برگشتم، گفتند که تیراژش تمام شده و تا چاپ بعدی باید صبر کنم و من ناراحت به خانه بازگشتم. آنقدر گذشت تا اواسط زمستان رسید. من که همیشه، پولی که برای کتاب جمع کرده بودم در جیب داشتم، دوباره سراغ کتاب را گرفتم که نگاه متعجب پیرمرد مرا نگران کرد. گفت " مگه خبر نداری که چی شده؟ "  گفتم "نه چی شده؟" گفت "انتشارات کاروان رو دولت بسته. خیلی وقته که بسته." من که جریان سردی درونم روانه شده بود با تعجب علتش پرسیدم. پیرمرد همانطور که از ندانستن من متعجب بود گفت "چطور نمی دونی؟ ندا رو می شناسی؟ همون دختره که بعد از انتخابات کشته شد. آرش حجازی اون موقع بالا سرش بوده و سعی داشته نجاتش بده اما نشد. دولت هم او رو متهم به مرگ ندا کرده." من که شُک میخکوبم کرده بود پرسیدم "یعنی چی؟ الان گرفتنش؟" گفت "نه رفته انگلیس.خلاصه کتابی که میخواهی دیگر چاپ نمیشه." و من سرخورده و عصبانی از بی اطلاعیم، بازگشتم. نگران بودم. مطمئن بودم که قهرمان نویسنده ی من چنین کاری نکرده. بیهوده شروع به یاد آوردن فیلمی که از ماهواره دیده بودم کردم. یعنی کدامشان بود؟ آن مرد پیر با موهای سفید؟ ندا را میشناخته که داد می زده "ندا بمون" ؟ از خودم ناراحت بودم که حتی یه بارهم سعی نکردم، قهرمانم را بشناسم. تمام این سالها سعی کردم کتابهایش را بخوانم اما یک کلمه از خودش نمی دانم. حتی نمی دانم آرش حجازی اسم خودش است یا اسم هنری اش.

 وقتی آن اتفاقات ناگوار افتاد را خوب یادم است که من و مادر و پدرم بعد از تلاشهای بسیار برای دور زدن پارازیتهای ماهواره، می توانستیم یکی دو صحنه را به زور ببینیم. و خبرها از برادرم می رسید که آنجا همه چیز را می دید. که حتی درون خانه ی خودمان را هم غم گرفته بود. که اشک ریختیم برای همه. که مادرم هم، غم این پزشک ناشناس نویسنده را خورد که الان معلوم نیست کجاست و چه بر روزگارش می گذرد و چطور این درد سنگین را با خود حمل می کند.

تمام این جریانات گذشت و من از ناراحتی نقشه ی بر آب شده ام برای کِی خسرو، می گذشتم تا عید رسید و من تمام عیدی هایم را جمع کردم برای خرید کتاب. که دلم میخواست یکهو بریزم سر مغازه دار و 10 تا کتاب با پول نه چندان زیادم بخرم. نرسیده به مغازه برق کتابی قرمز به چشمم خورد که پشت ویترین بود. باورم نمیشد. با هیجان وارد مغازه شدم و پرسیدم "کِی خسرو رو دارید؟ از کجا؟ انتشارات دوباره باز شده؟" پیرمرد با خنده گفت "چند روز پیش انبار رو خالی کردن و چندتا نسخه اش مونده بود، من هم چندتاشو خریدم." گفتم "پشت ویترین گذاشتین خطرناک نیست؟" گفت " چرا ولی دلم میخواد اونایی که می خوان بخرنش بتونن بفهمن که دارم." و من با تحسین به شجاعت پیرمرد، کتاب را خریدم و با بال و پری از خوشحالی گشوده، بیرون آمدم. کتاب را مدرسه می بردم و پز می دادم که این کتاب توقیف شده است اما من دارمش. و با لذت تمام داستانی که حتی بیش از پیش برایم مهم و ارزشمند بود را خواندم. انقدر برایم واقعی می نمود که به داستانی بودنش شک کردم. از معلم ادبیاتم پرسیدم "که داستانهای شاهنامه واقعیه؟ کِی خسرو واقعا هست؟" و او تنها خندید و گفت بهتراست به جای فکر کردن به این چیزها، شعرم حفظ کنم.

کتابهای او را با قلبی آکنده از درد در ایران گذاشتم پیش مادربزرگم، تا ازشان مراقبت کند تا شاید روزی برگشتم و با خودم هرجا که رفتم ببرم. امروز که یادش افتادم گشتم و دیدم نه، آرش حجازی واقعی خیلی بهتر از آنیست که من در ذهنم خلق کرده بودم. و فهمیدم که شجاعت، هم در ذهن آن پیرمرد کتاب فروش نشسته، هم در ذهن این جوان کتاب نویس.

پایان 

مِه زده

- در روز 28 خرداد سال 1388 بود که تصمیم گرفتم وبلاگی باز کنم. آن موقع فکر نمی کردم که این روز مصادف شود با یکی از بزرگترین تراژدی های تاریخ ایران. آن موقع 13 سالم بود. دلم می خواست که اولین 13 ساله ای باشم که با وبلاگ نویسی، اعتراضم را ابراز کنم. اما عهد بسته بودم که بازیچه دست ِ کثیف ِ سیاست نشوم که در کشور من؛ مفهوم اعتراض، درخواستی برای حقوق مدنی نیست بلکه هر کس سعی می کند آنرا به جناحی یا دسته ای مربوط سازد.

همين گوشه كنار ِ هواهاى لطيف.

نزديك و دور نمى دانم اما، 

شبهايم غرق ِ مرور ِ پر ِ پرواز ِ پرنده

يا غم ِ در قفس ماندنِ من بود.

همين هواىِ لطيف كه تنهاييت دو چندان مى شود با هر نفس ِ پر طراوتِ ساكت كه فرو مى دهى.

كه ميانه راه مى گيرى از صدا.

تلاقى هاى دورادور و حرف هاى در خفا.

مادرم گفت: صداىِ سازت را يافتن، يك "عمر ِ با همراه" را بيمه مى كند.

نمى داند كه اصوات، هم درداند و نه همدل.

كه صداى ناله هاى سكونت را تنها از گلوگاهِ اين جسم ظريف خواهى شنيد.

آرى، در همين حوالى بود كه انگار از سالها "اِنكار" بريدم. 

و پر پر شدنم، آغازيدن گرفت.

قدم مى زنم خيالم را در خواب. 

و مُهر مى زنم لبانم را در وقت بيدارى، تا به ابد. 

كه چون جام ِ زهر ِ خفته در گنجينه قلب،

گرَش بنوشى، رهايى و رسوا و اَر نه، بى تاب و خمود در سايه و تنها.

بيچاره ارديبهشت!

كه چون خزان، بر باد و باران "سرگشتهْ دل" است و كس ندانست، تا به ازل، جز من بى جانِ خراب. 

كه اين روى سبز، پنهان كند اسرار درون..

+ وقتی حالت خوب نباشه نمی تونی بنویسی

زاد روزت مبارک "بوف کور". 

تمام "علویه خانم"ها با تو به خواب رفتند و هیچ "داش آکلی" بعد از تو به دنیا نیامد. "عنتر ها بی لوتی" شدند و من هنوز همان "آبجی خانم" "آتش پرستی" هستم که به "عروسک پشت پرده" می خندد و زن آن "اسیر فرانسوی" شده است. "داوود گوژپشت" هنوز در "بن بست" گیر کرده، "حاجی مراد" "زنده به گور" شد، "زنی که مردش گم شد" را در "تاریک خانه" پیدا کردند وقتی که داشت "طلب آمرزش" می کرد، "تخت ابونصر" در "تجلی" "شبهای ورامین" شکست و اینجا همه "صورتکها" ی "سگ ولگرد" را می زنند. "پدران آدم" خون ریختند. تنها "سه قطره خون". و همه ی "مردانمان نفسشان را کشتند"، ربابه باز هم با "چنگال" غذا را هم می زند. 

و "لاله"

"لاله" هنوز هم آن گردنبند "مرواری" ات را می اندازد. دیگر "مرده خورها" به جانمان افتادند. کجایی که رنگ مرواری ات را هر روز کم رنگ تر می کنند.

مِه زده

تو اى چنار من.. 

اى چنار زيباى من.. 

در ميان آبى ها..

در ميان غبار گرفتهْ آبى ها..

در ميان اين ابرهاى غريو.. 

كوه و دشت هاى بى فريب.. 

در تمام اين سرماى عاشق كُش.. 

تو ماندى راسخانه بر پايت..

سر به افلاك گذارده داغت..

داغ گلى پشت ديوارها.. 

و دستهاى بشكسته ى بيمار ها..

كه بچيدند تك اميدت را

داغ دلت داغم مي زند بارها

اين دستها تا به ازل به آسمان

و اين پاى مرده، ريشه دوانده بى نشان..

اى سرو روان ..

چه بى برگانه در خاك خفته اى 

چه بى شرمانه دلها برده اى

دل من برده اى با درد بى درمان خود.. 

طبيبم رفته و يادم گذشت

خون مى دهم در پاى تو جانا، خون..

گردم به دورت هر زمان

چشم خورشيد بسته به آغاز تو

سرپناه رفتگان

تو، تو بمان..

مِه زده

اینجا سرزمین جدایی هاست. اینجا که باشی یاد می گیری که "همه چیز" هم می تواند تمام شود.

ما همه از زیر همین ریل های قطار بیرون آمدیم.

هر کدام با صورتی زخمی و غمی رها شده در کنج قلبمان.

نقطه ی تولد ما دقیقا رو به روی همان ساختمان زرد لعنتی است.

ما حتی جیغ کشیدیم و گریه کردیم.

حالا اما این چشمه خشک شده.

حس بی خانمانی است که نه وطن دارد، نه موطن.

تنها رویای آسمانی آرام و آبی و شاید کمی عشق بی پرواز.

می خندم و می دانم که روزی خواهی رفت.

زمین متزلزل "شهرش" و از هم گسیختگی های بی پایان.

و جایی که مال من نیست!

و هرگز نخواهد بود..

یک مهاجر که باشی تنها دلت یک لحظه ی پایدار می خواهد

و اندکی صدا...

مِه زده

روبرويم نشست. 

- احمقانه است. خودت مى گى گذشت..

- نميفهمى. بعضى چيزها تاريخ مصرف نداره. مى شينه تو گوشه هاى تاريك مغز به خوردن.

با همون حالت بى قيدش پاهايش را در بغلش جمع مى كند. سر انارش را مى برد. سرخى اش جارى مى شود. 

- هه.. امروز خنده دار بود. خودمو كشتم كاغذ باطله پيدا كنم نشد. آخر روى يكى از اين نوشته هاى خط خطيم نوشتم. 

- نوشته هاى خودتو باطله كر.. 

- همينه كه مى گم نمى فهمى. اتفاقا نوشته ها راحت باطله مى شن. 

مِه زده

هوای بارانی ِ پاییزی رو به زوال، چتری شکسته و منی که حرفهای دلم ته کشیده!

پ.ن: ببخشید از همه دوستان بابت تاخیرم. اینترنتمون 2 هفته ای قطع بود بعدشم حرفی برای گفتن نداشتم.. نمی دونستم چی بنویسم.. ممنون که به فکرم بودین.. دلم برای همتون تنگ شده..  

پ.ن 2 : حرفهای ته کشیده و رازهای سنگین..

+ آهنگ Empty از Ray Lamontagne رو باید شنید و فیلم Detachment رو هم باید دید

تو از من غریبی

عمیق غریبی، که به من می رسی

در بی نهایت لبهایت

کلامی خفته چون راز

که گشایشش نام من است

نام هر مجنون بیگانه "من" است

رقص، بی تو گناهیست ذلیل

که تویی جان، تو نوایی

نی نوایی گمشده

خواب، تویی

اشک پیچک، منم

که پیچیده درونم، زلف تو

سرخی گونه ی عشق چیست؟

بداند انار

خنجریست بر تن زارم

هر نگاهت که توانم نیست

هر کلامت

این منم که رفته ام از یاد تو

بس که دیدم می رود جانم ز خود

در کنارت بودنی مردی بخواهد از تنم 

من که خاک، خاکسترم از نام تو

سوختن از بهر تو خوشتر بُوَد

بس که رقص شعله ها دل می برد

مِه زده

دست دراز می کنم

و جایی میان زمین و هوا

ناگاه خودم را می گیرم

ندیدنت است که می سوزاند مرا هر دم

که سرت را به زیر گرفته می روی

راه تو را بی هوا قدم می زنم

دیدنت سخت است

در اشکهای من نمی گنجد

سراسر مِه گرفته چشمانت را

و من فقط ماه می بینم

مِه زده

حال که به استقبال پائیز می رویم و تابستان نفسهای گرمش را فدای "شدن" خاطرات ما می کند، بگذار برایت بگویم که چه شد. که این طوفانِ بی صدا چطور ما را چرخاند و رفت. که دستهای من دیگر دست نیستند بس که این قلم خُفته را بیدار کردند. که چشمانم حال تنها رنگ می بینند و بوی رفتنمان گرفته تمام لباسهای من. که خورشید را نگاه که می کنی پرواز صدایت می زند و من شده ام نقشِ قالیِ کهنه ای که زیر پایِ مهر لگد مال می شود. این مهر توست که مرا به زیر کشانده. و اینها همه از توست که موهای پریشان، برایم جلوه گر زُلف های عاشقِ مجنون شده، که همه پریشانی از توست. که شبنم که می بینم حُلولِ تو در من را حس می کنم. خوابهای من همه تَسخیر قَدم های تو اَند. ناتمام من، تمام نا تمام تو شد. من نا تمامم...به تمامیت همین نامه، ناتمام تو ام...من...

پ.ن: رگبار که گرفت، رفتم روی بالکن. تا کمر از روی نرده ها خم شدم تا دستم به قطره های بارون برسه. می ترسیدم بیفتم. زیر گوشم آهنگی که دوست داشتم و نگه داشته بودم. وسطاش چند تا رعد و برق هم زد. پیرزن همسایه هم از پنجره بهم نگاه می کرد. برام مهم نبود که فک کنه دیوونه ام. من نمرده به بهشت رسیده بودم. همون روز بود که تنها آدمی شدم روی زمین که هنوز نمرده به بهشت رسیده بود. من نمرده بودم...

مِه زده

زمانه تمام می شود بر من

که تو...

گرفته که باشی