تو در جان منی،من غم ندارم...!

هر قدرمهم باشی ،

هر قدر لباست نشان دهنده مهم بودنت باشد،

نشان دهنده شخصیتت ،

وقتی از خیابان عبور می کنی ، فقط یک عابر پیاده ای!

وقتی به منزل می رسی ، یکی از اعضای خانواده ای!

وقتی به محل تحصیل می روی تو را به عنوان دانش جو می شناسند

اگر به مسجد بروی ، نماز گذار!

وقتی به بازار می روی ، مشتری!

وقتی گذرت به ادارات می افتد ، ارباب رجوع!

وقتی به دادگاه احضار می شوی ، متهم!

و وقتی به قبرستان ، میت!

.

.

روز حشر

 حتی همین ها  هم نیستیم !

فقط

بنده ایم!

بنده ای که یا عاصی است

یا صالح!

.

.

القصه !

این لباس های موقت

نگه داشتنی

وماندنی 

 نیست !

سر تا پاي‌ خودم‌ را كه‌ خلاصه‌ مي‌كنم، مي‌شوم‌ قد يك‌ كف‌ دست‌ خاك‌ كه‌ ممكن‌ بود يك‌ تكه‌ آجر باشد توي‌ ديوار يك‌ خانه، يا يك‌ قلوه‌ سنگ‌ روي‌ شانه‌ يك‌ كوه، يا مشتي‌ سنگ‌ريزه، ته‌ته‌ اقيانوس؛ يا حتي‌ خاك‌ يك‌ گلدان‌ باشد؛ خاك‌ همين‌ گلدان‌ پشت‌ پنجره.

يك‌ كف‌ دست‌ خاك‌ ممكن‌ است‌ هيچ‌ وقت، هيچ‌ اسمي‌ نداشته‌ باشد و تا هميشه، خاك‌ باقي‌ بماند، فقط‌ خاك.
اما حالا يك‌ كف‌ دست‌ خاك‌ وجود دارد كه‌ خدا به‌ او اجازه‌ داده‌ نفس‌ بكشد، ببيند، بشنود، بفهمد، جان‌ داشته‌ باشد. يك‌ مشت‌ خاك‌ كه‌ اجازه‌ دارد عاشق‌ بشود، انتخاب‌ كند، عوض‌ بشود، تغيير كند.
واي، خداي‌ بزرگ! من‌ چقدر خوشبختم. من‌ همان‌ خاك‌ انتخاب‌ شده‌ هستم. همان‌ خاكي‌ كه‌ با بقيه‌ خاك‌ها فرق‌ مي‌كند. من‌ آن‌ خاكي‌ هستم‌ كه‌ توي‌ دست‌هاي‌ خدا ورزيده‌ شده‌ام‌ و خدا از نفسش‌ در آن‌ دميده. من‌ آن‌ خاك‌ قيمتي‌ام. حالا مي‌فهمم‌ چرا فرشته‌ها آن‌قدر حسودي شان‌ شد.
اما اگر اين‌ خاك، اين‌ خاك‌ برگزيده، خاكي‌ كه‌ اسم‌ دارد، قشنگ‌ترين‌ اسم‌ دنيا را، خاكي‌ كه‌ نور چشمي‌ و عزيز دُردانه‌ خداست. اگر نتواند تغيير كند، اگر عوض‌ نشود، اگر انتخاب‌ نكند، اگر همين‌ طور خاك‌ باقي‌ بماند، اگر آن‌ آخر كه‌ قرار است‌ برگردد و خود جديدش‌ را تحويل‌ خدا بدهد، سرش‌ را بيندازد پايين‌ و بگويد: يا لَيتَني‌ كُنت‌ تُراباً. بگويد: اي‌ كاش‌ خاك‌ بودم...
اين‌ وحشتناك‌ترين‌ جمله‌اي‌ است‌ كه‌ يك‌ آدم‌ مي‌تواند بگويد. يعني‌ اين‌ كه‌ حتي‌ نتوانسته‌ خاك‌ باشد، چه‌ برسد به‌ آدم! يعني‌ اين‌ كه...
خدايا دستمان‌ را بگير و نياور آن‌ روزي‌ را كه‌ هيچ‌ آدمي‌ چنين‌ بگويد

عرفان نظرآهاری

برگرفته از وبلاگ "حتی بیشتر"

گفت:تنهایی ام را به بهای عشق میفروشم.کیست که از من قدری تنهایی بخرد؟ هیچ کس پاسخ نداد.

گفت:تنهایی ام پر از رمز و راز است؛ رمزهایی از بهشت،رازهایی از خدا. با من گفت و گو کنید تا از حیرت برایتان بگویم؛ هیچ کس با او گفت و گو نکرد.

و او میان این همه تن، تنها فانوس کوچکش را برداشت و به غارش رفت. غاری در حوالی دل. میدانست آنجا همیشه کسی هست؛کسی که تنهایی میخرد و عشق میبخشد.

او به غارش رفت و ما فراموش کردیم و نمیدانیم که چه مدت آنجا بود؛ سیصد سال و نه سال بر آن افزون؟ یا نه، کمی بیش و کمی کم. او به غارش رفت و ما نمیدانیم که چه کرد و چه گفت و چه شنید.اما از غار که بیرون آمد، آن قدر بیدار بود که خواب آلودگی ما برملا شد.چشم هایش دو خورشید بود؛ تابناک و روشن که ظلمت ما را میدرید.

از غار که بیرون آمد هنوز همان بود با تنی نحیف و رنجور. اما نمیدانم سنگینی اش را از کجا آورده بود که زمین تاب وقارش را نمی آورد.

باشکوه شده بود،شگفت و دشوار و دوست داشتنی. اما دیگر سخن نگفت. انگار لبانش را دوخته بودند. انگار دریا دریا سکوت نوشیده بود.

این بار ما بودیم که به دنبالش میدویدیم برای جرعه ای نور. برای قطره ای حیرت. و او بی آنکه چیزی بگوید میبخشید؛ بی انکه چیزی بخواهد.

او نامی نداشت؛نامش تنها انسان بود و تنها دارایی اش تنهایی...

"پیامبری از کنار خانه ما رد شد"

وقتی هزار و یک پیچک آرزو در دل جوانه می‌زنه با هر هزار و یک اسمی که تو را می‌خوانه.. 

وقتی ناله الغوث‌ش بلند می‌شه، ناله خستگی‌اش از آتش این همه گناه ...

وقتی خلاصی از آتش را می‌خواهد، آتش این گناه‌ها و نافرمانی‌هایی که به دست خودش افروخته ،خلّصنا من النّار...

وقتی قرآن را باز می‌کنم و جلوی چشم‌هایم می‌گذارم و ترنّم خواهش و تمنّا  به حقّ این کتابت، به حقّانیّت همین آیه‌ها:

 اللهمّ انّی اسئلک بکتابک المنزل...

 و به حقیقتِ همه آن‌چه در آن است ، رها کن بنده‌ات را از آتش این همه گناه

قرآن را روی سرم بگیرم و تک تک آن اسامی اعظم چهارده‌گانه ...

 حالت عمیق‌تر از این سراغ ندارم، انگار به آخر دنیا رسیده کسی که قرآن

 را روی سرش گذاشته و تو را به همه اسم‌های مقدّسی که می‌شناسد سوگند

می‌دهد..... بحقّ هذا القرآن...

سُبْحَانَكَ يَا لا إِلَهَ إِلا أَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنَا مِنَ النَّارِ يَا رَبِّ...

امشب، شب غنيمت شمردن فرصت‌هاست كه از اين «من» زميني تا آن «آنِ» الهي، راهي نيست. امشب بايد لحظه‌ها را غنيمت شمرد و چون گوهري ناب قدر دانست كه امشب مي‌توان كوله‌بار پر از گناهم را با مدد اين اشك‌ها، سبك كنم؛ كه اين اشك‌ها، امشب خاموش كنندة شعله‌هاي خشمي‌ست كه قرار است تنمان را به آتش بكشند ...؛ كه امشب از تمام بندهاي «جوشن»م بايد تمنا ببارد...

امشب بايد زير سايه كلمات كتاب مقدس نشست ... بِكَ يا الله؛ بِكَ يا الله ... و خدا را به نام خواند ... يا مَن لَهُ الأسماءُ الحُسنَي ... و از شعله‌هاي عذابش بيم‌ناك بود ... يامَن إلَيهِ يَهرَبُ الخَائِفُون ... تا بنده شرمسارش را بپذيرد ... يا مَن إلَيه يَفزَعُ المُدينُون ... كه سرمايه‌ام،‌ محبتي‌ست كه به عالم نخواهم داد ... يا مَن بِه يَفتَخِرُ المُحِبُّون ... كه شكوه‌هاي دلم را مي‌داند... و آب توبه، چشم‌هايم را صيقل مي‌دهد... 

الهي ...
اي كه مي‌خواهي خانه دلم فقط از آن تو باشد و هيچ‌گاه، حتي به لحظه‌اي گذرا، غير تو در آن پاي ننهد...
الهي ...
اي كه غبار از آيينه قلب دوستانت مي‌زدايي تا دل به كمند محبت هيچ محبوبي غير تو ندهند و به حريم هيچ كس جز تو روي ننهند...
الهي ...
هر كلمه كه بكارم، محكوم است به پژمردگي و فقط كلام توست كه تمام ريشه‌هاي روشني را به باغچه دلتنگي‌هايم مي‌آورد و من با كلمات تو تجربه مي‌كنم لحظه به لحظه روئيدن را؛ باليدن را و زيباتر، با تو بودن را.
الهي ...
لغزش‌هايم لباس خواري بر تنم كرده و فراق و دوري از تو، جامة بيچارگي بر قامتم ... بخوان مرا به خودت تا شوره‌زار دلم با باران رحمت تو آباد گردد.
الهي ...
مي‌خواهم در قريه قرب تو قدم بگذارم و چند نفس قدسي، ميهمان تو باشم و همنشين مهرباني سرشار از شيريني تو ... مي‌خواهم با تو باشم تا از هرزگي كه لحظه‌هايم را بر باد مي‌دهد؛ رها شوم؛ از بيهودگي كه خستگي را برايم به ارمغان آورده ‌است و درماندگي و واماندگي ....
الهي ...
قلبم، هراسناك از چهارديواري ضلالت و گمراهي، تو را مي‌خواند تا به آرامش برسد كه جز هدايت تو نور روشن ديگري برايش نيست؛ قدم‌هاي ناتوانم كه در كوچه پس كوچه‌هاي گناه چرخيده‌اند و قدم زده‌اند، تو را مي‌جويند تا به آرامش رسند كه صراط مستقيمي جز راه تو نيست.
الهي ...
خسته‌ام از اين زخم‌هاي چركين روح، مبتلا به تيرهاي زهرآلود گناه كه فقط با مرهم احسان و رحمت تو درمان مي‌شوند ...
الهي ...
فرداي رستاخيز كه قامت خميده از گناه، به پيشگاه مقدست حاضر مي‌شوم؛ فردا كه در محشر قيامت در صور دميده مي‌شود و سر از خاك گور بر مي‌دارم؛ فرداي حسابرسي، هيچ دادرسي جز تو ندارم كه شفيع باشي مرا به مناجات و استغاثة اين شب‌ها ...!
الهي ...
اگر از گناهانم بپرسي، از بخشايش و لطف و كرمت مي‌پرسم و اگر از ذلت و خواري‌ام بپرسي، از كرم و بزرگواري‌ات مي‌پرسم.

سُبْحانَکَ یا لا اِلهَ اِلاّ اَنْتَ الْغَوْثَ الْغَوْثَ خَلِّصْنا مِنَ النّارِ یا رَبِّ  ...

يَا مَنْ هُوَ فِي عَهْدِهِ وَفِيٌّ يَا مَنْ هُوَ فِي وَفَائِهِ قَوِيٌّ يَا مَنْ هُوَ فِي قُوَّتِهِ عَلِيٌّ يَا مَنْ هُوَ فِي عُلُوِّهِ قَرِيبٌ يَا مَنْ هُوَ فِي قُرْبِهِ لَطِيفٌ يَا مَنْ هُوَ فِي لُطْفِهِ شَرِيفٌ يَا مَنْ هُوَ فِي شَرَفِهِ عَزِيزٌ يَا مَنْ هُوَ فِي عِزِّهِ عَظِيمٌ يَا مَنْ هُوَ فِي عَظَمَتِهِ مَجِيدٌ يَا مَنْ هُوَ فِي مَجْدِهِ حَمِيدٌ

 اى که در پیمانش وفادار و اى که در وفا کردن به پیمانش نیرومند است اى که در نیرومندیش بلند مرتبه است اى که در عین بلند مرتبه اى نزدیک است اى که در عین نزدیکى دقیق است اى که در عین دقت بزرگوار است اى که در عین بزرگوارى با عزت است اى که در عین عزت با عظمت است اى که در عین عظمتش برجسته است اى که در عین برجستگى ستوده است.

تمام مشكل عــــالم در اين گــــره بــــاشد       چـــو دل گشــاده شــود مشكلي نمي‌ماند

 http://bepayan.blogfa.com/

التماس دعا

گفتند بیدار باش و دعا بخوان،گفتند درهای رحمت خدا باز است و میتوانی بار گناهانت را سبک کنی.

راست میگفتند؛بیدار ماندم و دعا خواندم و حس کردم که سبک شده ام. نزدیک صبح بود، شب قدرم  داشت به آخر میرسید و من هنوز میخواستم.

نزدیک سپیده بود، به فکر فرو رفتم؛لبریز از سوال بودم.به این فکر میکردم که تا پیش از این، قدر کدام شب را دانسته ام،که اینقدر افسوس شب قدر را میخورم!؟

مگر نه اینکه همه این شب ها شب خداست؟!

کدام شب را با یاد او بیدار نشسته ام و کدام ناله را به یاد او سر داده ام؟! دست کدام بنده را گرفته ام؟! کدام راه راست را پیدا کرده ام که امشب به دنبال شبی برتر از هزار ماه میگردم؟!

من که هنوز جام شب های عادی ام خالی است، چرا چشم انتظار لبریز شدن سبوی شب قدرم؟!

شاید حکمت اینکه هنوز معلوم نیست که این شبِ برتر از هزار ماه کدام شب است هم همین باشد؛شاید این جهل باید تلنگری باشد به روح غبار گرفته من و"من" هایی که همیشه به دنبال یک شبه رفتن راه های صد ساله هستند.

شاید شب قدر هرکدام از این شب های فرورفته در غفلت و بی خبری من باشد و شاید هرشب خدا،شب قدر باشد اگر راه بندگی را دانسته باشم.

دستم را به سراسر شب کشیدم/زمزمه نیایش در بیداری انگشتانم تراوید/خوشه فضا را فشردم/قطره های ستاره در تاریکی درونم درخشید...

سهراب سپهری

امام زین العابدین(ع)

می روم         برمیگردم        

وبرای لحظه ای تو را از دست میدهم

به سمت گناه که می روم، از تو غافل می شوم

و هربار بیشتر و بیشتر از تو دور می مانم

حضور تو همیشگی است

اما من...

گاهی هستم و گاهی نیستم

آسمان را آبی نگهدار

تا من از سراب غفلت به روزگار آب و آیینه برگردم و به حضوری دائمی آسمانی شوم

امانت خدا بر زمین مانده بود. آدمیان میگذشتند بی هیچ باری بر شانه هایشان.

خداوند پیامبری فرستاد تا به یادشان بیاورد، قول نخستین و بیعت اولین را...

پیامبر گفت:ای آدمیان، این امانت از آنِ شماست.بر دوشش کشید. این همان است که زمین و آسمان را توان بر دوش کشیدنش نیست.

پس به یاد بیاورید انسان و دشواری اش را.

اما . . . کسی به یاد نیاورد.

پیامبر گفت: عشق است،عشق است؛ عشق است که بر زمین مانده است. مجال،اندک است و فرصت کوتاه.

شتاب کنید وگرنه نوبت عاشقی میگذرد،اما کسی به عشق نیاندیشید.

پیامبر گفت: آنچه نامش زندگیست،نه خیال است و نه بازی. امتحان است و تنها پاسخ به آزمون زندگی، زیستن است،زیستن.

...کسی آزمون زندگی را پاسخ نگفت...

و در این میان کودکی که تازه پا به جهان گذاشته بود با لبخندی پیامبر را پاسخ گفت؛ زیرا پیمانش را با خدا به یاد میاورد.

آنگاه خدا گفت: به پاس لبخند کودکی جهان را ادامه میدهیم.

"پیامبری از کنار خانه ما رد شد"