به نام سیزدهم فروردین

تقدیم به پیامبر نور(ص)

بی صدا دست مرد با لا رفت بغض یک ریز آسمان افتاد

لحظه ای در سکوت غار حرا نای هوهوی بی امان افتاد

اقرء بسم ربک ... یا عشق! الذی ... شور در سرت رقصید

الذی علم... قلم کافی ست تا که پاهای نی به جان افتاد

مثل تکرار آینه در نور چارده سجده روی پیشانی

اشهد انک ... زمان لرزید! اشهد انک ... اذان افتاد-

پای این ریگ های پا برجا پای قد قامت دو ابریت

جبرئیلی که در تو آرامید در هیاهوی نامتان افتاد

عشق تان در تن جهان گرم است تو ولی خوب من نظر شده ای

ناگهان سردی تنت می گفت: شاعری باز از زبان افتاد....

تنها برای او

که گاهگاهی از کلافه گی ها سر میزند و

نظرها را قورت میدهد که یک روز فراموش نکند گم شدن را

برای او

که ایستاده است پشت همین اتفاق تازه

برای او

که من را ما خطاب می کند

برای او که

از بودنش نفس های میشار تنگ نمی شود

برای او

که با ماهی های حوض دلتنگی قهر نمی کند

برای او

که برای او را خوب می فهمد

به تاریخ روزی که می خوانی تمام روز مرگی هایم را

آشنای باران و ابرهای تو در تو اینبار حرفی برای نوشتن داری؟

به رستاخیز یک تکرار تازه می اندیشد

به بوی  تازه ی نان در هوای سرد دیر نشدن

به افتادن از چشم هایی که  پشت دیوارهای کاهگلی نفس می کشند

ساده بنظر می رسد!

کبری اسم عروسکی است

که هر روز خیره می شود

به گلایلی خواب آلود 

                  که در دستان جوهری ترین شهروند زمین می لغزد

تاعقربه های روزهای تعطیل

                                               فراموش نکنند

همیشه ماشین های مشکوک

                      نیم ساعت دیرتر به بهشت زهرا می رسند 

برای رفتن از دنیا برایم مرگ کافی نیست!

                                                چرا دلبسته ی دنیا نباشم تا تو در آنی...؟

(ع.ا.ذ)

هزار جهد بکردم که سر عشق بپوشم

                                             شمایل تو بدیدم نه عقل ماند و نه هوشم ....

                                 "همین"