ღ♥ღمحکوم به تنهاییღ♥ღ

 بـدونــی من عـاشقتـم گوش کنی حرف هـــای منـو

تو بی وفا بودی ولی اون که برات می مــرد منـم

 تــا زنـده ام دوسـت دارم اینــه کــلام آخــــــــــرم

مـن کـه نتـونستـم تو رو یه لحظـه تنـهــات بـذارم

 تـو سـردی خاطـره هـام بگـم کـه دوســت نــدارم

دلـم می خواد همیـن یه بار اشکامو پنهون نکنـــم

 باور کنی تو رو می خوام غربت و زنــدونی کنم

بیـام به شهــر خاطــرات غرق بشم تـوی نگــات

 دیـونـه وار فدات بشـم ، بمیرم من واسـه چشــات

امـا هنـوز فاصلمــون دوره و دست من جداســت

 ترانــه ی سکــوت من تو بغض آخرم  رهاســـت

کاشکی می شد فقط یه بار بیای بگی دوست دارم

 تــو چشــم من نگـاه کنـی بگــی کـه عــاشقت منم

=======================================

یادته بهت می گفتم اگه تو بری می میرم

حالا تو رفتی و نیستی ٬ پس چرا من نمی میرم؟؟

چرا هستم؟ چرا موندم؟ چجوری طاقت می آرم؟

چجوری من دلم اومد رو مزارت گل بزارم؟؟

جای خالیت و چجوری میتونم بازم ببینم؟

دیگه چشمام و نمیخوام. نمیخوام دیگه ببینم!

وای چطوری دلم اومد جسم سردت و ببوسم؟

من که آتیش میگرفتم٬ چی باعث شد که نسوزم؟

ذره ذره٬قطره قطره٬ میسوزم اما میمونم

خودمم موندم چه جوری میتونم زنده بمونم

هنوزم باور ندارم که تو نیستی و من هستم

شایدم من مرده باشم٬ الکی میگن که هستم!

کاشکی وقتی که میرفتی دستتو گرفته بودم

کاشکی پر نمیکشیدی بالت و شکسته بودم

نازنین وقتی که بودی شبا هم تو رو میدیدم

دیگه از روزی که رفتی حتی خوابتم ندیدم

تو که بی وفا نبودی٬لااقل بیا تو خوابم

مگه تو خبر نداری شب و روز برات بیتابم؟

میدونم یه روز دوباره می تونم تو رو ببینم

===============================================

 دو روز مانده به پایان جهان فهمید که هیچ زندگی نکرده است .تقویمش پر شده بود و تنها دو روز خط نخورده باقی بود …

پریشان شد و آشفته و عصبانی نزد خدا رفت تا روزهای بیشتری از خدا بگیرد ِ داد زد و بد وبیراه گفت ِ خدا سکوت کرد ِ جیغ زد و جارو جنجال راه انداخت ِ خدا سکوت کرد ِ آسمان و زمین را به هم ریخت ِ خدا سکوت کرد . به پرو پای فرشته و انسان پیچید ِ خدا سکوت کرد ِ کفر گفت و سجاده دور انداخت ِ خدا سکوت کرد ِ دلش گرفت و گریست و به سجده افتاد ِ

خدا سکوتش را شکست و گفت :

عزیزم ِ اما یک روز دیگر هم رفت ِ تمام روز را به بد و بیراه و جار و جنجال از دست دادی ِ تنها یک روز دیگر باقی است ِ بیا و لااقل این یک روز را زندگی کن .

لابه لای هق هقش گفت : اما با یک روز … با یک روز چه کار می توان کرد ؟…

خدا گفت :

” آن کس که لذت یک روز زیستن را تجربه کند ِ گویی هزار سال زیسته است و آنکه امروزش را در نمی یابد هزار سال هم به کارش نمی آید “

آنگاه سهم یک روز زندگی را در دستانش ریخت و گفت :

حالا برو و یک روز زندگی کن .

او مات و مبهوت به زندگی نگاه کرد که در گودی دستانش می درخشید ِ اما می ترسید حرکت کند ِ می ترسید راه برود ِ می ترسید زندگی از لابه لای انگشتانش بریزد .قدری ایستاد ِ بعد با خودش گفت :

وقتی فردایی ندارم ِ نگه داشتن این زندگی چه فایده ای دارد ؟ بگذار این مشت زندگی را مصرف کنم .

آن وقت شروع به دویدن کرد ِ زندگی را به سر و رویش پاشید ِ زندگی را نوشید و زندگی را بویید .چنان به وجد آمد که دیدمی تواند تا ته دنیا بدود . می تواند بال بزند .می تواند پا روی خورشید بگذارد ِ می تواند …

او در آن یک روز ِ آسمانخراشی بنا نکرد ِ زمینی را مالک نشد ِ مقامی را به دست نیاورد ِ اما …

اما در همان یک روز ِ دست بر پوست درختی کشید ِ روی چمن خوابید ِ کفش دوزکی را تماشا کرد . سرش را بالا گرفت و ابرها را دید و به آنهایی که او را نمی شناختند ِ سلام کرد و برای آنها که دوستش نداشتند از ته دل دعا کرد ِ او در همان یک روز آشتی کرد و خندید و سبک شد ِ لذت برد و سرشار شد و بخشید ِ عاشق شد ِ عبور کرد و تمام شد …

او همان یک روز را زندگی کرد …!

فردای آن روز فرشته ها در تقویم خدا نوشتند :

امروز او درگذشت ِ کسی که هزار سال زیست !

زندگی انسان دارای طول و عرض و ارتفاع اغلب ما تنها به طول آن می اندیشیم ِ اما آنچه بیشتر اهمیت دارد .عرض یا چگونگی آن است .

چشمانم گریان است و دلم خون

دل من صاف است به زلالی آب

وچشمانم گریه می کنند مانند اسمان

دستانم خسته از پارو زدن

دیگر به چه امیدی زنده بمانم

وقتی در این دریای بیکران ساحلی پیدا نیست

آری

این دریای غم من است

غم های من پایان نخواهد یافت

... دلم شکســـت...

من نا امید نمی شوم و همچنان پارو

می زنم

چون خدا را دارم

خدای من

دل شکسته ی مرا ترمیم کن

..............................................

                          

                           برام دعا کن عشق من، همین روزا بمیرم ...

آخه دارم از رفتن بدجوری گریه میگیرم ...

دعا کنم که این نفس،تموم شه تا سپیده ...

کسی نفهمه عاشقت، چی تا سحر کشیده ...

این آخرین باره عزیز،دستامو محکمتر بگیر ...

آخه تو که داری میری،به من نگو بمون نمیر ...

گاهی بیا یه باغ سبز،درش بروت بازه هنوز ...

من با تو سوختم نازنین،باشه برو با من نسوز ...

اگه یروز برگشتی و گفتن فلانی مرده ...

بدون که زیر خاک سرد حس نگاتو برده ...

گریه نکن برای من قسمت ما همینه ...

دستامو محکمتر بگیر لحظه ی آخرینه ...

                           برام دعا کن عـــــــــشــــــــــق من ...

                                          حلالم کن

باران گفت : (( بغض انتظارت را بشکن ))

 من گفتم : (( تنها بهانه ی بودن من است.)) 

  گفت : (( دلدادگی،دیوانگی است.))

   گفتم : (( دیوانگی ، رسم عاشقی ست.))

    گفت : (( او نمی آید.))

     گفتم : (( من منتظر می مانم.))

      گفت : (( از جفایش نمی ترسی؟))

       گفتم : (( انتظار آمدنش آرامم می کند.))

        گفت : (( می دانی دلش دیوانه ی دیگری است؟))

         گفتم : (( با این بهانه ، من نامهربان نمی شوم.))

          گفت : (( او تنها نیست ، تو تنها مانده ای.))

           گفتم : (( تنها مانده ام تا اورا ببینم.))

            گفت : (( مگذار بیش از این دلت غصه دار شود!))

           گفتم : (( دلم از روزی که او را ندیدم غصه دار شده.))

          گفت : (( می دانی کجاست ؟))

         گفتم : (( تو می دانی ؟... به من بگو!))

        گفت : (( تاب دیدن اشکهایت را ندارم.))

       گفتم : (( جان دلتنگی ات بگو! تو تا دلتنگ نشوی نمی باری.))

      گفت : (( قسم بخور جان نمی دهی.))

     گفتم : (( دلم لرزید ، تو که بی رحم نبودی.))

    گفت : (( بگذار سکوتم آرامت کند.))

   گفتم : (( اینگونه من تاب و تحمل ندارم.))

  گفت : (( دلت را به دلتنگی من بسپار تا بی قرارتر نشوی!))

 گفتم : (( تو می دانی دلتنگی من چگونه است؟))

  گفت : (( چشمهایت راز غریبی دارند.))

   گفتم : (( اما رازش را او هیچ وقت پیدا نکرد.))

    گفت : (( او بی وفا بود.))

     گفتم : (( جان من!با او مهربان باش!))

      گفت : (( می دانی چه می کند؟))

       گفتم : (( تو بگو تا بدانم!))

        گفت : (( از جفای روزگار بترس!))

         گفتم : (( او کجاست؟))

          گفت : (( او...او سر قرار ، در کوچه ی عشق است.))

           گفتم : (( باور نمی کنم.))

            گفت : (( می دانم.))

             گفتم : (( نمی دانی ... نمی دانی ... تو از عشق من نمی دانی.))

            گفت : (( گریه کن!))

           گفتم : (( گریه تنها سهم من از بودنم است.))

          گفت : (( او لیاقت ندارد.))

         گفتم : (( دلگرفته ام.))

       گفت : (( بغض انتظارت را بشکن!))

نمیدونم از کجا شروع کنم قصه ی تلخ سادگیمو

نمیدمنم چرا قسمت میکنم روزهای خوب زندگیمو

چرا تو اول قصه همه دوستم می دارن وسط قصه میشه سر به

 سر من می زارن تا میخواد قصه تمومشه همه تنهام می زارن.

می تونم مثل همه دو رنگ باشم،دل نبازم

می تونم مثل همه یه عشق بادی بسازم

تا با یه نیش زبون بترکه خراب بشه

تا بیان جمعش کنن حباب دل سراب بشه

میتونم درست کنم ترس دلو دلواپسی

می تونم دروغ بگم تا خودمو شیرین کنم

میتونم پشت دل ها قایم بشم کمین کنم

ولی با این همه حرفا منم مثل اونا یه دروغگو می شمو همیشه ورد زبونا

یه نفر پیدا بشه به من بگه چه کار کنم

با چه تیری اونی که دوستش دارم شکار کنم؟!

من باید از چی بفهمم چه کسی دوستم داره؟!

تویه این دنیا اصلا عشق واقعی وجود داره!ا

يادش بخير اون قديما يکي بهم ميگفت نفس

ميگم که حرفات چي ميشه؟ ميگه همش باد هواست.........

                        

                     اونی كه مي خوام من نه ستارست نه فرشته

 

مگه تو قول ندادي منو تنهام نزاري                                   

                    خدارو خوش نمياد اشكمو در بياري

آخه طاقت منم يه روزي تموم ميشه                                   

                ندونستم عمره من اينجوري حروم ميشه

به خدا يه روز پشيمون ميشي از كاري كه كردي                                

                    اون روزي كه تنهايي و بي كسي و پر دردي

برو اما خوب بدون چوب خدا صدا نداره                                      

                  الهي يه روز بياد نداشته باشي يه ستاره

لبم محکوم شد به ساده بودن

غرورم محکوم شد به خونسرد بودن

احساسم محکوم شد به کم حرف بودن

دلم محکوم شد به گوشه گیر بودن

چشمانم محکوم شد به مهربان بودن

دستهایم محکوم شد به سرد بودن

پاهایم محکوم شد به تنها رفتن

آرزوهایم محکوم شد به محال بودن

وجودم محکوم شد به تنها بودن

عشقم محکوم شد به محبوس بودن

و خدا هم مثل همیشه ما رو محکوم می کونه به تنهایی.........!