روزی ۸ لیوان آب بخور ...
روزی یک ساعت ورزش کن ...
روزی ۱۰ صفحه کتاب بخون ...
هر روز یکم به خودت برس ...
شکرگذار خدات باش ...
به جهان و موجودات اطرافت عشق بورز ...
برو بیرون اردیبهشته ها!
حواست به خودت باشه ،مگه همش چند سالته؟!
اصلا به سن و سال نیست که ، مهم حال دلت هست که باید خوبش کنی ...
قدر الماس وجودت رو بدون ...
انقدر فکر نکن،میگذره و از پسش بر
میایی🤍
ریچل هالیس میگه:
من موفق شدم چون «نه» را به عنوان جواب قبول نکردم.
من موفق شدم چون هرگز باور نداشتم که رویاهای من توسط فرد دیگری به سرانجام میرسد.
قسمت باور نکردنی رویای شما این است، کسی نمیتواند به شما بگوید رویایتان چقدر بزرگ است!
بدون استثنا،
هر روز از زندگی را با «سپاسگزاری»
شروع کنید.
همینطور که در آینه نگاه میکنید
بگویید:
«متشکرم خدا، برای زندگی، برای بدنم،
برای خانواده و کسانی که عاشقشان هستم.
برای این روز،
و برای فرصت خدمتگزاری که در اختیارم قرار دادی.
به قدرت خدا و زمانبندی دقیق او ایمان داشته باشید.🤲🏻
زندگی خیلی کوتاه است
قوانین را کنار بگذار
بدی ها را ببخش
آهسته و طولانی ببوس
یک عاشقِ واقعی باش
تا میتوانی بخند
و هیچ وقت از چیزی که بر روی لبانت خنده نشانده
پشیمان نشو ...☘
ﭘــﺪﺭ است که ﺩﺭ ﮐﺘﺎﺏ ﺟﺎیی ﻧﺪﺍﺭد ﻭ ﻫﻴﭻ ﭼﻴﺰ ﺯﻳﺮ ﭘﺎﻳش ﻧﻴﺴﺖ ....
بی ﻣِﻨَﺖ ﺍﺯ ﺍﻳﻦ ﻏﺮیبگی ﻫﺎﻳش می ﮔﺬﺭد ﺗﺎ ﭘﺪﺭ ﺑﺎﺷد ...
ﻭ ﭘﺸﺖ ﺧﻨﺪﻩ ﻫﺎﻳش ﻓﻘﻂ ﺳﮑﻮﺕ می ﮐﻨد...
خدایا بالاتر از بهشتت چه داری...
برای زیر پای پدرم می خواهم ...
همان پدری که به جای پیشانی پینه بسته با دستان پینه بسته اش برایت نماز خواند...
مادرم...
مادرم مدرک پزشکی ندارد؛ ولی دستهایش کاری میکنند که هزار قرص و دوا نمیکند...
شماره نظام مهندسی ندارد؛ ولی از منِ ویرانه با حرف هایش یک آدم نو می سازد...
نقاش نیست؛ ولی با یک کلام لبخندی روی لبهایم میکشد که هزار نقاش از پسش بر نمی آیند...
ندیده ام توی استدیو ضبط صدا وقت بگذراند، ولی آهنگِ صدایش از هر موسیقی گوش نواز تر است...
مادرم سر آشپز و رستوران دار نیست؛ ولی عطرِ و طعم غذاهایش هوش از سر میپراند...
بهشت را زیر پایش ندیدم، ولی شک ندارم بهشت زیر پایش نیست...
بهشت نعمتِ وجودش است...
انسان های خوب را به دلیل یک اتفاق بد از خود دور نکنید؛
این دیوانگیست که به خاطر خاری از تمامی گل های سرخ متنفر باشید ، در زندگی میتوانید با خوبی کردن با خوبان و خوبی ها همقدم شوید!
وقتی همراه فرزندت در پیاده رو
راه می روی، گاهی وقت ها خم شو
و سنگی را از سر راه کنار بزن و
کودکت که پرسید
چرا این کار را کردی؟
برایش توضیح بده به خاطر این که
کسی زمین نخورد.
این را هم بگو که آن ها شاید
هیچ وقت نفهمند کسی سنگی را
از سر راهشان برداشته تا از او
تشکر کنند،
اما همه ی کارها را لازم نیست
برای تشکر دیگران انجام داد.
مهربانی کردن های بی توقع را
یاد بگیر و به فرزندت یاد بده.
نکند روزها و ماه ها و سال ها بیاید
و تو همیشه منتظر باشی بقیه خوبی کنند و خودت فقط و فقط
در ازای چیزی-هر چیز- به آنها
خیر برسانی.
بعضی وقت ها یواشکی زیر فرشِ
اقوام میانسال، پول بگذار و نگذار
هرگز بفهمند تو این کار را کرده ای.
اما هر از گاهی به فرزندت بگو
چه کرده ای، تا یاد بگیرد.
تا بداند می شود خوبی کرد و
منتظر پاسخ و حتی نگاهِ
تشکرآمیزی نبود.
چون خدایی هست که گفته
«فقط» برای من.
این حرف ها چقدر تکراری است
و چقدر ساده.
چقدر دم دستی و کلیشه ای.
اما چقدر آرمانی و کمیاب!
چرا این روزها دیگر خبری از
محبت های تکراری و ساده
و کلیشه ای نیست؟!
