...آدم اینجا تنهاست

اکنون حلب است
سوریه است 
 تیره و بیمار

صدای پرنده ای را میشنوم

که در سرم سفیر می کشد

چشمان جستجو گرم را می بندم

تا در بیکرانگی تاریک ببینمش

پرنده

در پشت ابرهای متراکم پنهان می ماند

و چیزی از وجود مرا به منقار می برد

 سامیان-بهمن 95

و بهار در راه است

همه در فکر بساط شب عید.

غصه دار است پدر ،

مادرم خانه تکانی دارد

با خودش می گوید

کاشکی می شد

غم تکانی بکند...

نگاهت زیباست

آنگاه که نگرانم می شوی

می خواهم گم وگور شوم گاهی

تا دلواپسم گردی.

 آزار لذت بخشی ست

آنوقت که سرزنشم می کنی

 از عمق دوست داشتن.

دوست داشتنت را دوست دارم

وقتی آغشته به خشم

 لبریزش می کنی

آه که بی تفاوتیت مرا خواهد کشت.

زمین مادرم بود

بالیدم

در سرمایِ دلگیرِ این جهان قیر اندود

گل کاشتم و لبخند،

نرُست و از ریشه خشک شد

در سرزمین یخ زده.

زمینِ مادر

سرد بود و بی تپش ،

ناگزیرِ سرمایی که از وجودِ خلقت بر می خواست

سپری کردم جهان را

به خاموشی

...

رستاخیزی درونم شعله می کشید

دوزخی ملتهب ، 

زمینی را که سالیان دراز

نامادریم بود