سجاس

گروه استانها: سُجاس شهری است در استان زنجان ایران. شهر سجاس در بخش سجاس‌رود شهرستان خدابنده واقع شده و ۵۶۸۲ نفر جمعیت دارد.از دیدنی‌های این شهر مسجد سجاس است که متعلق به دوره سلجوقیان و اواخر قرن پنجم هجری است. این مسجد کتیبه‌هایی به خط کوفی، نسخ و ثلث و آیاتی از سوره ملک و گچبری‌های و طرح‌های اسلیمی دوره‌های سلجوقی و ایلخانی دارد.گورستان تاریخی سجاس که به قبرستان شهدا معروف گردیده در منتهی‌الیه شهرک سجاس قرار گرفته‌است.

حمدالله مستوفی در نزهت القلوب می‌نویسد: سجاس‌رود و سهرورد در اول دو شهر بوده‌است و در فترت مغول خراب شد. و اکنون (تاریخ تالیف کتاب) از هر یک به قدر دهی باقی مانده و چند دهی دیگر نواحی آن دارد.

در مُعجَم‌البُلدان سجاس بکسر اولش و فتح آخرش آمده‌است: ابوجعفر محمدبن علی پسر عبدالله بن سعید سجاسی ادیب منسوب به آن‌جاست و سروده‌ها و تک بیتی‌های ادبی از او بجا مانده‌است. سجاس شهری است بزرگ با دشتهای خوشبو دارای غلات فراوان و درختان زیاد و همچنین آبی گوارا در جنوب شرقی زنجان و بین این شهر و زنجان فرسنگ‌ها فاصله‌است و معروف است بر سر زبان‌ها و سال‌هاست که باقیست.

فرهنگ جغرافیایی ایران جلد ۲ در مورد سجاس نوشته‌است: قصبه‌ای است جزء دهستان سجاس‌رود بخش قیدار شهرستان زنجان واقع در ۱۲ هزارگزی شمال باختری قیدار و ۶ هزارگزی راه مالرو عمومی. هوای آنجا سرد و دارای ۱۸۶۷ تن سکنه‌است. آب آنجا از رودخانه سجاس رود تامین می‌شود. محصولات آن غلات، میوه، سیب زمینی و شغل اهالی زراعت و مکاری، قالیچه، گلیم و جاجیم‌بافی. راه آن مالرو است و از طریق مجیدآباد و مزیدآباد اتومبیل می‌توان برد.

سجاس یکی از شهر های خدابنده محسوب می شود که در ۱۲ کیلومتری شمال غربی شهرستان خدابنده در کنار رودخانه سجاسرود در قسمت جنوبی استان زنجان قرار داردسجاس یکی از شهر های خدابنده محسوب می شود که در ۱۲ کیلومتری شمال غربی شهرستان خدابنده در کنار رودخانه سجاسرود در قسمت جنوبی استان زنجان قرار دارد.

ازسلطانیه ۵۰ کیلومتر که به سمت جنوب حرکت کنیم از سمت راست راهی منشعب می شود که با طی کردن ۶ کیلومتر به سجاس می رسیم این منطقه دارای آب وهوایی معتدل در موسم بهار و دارای زمستانی سردو خشک است.

به خاطر سرسبز بودن و داشتن آب و هوایی مناسب در فصول بهار و تابستان مغولان این منطقه را به عنوان منطقه ییلاقی برای خود و لشکریانشان انتخاب کرده و در چادر های مزین در اینجا اردو میزدند که گاهی تعداد آنها به ۴۰۰ چادر میرسید .  

مسجد جامع سجاس تلفیقی از طرح‌های اسلیمی دوره‌های سلجوقی و ایلخانی

این مسجد در جنوب غربی شهر فعلی سجاس و در نزدیک رودخانه سجاسرود قرار دارد در زمان حال به جمعه مسجد معروف است که یکی از آثار تاریخی برجسته منطقه به شمار می رود. پلان این بنا به شکل مربع از بناهای چهار طاقی همراه با گنبدی تقریبا تخم مرغی شکل به سبک شبستان بزرگ گنبد دار که جرز های چهارگانه سنگینی گنبد را بر عهده گرفته اند ساخته شده است.

کارشناس ارشد باستان شناسی در این خصوص به خبرنگار مهر گفت: مسجد جامع سجاس به شکل چهار گوش و دارای ابعادی به طول ۱۱ متر از بیرون و ضخامت دیوار های آن حدود ۱/۵ متر است که دو مدخل ورودی در سمت غرب بنا دارد که فاصله آنها از هم ۱/۵ متر است که احتمالا به حیاط یا بیرون باز می شده است قرینه آنها درضلع شرقی نیز موجود است.

علی نقدی افزود: این بنا تماما از آجر و خشت همرا با ملاط وگچ وخاک ساخته شده بطوری که قسمت خارجی بنا از آجرهایی به ابعاد ۱۰*۲۰*۲۰ سانتیمتر به طور ساده و یکنواخت ساخته شده و پی بنا به نقل از اهالی از سنگ لاشه و ساروج ساخته شده و از کف فعلی به اندازه ۵ سانتیمتر پایین است کف از آجرهای چهار گوش مفروش است.

وی ادامه داد: بیرون بنا با آجر نماکاری شده که با ملاط و ساروج بند کشی شده است .ارتفاع فعلی بنا از کف زمین تا شروع گوشواره ها در چهار گوشه بنا در حدود ۷ متر و ارتفاع کنبد گشواره تا پای گنبد تقریبا ۲ متر و در گوشه های بنا به طرز جالبی جهت ایجاد چند ضلعی ودر نتیجه تشکیل فرم دایره جهت ایجاد گنبد تو رفتگی هایی را ایجاد کرده است و ارتفاع گنبد تقریبا به ۴ متر می رسد .ارتفاع کل بنا از کف زمین حدود ۱۴ متر است.

نقدی افزود: با توجه به سبک معماری این بنا را به دوره سلجوقی نسبت می دهند ولی در نزدیکی محراب یک قسمت کوچکی از نمای آجر کاری ریخته شده و در پشت این لایه نمای دیگری با تزئین مخصوص خود که با دیوار اصلی بنا ساخته شده که احتمالا این رویه اصلی دیوار بوده است که رویه دوم بعدها با ملاط گچ و آجر با تزئینی که کاملا با آن فرق دارد کار شده است.

بنابراین با توجه به تزئینات دیوار زیری و کنده شدن محراب در ضخامت دیوار در زمانهای بعدی احتمالا این بنا به دوره سلجوقی مربوط نبوده بلکه ممکن است مربوط به دوره ساسانی باشد که در آن زمان این مکان آتشکده بوده که در دوره سلجوقی آن را به مسجد تبدیل کرده اند

بنابراین با توجه به تزئینات دیوار زیری و کنده شدن محراب در ضخامت دیوار در زمانهای بعدی احتمالا این بنا به دوره سلجوقی مربوط نبوده بلکه ممکن است مربوط به دوره ساسانی باشد که در آن زمان این مکان آتشکده بوده که در دوره سلجوقی آن را به مسجد تبدیل کرده اند.

نقدی افزود: این بنا از داخل به شکل چهار گوش که چهار گوشه آن چهار فیلپوش مشابه هم جهت ایجاد گنبد بر روی جرزهای چهار گانه استوار گردیده ،پا طاق فیلپوشها بر روی تخته قطور احتمالا از جنس درخت سنجد و یا گردو است که با مواد مخصوص اشباع شده مپلپی شکل که با دیوار زاویه ۴۵ درجه می سازد قرار گرفته است .

وی گفت: چهار فیلپوش در حد فاصل آنها و چهار طاق نما ها متنا وبا قرار گرفته اند.با قوس ۵ و۷ پلان مربع را جهت نشاندن گنبدمدور آماده ساخته است .بالای فیلپوشها طاق نما های زیبایی قطار بندی شده که بدینو سیله گردی کامل را جهت اجرای عرقچین گنبد فراهم کرده است .

کارشناس ارشد باستان شناسی گفت: قسمت داخل بنا تا حلقه گنبد با آجر نما ساخته شده واز ملاط ساروج بند کشی شده است .جهت تزئین و نما سازی داخل مسجد از گچ بریها و کتیبه های بسیار ارزنده و قابل چشمگیر در قسمتهای مختلف بنا استفاده شده بطوریکه در داخل بنا ۴ کتیبه دورتا دور بنا به چشم می خورد.

نقدی افزود: کتیبه نخست در ساقه گنبد است که سرتاسر ساقه گنبد با اندازه ۴۰ سانتیمتر ایجاد شده که با خط نسخ ابتدایی گچ بری شده است و احتمالا همزمان با احداث بنا بوده است از قسمت بالای این خطوط تا انتهای گنبد هیچ نوع تزیین گچی و غیره به چشم نمی خورد ولی در بعضی جاها در قسمت داخلی آثار تزئینات گره ای گچبری جزئی به چشم می خورد.

وی افزود: قسمت دوم تزئینات مربوط به فیلپوشها است که به خط ثلث نوشته شده که این کتیبه با توجه به سبک نوشته احتمالا در دوران ایلخانی نوشته شده باشد.

کارشناس ارشد باستان شناسی گفت: در زیر فیلپوشها ۳ کتیبه بسیار جالب و ارزنه ای که بزرگترین آنها به عرض حداقل ۵۰ سانتیمتر در گرداگرد مسجد روی گچ نوشته شده است.

نقدی افزود: متن کتیبه سوره مبارکه الملک آیه ۶۷ قرآن کریم است . این کتیبه با دو خط موازی از بالا و پایین محدود و محصور شده و با گچ بریهای بسیار زیبا و طرحهای اسلیمی پر کار در زمینه آبی دیده می شود . در بالای خطوط کتیبه کوچک دیگری به خط کوفی (مربوط به اوایل قرن ۵)دیده می شود .

وی ادامه داد: تزئینات گنبد از داخل منحصرا به نقش ستاره ایرانی محدود بوده که از آجر پدیدار گشته است .

کارشناس ارشد باستان شناسی گفت: قرینه محراب در جرز های غربی و شرقی در حد فاصل در بزرگ ،تزئیناتی نظیر محراب (ولی بصورت خیلی ساده)صورت پذیرفته که به لحاظ تکمیل قرینه سازی اجرا شده است. 

نقدی افزود: قرینه محراب در جرز های غربی و شرقی در حد فاصل در بزرگ ،تزئیناتی نظیر محراب (ولی بصورت خیلی ساده)صورت پذیرفته که به لحاظ تکمیل قرینه سازی اجرا شده است.

سنگ نوشته‌های سجاس

این سنگ نوشته ها سنگ مزارهایی هستند که از گورستان رفیعی سجاس جمع آوری و در حیاط مسجد ساماندهی شده اند . سنگ مزارها به صورت صندوقی و مربوط به دوره تیموری و صفوی هستند.

در این سنگ مزارها نقوش اسلیمی ،نقوش هندسی ،کتیبه هایی به خط نسخ به مضمون اشعار فارسی از سعدی و اشعار عربی دیده می شود . یعدادی از این سنگ نوشته ها دارای تاریخ هستند از قبیل ۹۴۴ ه ق ،۸۴۴ ه ق ،۱۰۳۲، ه ق ۱۰۰۲ ه ق که نشانگر ساخت این سنگ مزارها در دوره تیموریان است

برچسب‌ها

آثار تاریخی

گردشگری

سجاس

گروه استانها: سُجاس شهری است در استان زنجان ایران. شهر سجاس در بخش سجاس‌رود شهرستان خدابنده واقع شده و ۵۶۸۲ نفر جمعیت دارد.از دیدنی‌های این شهر مسجد سجاس است که متعلق به دوره سلجوقیان و اواخر قرن پنجم هجری است. این مسجد کتیبه‌هایی به خط کوفی، نسخ و ثلث و آیاتی از سوره ملک و گچبری‌های و طرح‌های اسلیمی دوره‌های سلجوقی و ایلخانی دارد.گورستان تاریخی سجاس که به قبرستان شهدا معروف گردیده در منتهی‌الیه شهرک سجاس قرار گرفته‌است.

حمدالله مستوفی در نزهت القلوب می‌نویسد: سجاس‌رود و سهرورد در اول دو شهر بوده‌است و در فترت مغول خراب شد. و اکنون (تاریخ تالیف کتاب) از هر یک به قدر دهی باقی مانده و چند دهی دیگر نواحی آن دارد.

در مُعجَم‌البُلدان سجاس بکسر اولش و فتح آخرش آمده‌است: ابوجعفر محمدبن علی پسر عبدالله بن سعید سجاسی ادیب منسوب به آن‌جاست و سروده‌ها و تک بیتی‌های ادبی از او بجا مانده‌است. سجاس شهری است بزرگ با دشتهای خوشبو دارای غلات فراوان و درختان زیاد و همچنین آبی گوارا در جنوب شرقی زنجان و بین این شهر و زنجان فرسنگ‌ها فاصله‌است و معروف است بر سر زبان‌ها و سال‌هاست که باقیست.

فرهنگ جغرافیایی ایران جلد ۲ در مورد سجاس نوشته‌است: قصبه‌ای است جزء دهستان سجاس‌رود بخش قیدار شهرستان زنجان واقع در ۱۲ هزارگزی شمال باختری قیدار و ۶ هزارگزی راه مالرو عمومی. هوای آنجا سرد و دارای ۱۸۶۷ تن سکنه‌است. آب آنجا از رودخانه سجاس رود تامین می‌شود. محصولات آن غلات، میوه، سیب زمینی و شغل اهالی زراعت و مکاری، قالیچه، گلیم و جاجیم‌بافی. راه آن مالرو است و از طریق مجیدآباد و مزیدآباد اتومبیل می‌توان برد.

سجاس یکی از شهر های خدابنده محسوب می شود که در ۱۲ کیلومتری شمال غربی شهرستان خدابنده در کنار رودخانه سجاسرود در قسمت جنوبی استان زنجان قرار داردسجاس یکی از شهر های خدابنده محسوب می شود که در ۱۲ کیلومتری شمال غربی شهرستان خدابنده در کنار رودخانه سجاسرود در قسمت جنوبی استان زنجان قرار دارد.

ازسلطانیه ۵۰ کیلومتر که به سمت جنوب حرکت کنیم از سمت راست راهی منشعب می شود که با طی کردن ۶ کیلومتر به سجاس می رسیم این منطقه دارای آب وهوایی معتدل در موسم بهار و دارای زمستانی سردو خشک است.

به خاطر سرسبز بودن و داشتن آب و هوایی مناسب در فصول بهار و تابستان مغولان این منطقه را به عنوان منطقه ییلاقی برای خود و لشکریانشان انتخاب کرده و در چادر های مزین در اینجا اردو میزدند که گاهی تعداد آنها به ۴۰۰ چادر میرسید .  

مسجد جامع سجاس تلفیقی از طرح‌های اسلیمی دوره‌های سلجوقی و ایلخانی

این مسجد در جنوب غربی شهر فعلی سجاس و در نزدیک رودخانه سجاسرود قرار دارد در زمان حال به جمعه مسجد معروف است که یکی از آثار تاریخی برجسته منطقه به شمار می رود. پلان این بنا به شکل مربع از بناهای چهار طاقی همراه با گنبدی تقریبا تخم مرغی شکل به سبک شبستان بزرگ گنبد دار که جرز های چهارگانه سنگینی گنبد را بر عهده گرفته اند ساخته شده است.

کارشناس ارشد باستان شناسی در این خصوص به خبرنگار مهر گفت: مسجد جامع سجاس به شکل چهار گوش و دارای ابعادی به طول ۱۱ متر از بیرون و ضخامت دیوار های آن حدود ۱/۵ متر است که دو مدخل ورودی در سمت غرب بنا دارد که فاصله آنها از هم ۱/۵ متر است که احتمالا به حیاط یا بیرون باز می شده است قرینه آنها درضلع شرقی نیز موجود است.

علی نقدی افزود: این بنا تماما از آجر و خشت همرا با ملاط وگچ وخاک ساخته شده بطوری که قسمت خارجی بنا از آجرهایی به ابعاد ۱۰*۲۰*۲۰ سانتیمتر به طور ساده و یکنواخت ساخته شده و پی بنا به نقل از اهالی از سنگ لاشه و ساروج ساخته شده و از کف فعلی به اندازه ۵ سانتیمتر پایین است کف از آجرهای چهار گوش مفروش است.

وی ادامه داد: بیرون بنا با آجر نماکاری شده که با ملاط و ساروج بند کشی شده است .ارتفاع فعلی بنا از کف زمین تا شروع گوشواره ها در چهار گوشه بنا در حدود ۷ متر و ارتفاع کنبد گشواره تا پای گنبد تقریبا ۲ متر و در گوشه های بنا به طرز جالبی جهت ایجاد چند ضلعی ودر نتیجه تشکیل فرم دایره جهت ایجاد گنبد تو رفتگی هایی را ایجاد کرده است و ارتفاع گنبد تقریبا به ۴ متر می رسد .ارتفاع کل بنا از کف زمین حدود ۱۴ متر است.

نقدی افزود: با توجه به سبک معماری این بنا را به دوره سلجوقی نسبت می دهند ولی در نزدیکی محراب یک قسمت کوچکی از نمای آجر کاری ریخته شده و در پشت این لایه نمای دیگری با تزئین مخصوص خود که با دیوار اصلی بنا ساخته شده که احتمالا این رویه اصلی دیوار بوده است که رویه دوم بعدها با ملاط گچ و آجر با تزئینی که کاملا با آن فرق دارد کار شده است.

بنابراین با توجه به تزئینات دیوار زیری و کنده شدن محراب در ضخامت دیوار در زمانهای بعدی احتمالا این بنا به دوره سلجوقی مربوط نبوده بلکه ممکن است مربوط به دوره ساسانی باشد که در آن زمان این مکان آتشکده بوده که در دوره سلجوقی آن را به مسجد تبدیل کرده اند

بنابراین با توجه به تزئینات دیوار زیری و کنده شدن محراب در ضخامت دیوار در زمانهای بعدی احتمالا این بنا به دوره سلجوقی مربوط نبوده بلکه ممکن است مربوط به دوره ساسانی باشد که در آن زمان این مکان آتشکده بوده که در دوره سلجوقی آن را به مسجد تبدیل کرده اند.

نقدی افزود: این بنا از داخل به شکل چهار گوش که چهار گوشه آن چهار فیلپوش مشابه هم جهت ایجاد گنبد بر روی جرزهای چهار گانه استوار گردیده ،پا طاق فیلپوشها بر روی تخته قطور احتمالا از جنس درخت سنجد و یا گردو است که با مواد مخصوص اشباع شده مپلپی شکل که با دیوار زاویه ۴۵ درجه می سازد قرار گرفته است .

وی گفت: چهار فیلپوش در حد فاصل آنها و چهار طاق نما ها متنا وبا قرار گرفته اند.با قوس ۵ و۷ پلان مربع را جهت نشاندن گنبدمدور آماده ساخته است .بالای فیلپوشها طاق نما های زیبایی قطار بندی شده که بدینو سیله گردی کامل را جهت اجرای عرقچین گنبد فراهم کرده است .

کارشناس ارشد باستان شناسی گفت: قسمت داخل بنا تا حلقه گنبد با آجر نما ساخته شده واز ملاط ساروج بند کشی شده است .جهت تزئین و نما سازی داخل مسجد از گچ بریها و کتیبه های بسیار ارزنده و قابل چشمگیر در قسمتهای مختلف بنا استفاده شده بطوریکه در داخل بنا ۴ کتیبه دورتا دور بنا به چشم می خورد.

نقدی افزود: کتیبه نخست در ساقه گنبد است که سرتاسر ساقه گنبد با اندازه ۴۰ سانتیمتر ایجاد شده که با خط نسخ ابتدایی گچ بری شده است و احتمالا همزمان با احداث بنا بوده است از قسمت بالای این خطوط تا انتهای گنبد هیچ نوع تزیین گچی و غیره به چشم نمی خورد ولی در بعضی جاها در قسمت داخلی آثار تزئینات گره ای گچبری جزئی به چشم می خورد.

وی افزود: قسمت دوم تزئینات مربوط به فیلپوشها است که به خط ثلث نوشته شده که این کتیبه با توجه به سبک نوشته احتمالا در دوران ایلخانی نوشته شده باشد.

کارشناس ارشد باستان شناسی گفت: در زیر فیلپوشها ۳ کتیبه بسیار جالب و ارزنه ای که بزرگترین آنها به عرض حداقل ۵۰ سانتیمتر در گرداگرد مسجد روی گچ نوشته شده است.

نقدی افزود: متن کتیبه سوره مبارکه الملک آیه ۶۷ قرآن کریم است . این کتیبه با دو خط موازی از بالا و پایین محدود و محصور شده و با گچ بریهای بسیار زیبا و طرحهای اسلیمی پر کار در زمینه آبی دیده می شود . در بالای خطوط کتیبه کوچک دیگری به خط کوفی (مربوط به اوایل قرن ۵)دیده می شود .

وی ادامه داد: تزئینات گنبد از داخل منحصرا به نقش ستاره ایرانی محدود بوده که از آجر پدیدار گشته است .

کارشناس ارشد باستان شناسی گفت: قرینه محراب در جرز های غربی و شرقی در حد فاصل در بزرگ ،تزئیناتی نظیر محراب (ولی بصورت خیلی ساده)صورت پذیرفته که به لحاظ تکمیل قرینه سازی اجرا شده است. 

نقدی افزود: قرینه محراب در جرز های غربی و شرقی در حد فاصل در بزرگ ،تزئیناتی نظیر محراب (ولی بصورت خیلی ساده)صورت پذیرفته که به لحاظ تکمیل قرینه سازی اجرا شده است.

سنگ نوشته‌های سجاس

این سنگ نوشته ها سنگ مزارهایی هستند که از گورستان رفیعی سجاس جمع آوری و در حیاط مسجد ساماندهی شده اند . سنگ مزارها به صورت صندوقی و مربوط به دوره تیموری و صفوی هستند.

در این سنگ مزارها نقوش اسلیمی ،نقوش هندسی ،کتیبه هایی به خط نسخ به مضمون اشعار فارسی از سعدی و اشعار عربی دیده می شود . یعدادی از این سنگ نوشته ها دارای تاریخ هستند از قبیل ۹۴۴ ه ق ،۸۴۴ ه ق ،۱۰۳۲، ه ق ۱۰۰۲ ه ق که نشانگر ساخت این سنگ مزارها در دوره تیموریان است

برچسب‌ها

آثار تاریخی

گردشگری

سجاس

گروه استانها: سُجاس شهری است در استان زنجان ایران. شهر سجاس در بخش سجاس‌رود شهرستان خدابنده واقع شده و ۵۶۸۲ نفر جمعیت دارد.از دیدنی‌های این شهر مسجد سجاس است که متعلق به دوره سلجوقیان و اواخر قرن پنجم هجری است. این مسجد کتیبه‌هایی به خط کوفی، نسخ و ثلث و آیاتی از سوره ملک و گچبری‌های و طرح‌های اسلیمی دوره‌های سلجوقی و ایلخانی دارد.گورستان تاریخی سجاس که به قبرستان شهدا معروف گردیده در منتهی‌الیه شهرک سجاس قرار گرفته‌است.

حمدالله مستوفی در نزهت القلوب می‌نویسد: سجاس‌رود و سهرورد در اول دو شهر بوده‌است و در فترت مغول خراب شد. و اکنون (تاریخ تالیف کتاب) از هر یک به قدر دهی باقی مانده و چند دهی دیگر نواحی آن دارد.

در مُعجَم‌البُلدان سجاس بکسر اولش و فتح آخرش آمده‌است: ابوجعفر محمدبن علی پسر عبدالله بن سعید سجاسی ادیب منسوب به آن‌جاست و سروده‌ها و تک بیتی‌های ادبی از او بجا مانده‌است. سجاس شهری است بزرگ با دشتهای خوشبو دارای غلات فراوان و درختان زیاد و همچنین آبی گوارا در جنوب شرقی زنجان و بین این شهر و زنجان فرسنگ‌ها فاصله‌است و معروف است بر سر زبان‌ها و سال‌هاست که باقیست.

فرهنگ جغرافیایی ایران جلد ۲ در مورد سجاس نوشته‌است: قصبه‌ای است جزء دهستان سجاس‌رود بخش قیدار شهرستان زنجان واقع در ۱۲ هزارگزی شمال باختری قیدار و ۶ هزارگزی راه مالرو عمومی. هوای آنجا سرد و دارای ۱۸۶۷ تن سکنه‌است. آب آنجا از رودخانه سجاس رود تامین می‌شود. محصولات آن غلات، میوه، سیب زمینی و شغل اهالی زراعت و مکاری، قالیچه، گلیم و جاجیم‌بافی. راه آن مالرو است و از طریق مجیدآباد و مزیدآباد اتومبیل می‌توان برد.

سجاس یکی از شهر های خدابنده محسوب می شود که در ۱۲ کیلومتری شمال غربی شهرستان خدابنده در کنار رودخانه سجاسرود در قسمت جنوبی استان زنجان قرار داردسجاس یکی از شهر های خدابنده محسوب می شود که در ۱۲ کیلومتری شمال غربی شهرستان خدابنده در کنار رودخانه سجاسرود در قسمت جنوبی استان زنجان قرار دارد.

ازسلطانیه ۵۰ کیلومتر که به سمت جنوب حرکت کنیم از سمت راست راهی منشعب می شود که با طی کردن ۶ کیلومتر به سجاس می رسیم این منطقه دارای آب وهوایی معتدل در موسم بهار و دارای زمستانی سردو خشک است.

به خاطر سرسبز بودن و داشتن آب و هوایی مناسب در فصول بهار و تابستان مغولان این منطقه را به عنوان منطقه ییلاقی برای خود و لشکریانشان انتخاب کرده و در چادر های مزین در اینجا اردو میزدند که گاهی تعداد آنها به ۴۰۰ چادر میرسید .  

مسجد جامع سجاس تلفیقی از طرح‌های اسلیمی دوره‌های سلجوقی و ایلخانی

این مسجد در جنوب غربی شهر فعلی سجاس و در نزدیک رودخانه سجاسرود قرار دارد در زمان حال به جمعه مسجد معروف است که یکی از آثار تاریخی برجسته منطقه به شمار می رود. پلان این بنا به شکل مربع از بناهای چهار طاقی همراه با گنبدی تقریبا تخم مرغی شکل به سبک شبستان بزرگ گنبد دار که جرز های چهارگانه سنگینی گنبد را بر عهده گرفته اند ساخته شده است.

کارشناس ارشد باستان شناسی در این خصوص به خبرنگار مهر گفت: مسجد جامع سجاس به شکل چهار گوش و دارای ابعادی به طول ۱۱ متر از بیرون و ضخامت دیوار های آن حدود ۱/۵ متر است که دو مدخل ورودی در سمت غرب بنا دارد که فاصله آنها از هم ۱/۵ متر است که احتمالا به حیاط یا بیرون باز می شده است قرینه آنها درضلع شرقی نیز موجود است.

علی نقدی افزود: این بنا تماما از آجر و خشت همرا با ملاط وگچ وخاک ساخته شده بطوری که قسمت خارجی بنا از آجرهایی به ابعاد ۱۰*۲۰*۲۰ سانتیمتر به طور ساده و یکنواخت ساخته شده و پی بنا به نقل از اهالی از سنگ لاشه و ساروج ساخته شده و از کف فعلی به اندازه ۵ سانتیمتر پایین است کف از آجرهای چهار گوش مفروش است.

وی ادامه داد: بیرون بنا با آجر نماکاری شده که با ملاط و ساروج بند کشی شده است .ارتفاع فعلی بنا از کف زمین تا شروع گوشواره ها در چهار گوشه بنا در حدود ۷ متر و ارتفاع کنبد گشواره تا پای گنبد تقریبا ۲ متر و در گوشه های بنا به طرز جالبی جهت ایجاد چند ضلعی ودر نتیجه تشکیل فرم دایره جهت ایجاد گنبد تو رفتگی هایی را ایجاد کرده است و ارتفاع گنبد تقریبا به ۴ متر می رسد .ارتفاع کل بنا از کف زمین حدود ۱۴ متر است.

نقدی افزود: با توجه به سبک معماری این بنا را به دوره سلجوقی نسبت می دهند ولی در نزدیکی محراب یک قسمت کوچکی از نمای آجر کاری ریخته شده و در پشت این لایه نمای دیگری با تزئین مخصوص خود که با دیوار اصلی بنا ساخته شده که احتمالا این رویه اصلی دیوار بوده است که رویه دوم بعدها با ملاط گچ و آجر با تزئینی که کاملا با آن فرق دارد کار شده است.

بنابراین با توجه به تزئینات دیوار زیری و کنده شدن محراب در ضخامت دیوار در زمانهای بعدی احتمالا این بنا به دوره سلجوقی مربوط نبوده بلکه ممکن است مربوط به دوره ساسانی باشد که در آن زمان این مکان آتشکده بوده که در دوره سلجوقی آن را به مسجد تبدیل کرده اند

بنابراین با توجه به تزئینات دیوار زیری و کنده شدن محراب در ضخامت دیوار در زمانهای بعدی احتمالا این بنا به دوره سلجوقی مربوط نبوده بلکه ممکن است مربوط به دوره ساسانی باشد که در آن زمان این مکان آتشکده بوده که در دوره سلجوقی آن را به مسجد تبدیل کرده اند.

نقدی افزود: این بنا از داخل به شکل چهار گوش که چهار گوشه آن چهار فیلپوش مشابه هم جهت ایجاد گنبد بر روی جرزهای چهار گانه استوار گردیده ،پا طاق فیلپوشها بر روی تخته قطور احتمالا از جنس درخت سنجد و یا گردو است که با مواد مخصوص اشباع شده مپلپی شکل که با دیوار زاویه ۴۵ درجه می سازد قرار گرفته است .

وی گفت: چهار فیلپوش در حد فاصل آنها و چهار طاق نما ها متنا وبا قرار گرفته اند.با قوس ۵ و۷ پلان مربع را جهت نشاندن گنبدمدور آماده ساخته است .بالای فیلپوشها طاق نما های زیبایی قطار بندی شده که بدینو سیله گردی کامل را جهت اجرای عرقچین گنبد فراهم کرده است .

کارشناس ارشد باستان شناسی گفت: قسمت داخل بنا تا حلقه گنبد با آجر نما ساخته شده واز ملاط ساروج بند کشی شده است .جهت تزئین و نما سازی داخل مسجد از گچ بریها و کتیبه های بسیار ارزنده و قابل چشمگیر در قسمتهای مختلف بنا استفاده شده بطوریکه در داخل بنا ۴ کتیبه دورتا دور بنا به چشم می خورد.

نقدی افزود: کتیبه نخست در ساقه گنبد است که سرتاسر ساقه گنبد با اندازه ۴۰ سانتیمتر ایجاد شده که با خط نسخ ابتدایی گچ بری شده است و احتمالا همزمان با احداث بنا بوده است از قسمت بالای این خطوط تا انتهای گنبد هیچ نوع تزیین گچی و غیره به چشم نمی خورد ولی در بعضی جاها در قسمت داخلی آثار تزئینات گره ای گچبری جزئی به چشم می خورد.

وی افزود: قسمت دوم تزئینات مربوط به فیلپوشها است که به خط ثلث نوشته شده که این کتیبه با توجه به سبک نوشته احتمالا در دوران ایلخانی نوشته شده باشد.

کارشناس ارشد باستان شناسی گفت: در زیر فیلپوشها ۳ کتیبه بسیار جالب و ارزنه ای که بزرگترین آنها به عرض حداقل ۵۰ سانتیمتر در گرداگرد مسجد روی گچ نوشته شده است.

نقدی افزود: متن کتیبه سوره مبارکه الملک آیه ۶۷ قرآن کریم است . این کتیبه با دو خط موازی از بالا و پایین محدود و محصور شده و با گچ بریهای بسیار زیبا و طرحهای اسلیمی پر کار در زمینه آبی دیده می شود . در بالای خطوط کتیبه کوچک دیگری به خط کوفی (مربوط به اوایل قرن ۵)دیده می شود .

وی ادامه داد: تزئینات گنبد از داخل منحصرا به نقش ستاره ایرانی محدود بوده که از آجر پدیدار گشته است .

کارشناس ارشد باستان شناسی گفت: قرینه محراب در جرز های غربی و شرقی در حد فاصل در بزرگ ،تزئیناتی نظیر محراب (ولی بصورت خیلی ساده)صورت پذیرفته که به لحاظ تکمیل قرینه سازی اجرا شده است. 

نقدی افزود: قرینه محراب در جرز های غربی و شرقی در حد فاصل در بزرگ ،تزئیناتی نظیر محراب (ولی بصورت خیلی ساده)صورت پذیرفته که به لحاظ تکمیل قرینه سازی اجرا شده است.

سنگ نوشته‌های سجاس

این سنگ نوشته ها سنگ مزارهایی هستند که از گورستان رفیعی سجاس جمع آوری و در حیاط مسجد ساماندهی شده اند . سنگ مزارها به صورت صندوقی و مربوط به دوره تیموری و صفوی هستند.

در این سنگ مزارها نقوش اسلیمی ،نقوش هندسی ،کتیبه هایی به خط نسخ به مضمون اشعار فارسی از سعدی و اشعار عربی دیده می شود . یعدادی از این سنگ نوشته ها دارای تاریخ هستند از قبیل ۹۴۴ ه ق ،۸۴۴ ه ق ،۱۰۳۲، ه ق ۱۰۰۲ ه ق که نشانگر ساخت این سنگ مزارها در دوره تیموریان است

برچسب‌ها

آثار تاریخی

گردشگری

سجاس

گروه استانها: سُجاس شهری است در استان زنجان ایران. شهر سجاس در بخش سجاس‌رود شهرستان خدابنده واقع شده و ۵۶۸۲ نفر جمعیت دارد.از دیدنی‌های این شهر مسجد سجاس است که متعلق به دوره سلجوقیان و اواخر قرن پنجم هجری است. این مسجد کتیبه‌هایی به خط کوفی، نسخ و ثلث و آیاتی از سوره ملک و گچبری‌های و طرح‌های اسلیمی دوره‌های سلجوقی و ایلخانی دارد.گورستان تاریخی سجاس که به قبرستان شهدا معروف گردیده در منتهی‌الیه شهرک سجاس قرار گرفته‌است.

حمدالله مستوفی در نزهت القلوب می‌نویسد: سجاس‌رود و سهرورد در اول دو شهر بوده‌است و در فترت مغول خراب شد. و اکنون (تاریخ تالیف کتاب) از هر یک به قدر دهی باقی مانده و چند دهی دیگر نواحی آن دارد.

در مُعجَم‌البُلدان سجاس بکسر اولش و فتح آخرش آمده‌است: ابوجعفر محمدبن علی پسر عبدالله بن سعید سجاسی ادیب منسوب به آن‌جاست و سروده‌ها و تک بیتی‌های ادبی از او بجا مانده‌است. سجاس شهری است بزرگ با دشتهای خوشبو دارای غلات فراوان و درختان زیاد و همچنین آبی گوارا در جنوب شرقی زنجان و بین این شهر و زنجان فرسنگ‌ها فاصله‌است و معروف است بر سر زبان‌ها و سال‌هاست که باقیست.

فرهنگ جغرافیایی ایران جلد ۲ در مورد سجاس نوشته‌است: قصبه‌ای است جزء دهستان سجاس‌رود بخش قیدار شهرستان زنجان واقع در ۱۲ هزارگزی شمال باختری قیدار و ۶ هزارگزی راه مالرو عمومی. هوای آنجا سرد و دارای ۱۸۶۷ تن سکنه‌است. آب آنجا از رودخانه سجاس رود تامین می‌شود. محصولات آن غلات، میوه، سیب زمینی و شغل اهالی زراعت و مکاری، قالیچه، گلیم و جاجیم‌بافی. راه آن مالرو است و از طریق مجیدآباد و مزیدآباد اتومبیل می‌توان برد.

سجاس یکی از شهر های خدابنده محسوب می شود که در ۱۲ کیلومتری شمال غربی شهرستان خدابنده در کنار رودخانه سجاسرود در قسمت جنوبی استان زنجان قرار داردسجاس یکی از شهر های خدابنده محسوب می شود که در ۱۲ کیلومتری شمال غربی شهرستان خدابنده در کنار رودخانه سجاسرود در قسمت جنوبی استان زنجان قرار دارد.

ازسلطانیه ۵۰ کیلومتر که به سمت جنوب حرکت کنیم از سمت راست راهی منشعب می شود که با طی کردن ۶ کیلومتر به سجاس می رسیم این منطقه دارای آب وهوایی معتدل در موسم بهار و دارای زمستانی سردو خشک است.

به خاطر سرسبز بودن و داشتن آب و هوایی مناسب در فصول بهار و تابستان مغولان این منطقه را به عنوان منطقه ییلاقی برای خود و لشکریانشان انتخاب کرده و در چادر های مزین در اینجا اردو میزدند که گاهی تعداد آنها به ۴۰۰ چادر میرسید .  

مسجد جامع سجاس تلفیقی از طرح‌های اسلیمی دوره‌های سلجوقی و ایلخانی

این مسجد در جنوب غربی شهر فعلی سجاس و در نزدیک رودخانه سجاسرود قرار دارد در زمان حال به جمعه مسجد معروف است که یکی از آثار تاریخی برجسته منطقه به شمار می رود. پلان این بنا به شکل مربع از بناهای چهار طاقی همراه با گنبدی تقریبا تخم مرغی شکل به سبک شبستان بزرگ گنبد دار که جرز های چهارگانه سنگینی گنبد را بر عهده گرفته اند ساخته شده است.

کارشناس ارشد باستان شناسی در این خصوص به خبرنگار مهر گفت: مسجد جامع سجاس به شکل چهار گوش و دارای ابعادی به طول ۱۱ متر از بیرون و ضخامت دیوار های آن حدود ۱/۵ متر است که دو مدخل ورودی در سمت غرب بنا دارد که فاصله آنها از هم ۱/۵ متر است که احتمالا به حیاط یا بیرون باز می شده است قرینه آنها درضلع شرقی نیز موجود است.

علی نقدی افزود: این بنا تماما از آجر و خشت همرا با ملاط وگچ وخاک ساخته شده بطوری که قسمت خارجی بنا از آجرهایی به ابعاد ۱۰*۲۰*۲۰ سانتیمتر به طور ساده و یکنواخت ساخته شده و پی بنا به نقل از اهالی از سنگ لاشه و ساروج ساخته شده و از کف فعلی به اندازه ۵ سانتیمتر پایین است کف از آجرهای چهار گوش مفروش است.

وی ادامه داد: بیرون بنا با آجر نماکاری شده که با ملاط و ساروج بند کشی شده است .ارتفاع فعلی بنا از کف زمین تا شروع گوشواره ها در چهار گوشه بنا در حدود ۷ متر و ارتفاع کنبد گشواره تا پای گنبد تقریبا ۲ متر و در گوشه های بنا به طرز جالبی جهت ایجاد چند ضلعی ودر نتیجه تشکیل فرم دایره جهت ایجاد گنبد تو رفتگی هایی را ایجاد کرده است و ارتفاع گنبد تقریبا به ۴ متر می رسد .ارتفاع کل بنا از کف زمین حدود ۱۴ متر است.

نقدی افزود: با توجه به سبک معماری این بنا را به دوره سلجوقی نسبت می دهند ولی در نزدیکی محراب یک قسمت کوچکی از نمای آجر کاری ریخته شده و در پشت این لایه نمای دیگری با تزئین مخصوص خود که با دیوار اصلی بنا ساخته شده که احتمالا این رویه اصلی دیوار بوده است که رویه دوم بعدها با ملاط گچ و آجر با تزئینی که کاملا با آن فرق دارد کار شده است.

بنابراین با توجه به تزئینات دیوار زیری و کنده شدن محراب در ضخامت دیوار در زمانهای بعدی احتمالا این بنا به دوره سلجوقی مربوط نبوده بلکه ممکن است مربوط به دوره ساسانی باشد که در آن زمان این مکان آتشکده بوده که در دوره سلجوقی آن را به مسجد تبدیل کرده اند

بنابراین با توجه به تزئینات دیوار زیری و کنده شدن محراب در ضخامت دیوار در زمانهای بعدی احتمالا این بنا به دوره سلجوقی مربوط نبوده بلکه ممکن است مربوط به دوره ساسانی باشد که در آن زمان این مکان آتشکده بوده که در دوره سلجوقی آن را به مسجد تبدیل کرده اند.

نقدی افزود: این بنا از داخل به شکل چهار گوش که چهار گوشه آن چهار فیلپوش مشابه هم جهت ایجاد گنبد بر روی جرزهای چهار گانه استوار گردیده ،پا طاق فیلپوشها بر روی تخته قطور احتمالا از جنس درخت سنجد و یا گردو است که با مواد مخصوص اشباع شده مپلپی شکل که با دیوار زاویه ۴۵ درجه می سازد قرار گرفته است .

وی گفت: چهار فیلپوش در حد فاصل آنها و چهار طاق نما ها متنا وبا قرار گرفته اند.با قوس ۵ و۷ پلان مربع را جهت نشاندن گنبدمدور آماده ساخته است .بالای فیلپوشها طاق نما های زیبایی قطار بندی شده که بدینو سیله گردی کامل را جهت اجرای عرقچین گنبد فراهم کرده است .

کارشناس ارشد باستان شناسی گفت: قسمت داخل بنا تا حلقه گنبد با آجر نما ساخته شده واز ملاط ساروج بند کشی شده است .جهت تزئین و نما سازی داخل مسجد از گچ بریها و کتیبه های بسیار ارزنده و قابل چشمگیر در قسمتهای مختلف بنا استفاده شده بطوریکه در داخل بنا ۴ کتیبه دورتا دور بنا به چشم می خورد.

نقدی افزود: کتیبه نخست در ساقه گنبد است که سرتاسر ساقه گنبد با اندازه ۴۰ سانتیمتر ایجاد شده که با خط نسخ ابتدایی گچ بری شده است و احتمالا همزمان با احداث بنا بوده است از قسمت بالای این خطوط تا انتهای گنبد هیچ نوع تزیین گچی و غیره به چشم نمی خورد ولی در بعضی جاها در قسمت داخلی آثار تزئینات گره ای گچبری جزئی به چشم می خورد.

وی افزود: قسمت دوم تزئینات مربوط به فیلپوشها است که به خط ثلث نوشته شده که این کتیبه با توجه به سبک نوشته احتمالا در دوران ایلخانی نوشته شده باشد.

کارشناس ارشد باستان شناسی گفت: در زیر فیلپوشها ۳ کتیبه بسیار جالب و ارزنه ای که بزرگترین آنها به عرض حداقل ۵۰ سانتیمتر در گرداگرد مسجد روی گچ نوشته شده است.

نقدی افزود: متن کتیبه سوره مبارکه الملک آیه ۶۷ قرآن کریم است . این کتیبه با دو خط موازی از بالا و پایین محدود و محصور شده و با گچ بریهای بسیار زیبا و طرحهای اسلیمی پر کار در زمینه آبی دیده می شود . در بالای خطوط کتیبه کوچک دیگری به خط کوفی (مربوط به اوایل قرن ۵)دیده می شود .

وی ادامه داد: تزئینات گنبد از داخل منحصرا به نقش ستاره ایرانی محدود بوده که از آجر پدیدار گشته است .

کارشناس ارشد باستان شناسی گفت: قرینه محراب در جرز های غربی و شرقی در حد فاصل در بزرگ ،تزئیناتی نظیر محراب (ولی بصورت خیلی ساده)صورت پذیرفته که به لحاظ تکمیل قرینه سازی اجرا شده است. 

نقدی افزود: قرینه محراب در جرز های غربی و شرقی در حد فاصل در بزرگ ،تزئیناتی نظیر محراب (ولی بصورت خیلی ساده)صورت پذیرفته که به لحاظ تکمیل قرینه سازی اجرا شده است.

سنگ نوشته‌های سجاس

این سنگ نوشته ها سنگ مزارهایی هستند که از گورستان رفیعی سجاس جمع آوری و در حیاط مسجد ساماندهی شده اند . سنگ مزارها به صورت صندوقی و مربوط به دوره تیموری و صفوی هستند.

در این سنگ مزارها نقوش اسلیمی ،نقوش هندسی ،کتیبه هایی به خط نسخ به مضمون اشعار فارسی از سعدی و اشعار عربی دیده می شود . یعدادی از این سنگ نوشته ها دارای تاریخ هستند از قبیل ۹۴۴ ه ق ،۸۴۴ ه ق ،۱۰۳۲، ه ق ۱۰۰۲ ه ق که نشانگر ساخت این سنگ مزارها در دوره تیموریان است

برچسب‌ها

آثار تاریخی

گردشگری

سجاس

وبلاگ مورد نظر درباره فعاليت هاي کتاب ،‌کتابخانه وآشنايي با فعاليت هاي فوق برنامه کتابخانه عمومي شمس سجاسی مي باشد . 

پيشنهادات وانتقادات شما سروران عزيز درجهت پیشبرد و ارتقاء فرهنگ کتاب و کتابخوانی باعث دلگرمي ماست. با ارسال نظرات سازنده خود ما را یاری کنید.

موضوعات وب

کتابخانه عمومی شمس سجاسی

بخشهای مختلف کتابخانه

قوانین کتابخانه

نشانی کتابخانه

شرایط ثبت نام در کتابخانه

مسابقه

اعضای انجمن کتابخانه عمومی شمس سجاسی

اهدا کنندگان کتاب به کتابخانه

جلسات انجمن کتابخانه های عمومی بخش سجاسرود

تاریخچه شهر سجاس

گالری عکس

قطعه شعری از شمس سجاسی

فعالیتهای فوق برنامه

مطالعه گروهی

دعاي مطالعه

طرح کتاب من

خبر

معرفي كتاب

مناسبتها

گلواژه های ماندگار از دیدگاه بزرگان

نكاتي چند در مورد روشهاي صحيح مطالعه

خوب خواندن کتاب، و کتاب خوب خواندن از نظر رهبری

اسامی برندگان مسابقات

چهارده معصوم(ع)

آثار مکتوب و تصویری اعضاء کتابخانه

اخبار کتاب و کتابخوانی

فایل پوسترهای این چند کتاب

مسابقات ماه جاری

اخبار علمی

کتابهای برتر

فعالیت کتابخانه به روایت تصویر

کتابخانه حاج چراغعلی بلگشیر

فال حافظ

 فال حافظ

رتبه الکسا

ویژه ماه اسکین

قالب وبلاگ جدید

وب کـــریـــس چـــت

وب قالب بلاگفا

وب داد زن



لینک دوستان

سايت نهاد كتابخانه هاي عمومي كشور

سايت اداره كل كتابخانه هاي استان زنجان

سايت آمار و اطلاعات كتابخانه ها

کتابخانه حاج چراغعلی رسو ل خانی

شبکه کتابخوانان حرفه ای کشور

كتابخانه ملي ايران

سامانه ایستگاه مطالعه

سامانه جامع اطلس کتابخانه های عمومی کشور

سامانه مديريت کتابخانه‌های عمومی کشور

بلاکفا مدیر

نشریه مشرق

کتابخانه های ایران و جهان

دانشگاه پیام نور

اعتقادات

سايت ادبي

شمس سجاسي

مکتب الحسین (ع) سجاس

شهرداری سجاس

آپلود سریع عکس

سايت آيت الله سيستاني

گل نرگس

مهدويت

ام ابيها

قرآن آنلاین بسیار نفیس

کتابخانه عمومی امامزاده شعیب سبزوار

کتابخانه عمومی الغدیر بولاماجی

کتابخانه عمومی علم الهدی دابانلو

کتابخانه عمومی نور نوربهار

کتابخانه عمومی حکیم زهراوی کرسف

کتابخانه عمومی فجر قیدار

کتابخانه عمومی سیار شهرستان خدابنده

کتابخانه عمومی شیخ اشراق

کتابخانه عمومی شهید محمد خدابنده لو

کتابخانه عمومی شهید باهنر گرماب

کتابخانه عمومی ارمغان

نظرسنجي

لغت نامه دهخدا

تواشيح

آپلود عکس برای وبلاگ

قالب وبلاگ

فال روزانه

ساعت

معرفی کتابخانه

کتابخانه عمومی شمس سجاسی:

این کتابخانه در شهر سجاس از توابع شهرستان خدابنده دراستان زنجان قرار دارد. در سال 1375 تاسیس شده و مساحت کل زمین 2502 مترمربع می باشد که ازاین مقدار 15/617 مترمربع زیربنای کتابخانه می باشد. که از نظر وسعت و زیربنا در شهرستان مقام نخست را به خود اختصاص داده است.

و از لحاظ درجه فرهنگی،درجه 3 محسوب می شود. بخش مخزن کتابخانه حدود 9484 نسخه کتاب را در موضوعات و زمینه های مختلف در خود جای داده است که به روش سیستم باز اداره می شود و مراجعه کننده می تواند شخصا در داخل مخزن کتابخانه منابع مورد نظر خود را بررسی نموده و پس از انتخاب آن را به امانت بگیرد. این کتابخانه در دو سالن مجزا ویژه خواهران و برادران به صورت همزمان به مراجعین ارائه خدمات می دهد. در ضمن در این کتابخانه سالن اجتماعات با 154 مترمربع مساحت و با ظرفیت 150 نفر نیز قابل ذکر است. این کتابخانه در دو شیفت صبح و بعد از ظهر آماده خدمات دهی به مراجعین محترم می باشد که در شش ماهه اول سال صبحها از ساعت 30/8 الی 30/12 و بعد از ظهرها 14 الی 17 و در شش ماهه دوم سال شیفت صبح بر اساس ساعت قبلی و بعد از ظهرها از ساعت 30/15 الی 19 در خدمت اعضای محترم می باشد.

تعداد کتب موجود در کتابخانه 7836 عنوان و نسخه می باشد.

مسجد جمعه سجاس از مساجد ۱۰۰۰ ساله کشور است

زنجان - رئیس آموزش عالی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری گفت: قدمت مسجد جمعه سجاس به دوره سلجوقی بر می گردد و در ردیف مساجد هزار ساله کشور محسوب می شود.

به گزاش خبرنگار مهر، سید علی اصغر میرفتاح شامگاه دوشنبه در همایش «سجاس شناسی و يادبود علما و مشاهير بخش سجاسرود» افزود: هر شخصی که قصد صحبت در زمینه سجاس را دارد باید در خصوص تاثیرات این منطقه در کشور سخن بگوید.

 

وی یادآورشد: در صورتی که شهر ری و بقعه عبدالعظیم را به عنوان کانونی در دوره سلجوقی بتوان در نظر گرفت می توان مسیری را برای تبلیغ دین مبین اسلام به سمت غرب یافت که از سجاس نیز عبور می کند و تا مسجد جامع ارومیه ادامه دارد و به این طریق اسلام را تا کشور ترکیه کنونی منتقل می کند.

 

میر فتاح اظهار کرد: بسیاری از بناهای تاریخی در این مسیر تبلیغ دین اسلام از جمله بقعه پیر زهرنوش، برج طغرل و مسجد جامع سجاس متعلق به دوره سلجوقی است تا آنکه تاریخ در شهر سلطانیه به نوع دیگری رقم می خورد.

 

این باستان شناس با بیان اینکه با احداث شهر سلطانیه در دوره مغولان و ایلخانیان، معماری و فرهنگ ایرانی اسلامی، شکل جدیدی به خود می گیرد، گفت: حتی می توان در مسجد جامع سجاس تاثیر فرهنگ معماری ایلخانی را در کنار معماری دوره سلجوقی مشاهده کرد.

 

این استاد دانشگاه گفت: بر اساس کاوش های انجام شده توسط هیئت های خارجی، بنای تاریخی مسجد سجاس گویای شرایط اقتصادی، اجتماعی، سیاسی و فرهنگی شهر و پیرامون آن در دوره سلجوقی است.

 

وی با بیان اینکه مسجد سجاس بخشی از ویژگی های خود را به خاطر ارزش تاریخی و معنوی به دست آورده است، این بنا را گویای فرهنگ اسلامی و ضوابط مذهبی قرن ششم تا هشتم هجری قمری عنوان کرد.

 

میرفتاح مسجد سجاس را پایگاهی برای پیام رسانی اسلام خواند و ادامه داد: از آنجا که معماری بیش از سایر هنرها با زندگی انسان ارتباط دارد، معماران آن دوران به گونه ای بنایی همچون مسجد جمعه سجاس را ساخته اند که محراب در آن گویای وجود ارتباط انسان با دنیای دیگر و دریچه ای برای ورود به بهشت بوده است.

 

وي گفت: پیش از اسلام بناهای چهار گوش دارای گنبدخانه را تا اواخر حکومت سامانی داشتیم اما پس از آن تا دوره سلجوقی بناهایی با چنین ساختاری دیده نمی شود.

 

وی افزود: معماری ایرانی اسلامی هویت نظم در ایجاد بناهای مذهبی و درآمیختگی معماران با ارزشهای دینی را آشکار می کند.

 

عضو هیات علمی دانشگاه آزاد ابهر یادآور شد: همین موضوع سبب می شود تا معماران آن دوران بنایی را احداث کنند که در آن محراب پنجره ای رو به بهشت محسوب شود و یک بنای مذهبی علاوه بر کاربری دینی، استفاده چندگانه دیگری نیز همچون محلی برای اجتماعات مردمی پیدا کند.

 

رئیس آموزش عالی سازمان میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری گفت: آنچه در بناهای مذهبی همچون نقوش و تزیینات به کار می رود از یک وحدت کلی و پیام رسانی دینی تبعیت می کند.

 

وی به استفاده از آیات قرآن مجید با خط ثلث و نسخ در بناهای متعلق به دوره سلجوقی همچون مسجد سجاس اشاره و اظهار کرد: چنین بناهایی بخشی از هویت فرهنگی، اجتماعی و تاریخی منطقه را شکل می دهند و در صورتی که شخصی بتواند این هویت را شناسایی کند کار بزرگی انجام دهد.

 

زمان با تیک تاک ثانیه ها چنان میگذرد که گویا اصلان گذشته ای نداشته ایم

این پستم مربوط به اجسام فراموش شده در زبان آذری و محلی شهر سجاس است که یا فراموش شدن یا بتدریج در حال فراموشی هستند محدودیه فکری هرکس یک فاصله محدودی دارد. ازمخاطبان و همشهریان عزیز میخواهم اگر مطلب با موضوع مرتبط به ذهنشان رسیدد لطفا در قسمت نظرات اعلام کنند تا با نام خودشان درج شود.

1. کعوعز(کاف با ساکن . ـعو با صدای ـُ کشیده . با صدای ـُ ) جسمی گنبدی شکل بافته شده ازشاخه های نرم چوب که برای نگهداری جوجه ها از گزند صیادان و کاربد های محافظتی.

2.کعسّو(کاف با ساکن ع با فتحه س با تشدید تکرار ) جسمی از جنس چوب با طول تقریبی 2متر و قطرهای10 ای 20 سانتی متر. در کار با تنور برای جابه جایی ذغالها از ان استفاده میشد.

3.عرسین(ع با فتحه .ر ساکن) وسیله ای از جنس اهن به طول یک متر و عرض 2 ال 3 سانتی متر . وضعیت جسم طوری است که دارای نوک قلابی شکل و ته پهن و نازک برای بیرون اوردن ظرفهای با دستگیر مخصوص مانند کتری از تنور و همچنین نوک تیز و قلابی شکل آن برای بیرون اوردن سیب زمینی و یا کدوهای کباب شده از تنور استفاده میشد.

4.آزا&کعرمع&یاپّا (کاف با فتحه) جسمی تیره رنگ از فضولات خشک شده گاو که در مصارف گرمایشی از انها برای گرم کردن تنورها و محیط زندگی خود در فواصل سرد سال استفاده میکردن.

ضمنآ بناه مسجد تاریخی سجاس تنها یک دست داشته و استاد سازنده ی بنای مسجد سلطانیه بوده.

منتظر شما هستیم.