دانشجوی حزب اللهی

بسم الله

جناب شهردار محترم کاندیدای ریاست جمهوری آیا قائل به تحول فرهنگی هستید ؟

پرسیدم چجوری میشه رفت سمت میدان آزادی ؟

گفت : میری بلوار کاوه . اتوبان صدر . همت . چمران جنوب و ...

فرقیست الان بین نام اتوبان همت و بلوار بنفشه ؟! جز اینکه همت برایمان تداعی کننده ترافیک و اتوبان و شهر و ... است .

زمانی همت یادآور ایستادگی تن در مقابل تانک بود . مظهر شهامت و ایثار بود . همت نشان داد برای ارزش سر هم باید داد که این را از سالار شهیدان آموخته بود ، سر به جای خود ؛ ناموس و فرزند و همه را برای ارزش ، برای خدا باید داد و رها کرد .

در هیاهوی شهر در این نبرد سنگین و جدال جان افزای فرهنگی ؛ فرهنگ غنی اسلامی – ایرانی و فرهنگ نوظهور و بی بنیان غرب، جای کاوه ها ، چمران ها و صیاد ها کجاست ؟ چه رسد به برادران سلیمانی و شهید عرفاتی و پازوکی که در کوچه های شمال تهران غریبانه رها شده اند ...

برادر بسیجی بزرگوار! این اقدام بزرگ شما در تحول پیشرفت شهری و شهرسازی مدرن قابل تحسین است واز انصاف به دور که نادیده گرفته شود ، اما در این اوج توسعه شهری و همهمه ی رقابت طرح ها و ایده ها که چون آسمان خراشی در میان دیگر شهر های کشور قد برافراشته، میتوان فرهنگ ناب انقلاب خمینی کبیر را یافت ؟

مبارز عزیز دوران دفاع مقدس !

  خرمشهر، همان شهری که کوچه های خاکی آن تداعی گر غربت و محاصره تنگاتنگ است ، خانه های کوتاه قدی که پشت بام هایش سنگر جان کودکان و نوجوانانی بود در مقابل  دیده بانان بعثی ، پس از بیست و اندی سال حافظ نام جبهه و استقامت است و هنوز ضرب المثل ایستادگی ؛

در آنجا نه آسمان خراشی دیده میشود و نه بوستان های کیلومتری و نه دریاچه های مصنوعی ...!

نمی دانم می بینید نیروی دشمن را ؟ هجمه ی تانک ها و نفربرها را ؟! زخمی شدن جوان ها را ؟جان دادن اسیر هارا ...؟

این شهر پراست از دود و آتش...بوی باروت ...شبها منورها روشن می شوند و راه برای دشمن باز تر ...

هر روز در خیابان ها اسرا را می بینیم که اسیر و دربند فرهنگ مسموم غرب شده و خود نمیدانند و نمی توانند طلب کمک کنند!

شمار زخمی هارا می توانید از زندان های شهر ، رفقایتان در پلیس امنیت ،اعدامی های دیروز و امروز و فردا بپرسید

نمی بینید گراهای دیدبان های دشمن را روی پشت بامهای شهر ؟ سرخی سیگارهاشان شهر را روشن کرده ، آنقدر روشن که ...

ما بودیم و دیدیم آن روز که شهر در حال سقوط بود. اگر نبودند خوشوقت ها، اگر نبودند حاج آقا مجتبی ها ، اگر نبودند سید علی ها و محمد تقی ها و عمارها...مگر می شد این شهر را حفظ کرد ...؟!

ما برای حفظ شهر خون دادیم ، خون غلام کبیری ، بهمن جناوی ، محمد حسین فیض و فاطمه رجب پور چکامی

خدا کند این خون ها در طرح های شهرداری جای خود را به پل ها و تونل ها و ساختمان ها ندهند تا اوج فرهنگمان در یک آدرس خلاصه شود ...