برگشتم... پنجشنبه.... غروب بود....
اشک هایم صورتم را خیس کرده بود بی اختیار.... سرم رابلند کردم
خورشیدرا دیدم بی انکه جان و گرمایی داشته باشد، فقط نارنجی بود....فقط میتابید که تابیده باشد.
افتاب راهرگز اینقدر بی رمق ندیده بودم که بتوانم چشم در چشمش بیندازم و خیره نگاهش کنم.
برایت سنگ تمام گذاشتیم...
زمانی که درمیان خاک خوابیدی
"سنگ تمام" را گذاشتیم و رفتیم....!
سرم را انداختم پایین نوشته بود:
ارامگاه ابدی پدری مهربان
وفات1385/6/17
* همیشه دلتنگ دایی ام میشوم.... جوان بود.
+ نوشته شده در یکشنبه هفدهم شهریور ۱۳۹۲ ساعت 2:29 توسط الی
|
