مادر دعایم کن

مادري داشتم از جنس خورشيد

بي وفقه بر آسمان خانه مي تأبيد

دلگرم بوديم به گرماي وجودش

مادرم شمع شبستان بود

مي سوخت ليك بي منت

هميشه فروزان بود

دو ، شش، هشت

كودك قد و نيم قد

به دامان بود

نه چون دگران در پي اين و آن بود

غم وغصش تنها

براي ما لقمه اي نان بود

مادرم رحمت بود سر ما

مادرم خود باران بود

مرحمي

بر هر درد بي درمان بود

شبهاي سياه و تار

همچو ماه تابان بود

جمعي را

روحي دوباره در جان بود

مادرم

أسوه إيمان بود

براي تعليم ما مي كوشيد اما باز مي ديدم كه پريشان بود در مكتب خانه مفسر قرآن بود به فكر شاگردان هم بي كس و بي نوايان بود همه سختيها را نكته پايان بود مادرم از صاحب نظران بود خندهاش با همه كس غمش اما! در دل نهان بود مهربان و بي ريا در همه دوران بود زيبا ترين گل بر شاخساران بود مادرم يك اسطوره در جهان بود از پيش ما رفت اما او يك قهرمان بود

فقط !

کافیه سکوت کنی!!!

انوقت...

مجالی نیست تا مردن!

تا عشق را

همراه با خود

به گور بردن!

سکوت که میکنی

تنها میشم انگار

فریاد می یاد

که بی کسی

بعد...

ثانیه هام پر میشن

از دلواپسی

سکوت که میکنی

می ترسم!

می ترسم ای یار

می ترسم نباشی این بار!!!

فقط...

کافیه سکوت کنی

انوقت !

مجالی نیست تا مردن!!!

چه بنویسم از این غمها

دلم خسته ست از این دنیا

از این دنیای وا نفصا

از آوارش که ریخته بر سر ما

چه بنویسم که عمریست در پی غمها روانم

روانم در پی غمها و راه خود نمی دانم

نه از شب می نویسم نه از روزهای تکراری

نه از ماها نه سالهای بیزاری

چه بنویسم از :

مکرر ها مرارتها

شرارتها مصیبتها

از آدمهای دل سنگی

تهی از هر محبتها

از دفتر خاطراتی که

ندارد یک صفحه از قشنگیها

از عشقای کوتاهی که

در نطفه می کشد آرزوها

مرا نای نوشتن نیست

چه بنویسم از این غمها

از این عصیان انسانها

به پایان میرسم آخر

در این بن بست طوفانها

پسری بود عاشق زندگی

عاشق دوستان کودکی

عاشق خاطرات بچگی

عاشق آن لحظه های ناب

عاشق شعر بود و کتاب

عاشق نماز بود و دعا

عاشق آسمان بود و خدا

دلش می خواست مثل سهراب

 خانه ای داشته باشد پر از دوست

تا به دیوارش لوح محبت بیاویزد

دلش می خواست بنشیند

زیر یک سایهُ بید

بخواند نغمهُ خوش امید

عاشق این بود ببیند

مادرش را با چادر گلدار سفید

هر روز سر سجاده دست به دعا

ببوید پیرهنش را بخندد مادر

در آغوشش بگیرد گرم

و بگوید پسرش را دوست دارد

عاشق آن خندهُ پر مهر پدر

که خسته می آمد ز در

عاشق بوسه ای که پدر با عشق

 به روی گونه اش می ذاشت

***

***

پسرک دیده نشد

پسرک رفت و گم شد

در هیاهوی زندگی

آخرین بار که دیدمش

پسرک خسته بود ،شکسته بود

کنار دریای غم

با دلی تنگ نشسته بود

موهای سپیدش گواهی میداد

بغضم گرفته بود داد زدم

اون پسر عاشق چی شد؟!

نگاه خستشو ازم گرفت

فقط یه چیزی گفت

زندگی اشتباست!!!

پسرک رفت !!! 

پسرک رفت و هیچ وقت دیده نشد.

بازم امشب صدای لالاییه مادر
باز هم امشب باید ستاره بشمارم تا بخوابم
باز امشب نزاشتم ماه تنها بیدار بمونه
فقط...فقط دردم اینه بازم باید فردا دلم دور بمونه
فقط...فقط دعا کن دلم صبور بمونه
نشد یه شب فال حافظ واسه فردام نگیرم
شاید تو یکی از این شبا بشه دستاتو بگیرم
اینجا پر از سیاهیه ستاره هاش نور نداره
مامان بیا ببینمت قلبم دیگه طاقت نداره
جون آسمون آبی کم قصه ای نیست
جدایی از دستای مادر ...تلخه جدایی
فدای دستای نازت فدای چادر نماز سفیدت
دیشب دلم گرفته بود
داد زدم گله دارم ای خدام اگه میشنوی صدام
چرا من بین این همه!!! مگه فرق من چیه!!؟
میخوام اینو بدونی
میخوام اینو بدونی تنهام گذاشتی با...با این شبای بی ستاره
چند وقته چشام ضعیف شده
یکی میگفت از اشک ریختنه زیاده
شاید فکر میکنی تحملم زیاده!؟
نشد یه شب بخوابم بدون پلکای  خیس اما من...
اما من از چشام بیشتر دوستت دارم
دلم واسه تو ...دلم واسه اون روزا تنگ شده
دلم واسه شبای پر ستاره تنگ شده.

                           (شعر از کسی که این روزها پر امید رو مدیون مهربونیاشم)

رمضان آمد و آهسته صدا كرد مرا
مستعد سفر شهر خدا كرد مرا

از گلستان كرم طرفه نسيمي بوزيد
كه سراپاي پر از عطر و صفا كرد مرا

نازم آن دوست كه با لطف سليماني خويش
پله از سلسله ديو دعا كرد مرا

فيض روح‌القدسم كرد رها از ظلمات
همرهي تا به لب آب بقا كرد مرا

من نبودم بجز از جاهل گم كرده رهي
لايق مكتب فخر النجبا كرد مرا

در شگفتم ز كرامات و خطاپوشي او
من خطا كردم و او مهر و وفا كرد مرا

دست از دامن اين پيك مبارك نكشم
كه به مهماني آن دوست ندا كرد مرا

زين دعاهاست كه با اين همه بي‌برگي و ضعف
در گلستان ادب نغمه سرا كرد مرا

هر سر مويم اگر شكر كند تا به ابد
كم بود زين همه فيضي كه عطا كرد مرا

                                        «فتح‌الله اسلامي‌نيا»

وقتی واژه مادر رو به زبون می آرم قلبم میلرزه و اشک توی چشام حلقه میزنه یاد تنها تکیه گاه زندگیم میفتم که سالهاست از پیشمون رفته و دیگه نداریمش کاش بیشتر قدرشو میدونستیم حالا از همه میخوام با هر جور اخلاقی که دارن قدر مادراشونو بدونن و اذیتشون نکنن و قلب مادر رو نشکنن.مادر خوبم لحظه لحظهای عمرم را با یاد و خاطرات تو سپری میکنم .

به خدا مثال دل مادر دل نیست

همه عالم گشتمو گشتم

آرام خفته ای 

            آرام آرام

آن گونه که پرندگان حرمت پروازشان را از خاطر برده اند

                        آن گونه که باد صدایش را به لالایی شب سپرد

آرام خفته ای

        آرام آرام

 در بارگاه شعرم کدامین واژه می تواند

                           حس جاویدت را بسراید

کدامین اندیشه فضای مسموم خاطره را

                                     به فراموشی سپارد

مگر می شود که از خاطر برد

                           که اینک تو

                               نازنین بس شکیب

                                 آرام زیر بستر خاک خفته ای

مگر می شود دل را به ذهنی عبث سپرد

                                                 نه!

کدامین سرود میتواند

           این چنین سبک وار

                      این چنین بی هنگام

                           وزن رویشت را از خاطر دور سازد

کدا مین مهربانی می تواند

                      پروازت را

                             صدایت را

                                قسمت تنهایی های شب کند

هنوز هم آرام نگرفته ام

هنوز هم جانم

          در بی نشانی ها

                  از تو می جوید

سر بر شانه های که این چنین می توان سرود

                                     که نامی چون تو

                                               آوایی چون من

                                                  دربدر خستگی های ابدی شود

آرام خفته ای

       آرام آرام

            بر بستری سترگ

                        بر سایه ای گرم

                            هنوز هم خاک مقبره ات غبار را می زداید

آرام خفته ای

  بر سیمای مهربانت

                    دیگر ملالی نیست

بر چشمان آرزومندت

               دیگرهراسی نیست

دیگر سرودی

        حرمت شبهایت را نمی شکند

             دیگر شبی مهتابش را به تو نمی فروشد

دیگر باید رفت

         باید دلهره فردا را از تو دور ساخت

باید رفت

      تا تو آرام گیری

                   آرام آرام                                                (  آزاده دواچی)

اول از همه بخاطر اینکه تو این مدت نتونستم به دوستای گلم سر بزنم معذرت میخوام

دوست ندارم مثله همه از خدا بخوام که توی زندگی هیچ غمی نباشه، چرا که شادیها در کنار غمهاست که معنا پیدا میکنه و زیبا میشه. تنها از خدا میخوام قدرتِ درکِ حضورش رو توی لحظه های زندگی به همه ی مخلوقاتش عطا کنه، که اون وقته که هیچ مشکلی توان شکستن ما رو نداره. سال نو با دیدِ نو به زندگی و فرصتی دوباره برای بهتر زیستن بر شما و خانواده تان خجسته باد.

افسوس می خورم ….چرا؟چرا با رفتن تو…………..بهار می اید ؟…امدی در سرمای زمستان… به سردی زمستان بودی….. به غم انگیزی شبهای تنهایی….. به خشکی برف …می روی….. بهار می اید …به نظر معامله خوبی است….امید ان دارم بهار گلی بر چهره ات بنشاند …چه امید مبهمی…گردش روزگار خطا ندارد ….زمستان هیچ گاه بهار را نمی بیند…

شب ساکت و تاریک

و یک سرباز تنها ایستاده در سنگر

پست نگهبانی ، پست نگهبانی

با چشمانی خواب زده

به هر سو می زند دید

با غمی  پنهان در چشم

و درد جانگدازی در دل

یاد هجر مادری مهربان

وعشق یار وفاداری

در سینه اش بیداد می کند

درد و رنج لحظه ای ازش نیست غافل

و باز می گرید در دل

بی سنگ صبور ، شکسته غرور

شب ساکت و تاریک

و یک سرباز تنها ایستاده در سنگر

سرباز می داند خدا اون بالاست

بیا ای دوست که آسمان قلبم را

ابرهای درد پوشانده

ابر باران شده اند

غم های تو بر دیدگان ترم

در دلم رازیست

هیچ کس از آن خبر ندارد

ای محرم دل پر دودم

بیا تا فاش کنم برایت راز دلم را

بیا تا نشانت دهم

دردهایم چقدر بزرگ است

بیا تا برایت بگویم

از قلب خسته ام

از بغض شکسته ام

بیا تا ببینی بدون تو چگونه

راه خوشی را بروی خود بسته ام

عشق تو چون سرابیست

و من سالهاست دل به عشقت بسته ام

تا ابد بر سر راهت

خدایا توفیق آن ده که در محراب عبادت و به رسم اطاعت اسماعیل نفس را در

قربانگاه فدا کنیم پیشا پیش عید قربان را به همه دوستان گلم تبریک و مبارکباد می گویم

باز

عید آمد و جای خالی مادر رو بیشتر از همیشه احساس میکنیم ، باز دلتنگ مادر شدم کاش هیچ وقت تنهام نمی گذاشت .به یاد مهربونیهای مادرم که می افتم اشکم سرازیر میشه هیچ کس و هیچ عشقی نمی تونه جاشو برام پر کنه. همیشه میگم بیشتر عشقها توقعیه ، یعنی اینکه یه توقعی توش هست واگه اون توقع برآورده نشه ، عشق کم رنگ میشه و آخرش هم محو، الا عشق مادر البته پر واضحه که جنس عشق مادری با عشق جنس مخالف با هم خیلی فرق میکنه ، آخه میگن عشق سه نوعه، تیشه ای ، رنده ای ، اره ای ، توی این سه نوع هم ،خاک اره شو مثال میزنن که وقتی یه تخته رو با تیشه میکنی تیکه هاش به سمت خودت میریزه وقتی با رنده میکَنی سمت مقابلت میریزه ولی وقتی با اره میبری خاکش یه کم طرف خودت میریزه یه کم هم به طرف مقابلت میریزه حالا عشقهای غیر مادری اگه خوش بین نباشیم تیشه ایه و همش رو واسه خودت میخوای ولی اگه یه مقدار انصاف داشته باشیم اره ایه و به هر کدوم یه سهمی میرسه ولی عشق مادر رنده ایه و همۀ عشقش رو به طرف مقابلش میده. نمیدونم خدا قلب این مادر رو از چی ساخته که اینقدر حالت ارتجاعی داره یه جاهایی میتونه یه دنیا غصه رو تو خودش قایم کنه و باز بهت نگاه کنه و لبخند بزنه ، صبح که داری از خونه بیرون میری یه دعوای درست و حسابی باهاش میکنی شب از خجالت دیر میای خونه میبینی بیدار نشسته و غذات رو گرم نیگه داشته تا عزیزش سر بی شام زمین نذاره.

داد معشوقه به عاشق پیغام که کند مادرِ تو، با من جنگ

هر کجا بیندم از دو ر کند چهره پرچین و جبین، پر آژنگ

با نگاهِ غضب آلوده زند بر دل نازک ِ من ، تیر خدنگ

از درِ خانه مرا طرد کند همچو سنگ از دهن قلماسنگ

مادر سنگ دلت تا زنده است شهد در کام من و توست، شرنگ

نشوم یک دل و یکرنگ تو را تا نسازی دل او از خون ، رنگ

گر تو خواهی به وصالم برسی باید این ساعت بی خوف و درنگ

روی و سینه ی تنگش بدری دل برون اری از ان سینه ی تنگ

گرم و خونین به منش بازاری تا بََرَد ز آینه ی قلبم زنگ

عاشق ِ بی خردِ نا هنجار نه بل آن فاسق بی عصمت و ننگ

حرمتِ مادری از یاد ببرد مست از باده و دیوانه ز بنگ

رفت و مادر را افکند به خاک سینه بدرید و دل آورد به چنگ

قصد سرمنزل معشوقه نمود دل ِ مادر به کفش چون نارنگ

از قضا خورد دم ِ در به زمین واندکی رنجه شد ا و را آرنگ

ان دل گرم که جان داشت هنوز اوفتاد از کف آن بی فرهنگ

از زمین باز چو بر خاست نمود پی ِ برداشتن ِ دل ، اهنگ

دید کز آن دل ِ آغشته به خون آید آهسته برون این اهنگ:

"آه دست پسرم یافت خراش وای پای پسرم خورد به سنگ"

خداوندا کار آنکس کند که تواند و عطا آنکس بخشد که دارد.

پس رهی چه دارد و چه تواند؟ چون توانایی تو کرا توان است؟

و در ثنای تو کرا زبان است؟و بی مهر تو کرا سرور جان است؟

چه غم دارد کسی که تو را دارد؟کرا. شاید او که ترا نشاید؟

آباد آن دل که به مهر تو نازان و شاد آنکس که با تو در پیمان.

از غیر جدا شدن سر میدان است.

کار آن دارد که با تو در پیمان است . الهی .اگر از دنیا نصیبی است

به بیگانگان دادم و اگر از عقبی مرا ذخیره ای است به مومنان دادم

در دنیا مرا یاد تو بس و در عقبی مرا دیدار تو بس.

دل در سینه فریاد میزند تولدت مبارک

چون تو نیستی در کنارش

صدایش می شکند شب و روزش بی صدا می گذرد

چشم لب تر می کند بگوید تولدت مبارک

قاب عکس روی دیوار امانش نمی دهد

اشک از گونه چون سیل میگذرد

برای دیدن رویت

سوار بر بال نسیم سحرگاهان می آیم به سویت

می گذرم از جنگل و کرانه ها 

می گذرم  از همه ترانه ها

میان زمین وآسمان

می رسم به دشت گل و پروانه ها

تا چشم کار می کند گلاویز بهار است

ونسیم مهربان بهاری

که نوازش می دهد گلها را

من محو به تماشای گل و پروانه ها

من مست زبوی خوش آن دشت

انگار تو روبروی من

آن سوی دشت ایستاده ای

من تو را می بینم

همه تن فریاد می شوم

تولدت مبارک مادر ...

بی بی ای مهرت مادرانه                                                                                

بی بی ای قصه خوب زمانه

بی بی جون توبجای مادرم باش                                               

بجای مادرم غم پرورم باش

الهی تا جهان باشد هست باشی

لحظه ای غمگین و دل آزرده نباشی

بی بی در پیرهنت بوی مادرم هست

نبینم داغتو تا که نفسم هست

منو تو در سینه یک داغ داریم

من داغ مادرو توداغ دختر

بی بی من کاش نمی گویم برایت

تو هستی من تو را دوست دارم

بی بی اون تبسم کردن و خندهایت

لحن کلام قصه هاتو دوست دارم

دوست داشتناتو دوست دام

چروک روی صورتت

گلای روی پیرهنت را دوست دارم

الهی زنده باشی صد سال دیگر

که تو را من هزاران دوست دارم دوست دارم

اگر روزی بیاد داغت ببینم

نیاید روز دیگر آن روز بمیرم

منه خار همسایه گلی داشتم

او گل لاله من . من خار او بودم

او گلی معطر من زیر سایه اش

یک دلو یک تن  بودیم با هم

فصل زمستان او غنچه ای بود

فصلها بودیم با هم به یک جا

یک شب به خوابش خود را گلی دید

تا یک صبح بهاری او هم گلی شد

حالت برگهایش را احساس میکردم

و به خودم فخر می کرد.

***

بهار گذشت آمد پاییز

صبح فردا گلم پرپر روی زمین بود

ای پاییز بی رحم تو برگ ریزی نه گل ریز

چرابا گلم چنین کردی

در این گلستان گل دیگر ندیدی

ای فصل گلچین لعنت به توباد

***

من خار تنها

در سوگ گلم شعر می نوازم

من بی تو می میرم تا از غمت رهایی گیرم

من بیگانه می میرم

تا در کنارت مآوا بگیرم

افسوس ...

که دست گلچین

گل چیند نه خار

چیدن خار نباشد کارش

از آن پس خواب گلم بینم هر شب

هم خواب بینم من خار گل هستم!

صبح به خواب پوچ خود می خندم

خواب خار که تعبیری ندارد...

این پست رو تقدیم می کنم به سارا گلی دختر مهربون که مثل من مادر نداره و همیشه تو وبلاگش در فراق مادر مهربون خودش شعر می نوشت   و الان هم میخواد مثل همه اون دخترایی که ازدواج کردن و خوشبخت شدن عروسیشه وانشاالله که خوشبخت بشه.

امشب تو اسمان غلغله ای به پاست
انگار جشن و سرور فرشته هاست
مادر ساراست که میگه این جشن سارای منه
مادر سارا خوشحاله چون که خودش پیش خداست
مادر سارا اونجا به در گاه خدا براش دعا میکنه
انشا الله خوشبخت بشه انشاالله خوشبخت بشه
هزار هزار فرشته ها بهش تبریک می گن
عروسی دخترت سارا گلی مبارکاست
سارا گلی هم خوشحاله چون می دونه که مادرش براش دعا میکنه