I♥U  * روی خط دلتنگی * I♥U

این که چــــــــــــــــــــــــــــــــــقدر از آن روزها گذشته،

 

یا اینکه چقدر هر دویمان عــــــــــوض شده ایم،

 

یا اینکه هر کدامـــــــــــمان کجای دنیا افتاده ایــــــــــم…

 

اصلا مهم نیست!

 

باز بـــــــــــــــــــــــاران که ببارد،

 

 

هر وقت که میخـــــــــــــــواهد باشد،

 

 

دلـــــــــــــــــم هوایت را میکند…

בلتــלּـگـــے یعـــלּــے . . .

بشیــלּـے بـﮧ خاطراتت باهاش فک کــלּــے ...

بعـב یـﮧ لبخــלּــב بیاב رو لبت ولے چـלּـد لحظـﮧ بعـב شورے اشکهاے لعـלּـتے . . .

گآهـے  اوقـ ـآتـ ...

هَـمـِﮧ چیـز دَستـ بــِﮧ دَستـ ِ هَـمـ مـیـدَטּ

تا تـ ـو رو غَـرقـ دَر خـآطِراتـِتـ  کُـنـَטּ ...

 ڪـــمـے هَـواے پاییزے ...

یــِﮧ وَجَبـ پـیـادِهـ رو ...

دو ڪـــلَـمـِﮧ حَـرفـ ...

بـوے ِ یــﮧ عَـطـرِ خـــآصـ ...

هَـمـِـﮧ و هَـمـِـﮧ ڪــــافـیــِﮧ بـراے ایـنـ ڪــــِـﮧ ...

تـ ـو چـَنـد سـاعَـتـ وَسَـطِ اُتــآقِـتـ دِراز بـِڪــشـے

بآ یــِـﮧ آهـِ بــُلــَند

خـیـرهِـ بـِشـے بــِﮧ سَـقـفـ و ...

غَرقـ تو روزایے ڪــــﮧ گــُذَشتــَـטּ ، دیگــِﮧ نیستـــَטּ ...

 وَلے  ...

  

حس تو لمس تو
دس تو دست تو
خاطره شد

عشق تو
عشق تو
یاد تو
یاد تو
اسم تو اسم تو
خاطره شد
روزهای شادی و عشق حیف که چه زود میگذره
از قصه منو تو چی موند بجز خاطره
یه قاب عکس خالی زیر پا هی له میشه
یه پنجره که هر گز به جایی باز نمیشه
گرفته هر ستاره فانوس عشق به راهت
نرفت از یاد آینه
هنوز رنگ نگاهت
********************************************
رفتی تو از زندگیم انگار که یک خواب بودی
تو لحظه های عمرم افسوس که کمیاب بودی
می دونستم از اول این رسم زندگی نیست
خوشبختی ها زود گذر هر گز همیشگی نیست
بدنبال یه رویا که دست نیافتنی بود
میدونستم از اول قلبم شکستنی بود
مثل یه قصه زیبا
مثل یه خواب کوتاه
من اسمتو گذاشتم قشنگ ترین اشتباه

در اتاق سرد تنهايي نشستن تابه كي؟ شمع را نديدن و گردش

به گشتن تابه كي؟ صحبت از عشق هست وعاشق بودن و

 ديوانگي ،عشق بازي كردن واز عشق گفتن

 تا به كي؟

اي صبا ازاين دل غم ديده با دلبر

 بگو! غفلت از دل دادگان و دل شكستن تا به كي؟ عقل و دين ودل

همه با عاشقي اندر فناست عاشق و ديوانه

 گشتن تابه كي؟ چون شقايق تشنه و خونين دل و افسرده

 حال از براي ابر و باران شعر گفتن تا به كي؟

                  گفتم: خدای من، دقایقی بود در زندگانیم که هوس می کردم سر سنگینم را که پر 

               ازدغدغه ی دیروز بود و هراس فردا بر شانه های صبورت بگذارم

              آرام برایت بگویم و بگریم، در آن لحظات شانه های تو کجا بود؟

       گفت: عزیز تر از هر چه هست، تو نه تنها در آن لحظات دلتنگی که در تمام لحظات

   بودنت بر من تکیه کرده بودی، من آنی خود را از تو دریغ نکرده ام که تو اینگونه هستی.

در جزیره­ای زیبا تمام حواس زندگی می­کردند. شادی، غم،

غرور، عشق و حتی علم و ثروت.

روزی خبر رسید که به زودی جزیره به زیر آب خواهد رفت.

همه ساکنان جزیره قایقهای خود را آماده کردند و شروع به

ترک کردن جزیره کردند.

اما عشق می­خواست تا آخرین لحظه بماند، چون او عاشق

جزیره بود. وقتی جزیره به زیر آب فرو می­رفت.

عشق از ثروت که با قایقی باشکوه جزیره را ترک می­کرد

کمک خواست و گفت: آیا مرا با قایق خود می­بری؟

اما ثروت گفت: قایق من پر از طلا و نقره است و جایی برای

تو وجود ندارد.پس عشق از غرور که با یک کرجی در حال دور

شدن از  جزیره بود کمک خواست.غرور گفت: من

نمی­توانم تو را به قایق خود راه بدهم چون تو خیس و کثیف

شده­ای و قایق قشنگ مرا کثیف می­کنی.

غم در نزدیکی عشق بود و عشق از او کمک خواست.

اما غم با صدای حزن­آلود گفت: آه عشق، من خیلی ناراحتم

و احتیاج به این دارم که تنها باشم.

عشق به سراغ شادی رفت و از او خواست تا به او کمک

کند.اما شادی آنقدر غرق شادی و هیجان بود که حتی

صدای عشق را نشنید.

آب هر لحظه بالاتر می­آمد و عشق دیگر ناامید شده بود که

ناگهان صدایی سالخورده گفت: بیا عشق من تو را خواهم 

برد.عشق آنقدر خوشحال بود که فراموش کرد نام پیرمرد را

بپرسد و  سریع خود را داخل قایق انداخت و جزیره را ترک

کرد. وقتی به خشکی رسیدند،پیرمرد به راه خود رفت و

عشق تازه متوجه شد کسی که نجاتش داده بود، چقدر بر

گردن او حق دارد.

عشق نزد علم که در حال حل کردن مسئله­ای بر روی شن­

های ساحل بود رفت و از او پرسید: آن پیرمرد که بود؟

علم پاسخ داد: زمان عشق با تعجب گفت: زمان؟ اما او چرا

به من کمک کرد؟علم لبخندی خردمندانه و زد و گفت: زیرا

تنها زمان قادر به درک عظمت عشق است.گاهی اوقات ما

تا با کسی آشنا می­شیم سریع دل می­بندیم و

خودمون رو عاشق می­ دونیم. شاید هم واقعاً عاشق شده

باشیم. اما این زمانه که واقعاً مشخص می­کنه که آیا عاشق

بودیم یا فقط یک هوس زود گذر بوده..

حتماً این ضرب­المثل رو شنیدید که می­گه همه چیز نوش

خوبه به غیر از دوستی.در حقیقت این زمانه که ثابت می­کنه

مقدار علاقه یک نفر به ما یا برعکس چقدره. چون به این

زودی­ها نمی­شه به عمق یک رابطه پی برد.

البته جا داره اینجا یک مسئله­ای رو هم بگم. تا به حال به

یک طناب دقت کردید؟

چرارشته­های طناب به این راحتی­ها از هم جدا نمی­شن.

دلیلش واضحه چون طناب از سه رشته تشکیل می­شه که

به هم پیچیده شدن. در واقع رشته سوم باعث می­شه تا دو

رشته به هم بافته بشن.

عشق هم می­تونه به این صورت باشه. اگر بین دونفر که

احساسی برقراره رشته سوم یعنی خدا قرار بگیره،

هیچوقت از هم جدا نمی­شن. اگر توی عشقتون اجازه

بدید که خدا وارد بشه و ناظر بر روابط شما باشه مطمئن

باشید می­تونه ضامن دوام و رسیدن شما به هم باشه.

نترسید ضرری نداره. امتحان کنید. فکر کنم حداقل به

امتحانش بیارزه

  خدای من , بر سجاده ای نشسته ام که در هر گوشه آن , از بهاران رفته , یادگارهایی به جای مانده

و اینک در انتظار یادگاری دیگر از نو بهاری دیگرند .خدای من ,هر بهار را سبزتر از دیگری بر من می گشودی

و من تا انتهای سپیدی آخرین فصلش, شادمانه می رفتم و آن را به نو رسیده ای می سپردم .

 ای عزیزترین , در گوشه ای از سجاده ,نشانی از بهاری نه چندان دور می بینم"سفر" ,

 تو مرا به سفری یگانه فراخواندی , سفری به درون , به خویشتنم و در زمستان دیگر  در"سحری"

عاشقانه بیدارم کردی تا اندیشه های شبانه ام را به آن بسپارم و رهایشان سازم.

درزمستان نزدیکتر , ای نازنین , در "سایه ی خیالی " از نور و معرفت رهایم ساختی تا بدانم بی

شناخت تو , بهاران,فصل تنهایی هاست ...

خدای من , و باز در زمستانی پیش تر ,"سودایی عارفانه"در سرم انداختی که درد , کوه , است و

غربت وتنهایی , کویری بی انتها .

خدایا مطمئن باش اگر تو نباشی , آنها همه هیچ اند و هیچ اند و هیچ .

در گوشه ای دیگر از سجاده ام ,ای مهربان ترین ,"سلامی سپید"به یادگار مانده است در بهار

پیشین , مرا به سلامی میهمان کردی, گرم و دلنشین تا با هر آن چه بوی زندگی,عشق ,معرفت,می

دهد,آشتی کنم .اینک, ای خدای من ,"سجاده "معطر نشسته ام و به تمامی نشانه های

 دیدارهای بهاری ام با تو می نگرم :

با"سفری" آغازکردم که آغازش تو بودی , به "سحری"عاشقانه رسیدم که بامدادش تو بودی , در "سایه خیال" تو

به"سودای عارفانه"ای رسیدم که تنها بهانه اش تو بودی , به"سلامی"دوباره

 جانم دادی که صحتش تو بودی واینک در انتظار ندایی دیگر از تو هستم و یادگاری دیگر از تو

, تا مرا به تقدیری برساند که قادرش تو باشی ,به حالی بگردانی که محولش تو باشی .

خدایا باور کن این بنده تو تنهاست و هیچ کس را جز تو ندارد ...

خدایا باورم  کن  که باور با تو بودن تنها آرزوی من است ...

آنقدر در خانه ات می نشینم و می گریم و می کویم تا بدانی که به یک ندای چه کسی پشت در است

گفتن تو قناعت کرده ام ...

خدایا به خودت قسم ... تنهایم مگذار ... دلتنگیام زیاد شده ِ غمام سنگینتر خدایا مرا به حال خود وامگذار

آمین ...

تو رو به خاطراتمون قسمت می دم ، تو منو از حالت بی خبر نزار

                                                                          فقط اینو ازت می خوام چیز زیادی نیست. همین!!

در ماه رمضان هر شب بهانه دلم را با گوشه نگاهي به آيات سبز قرآن فراموش مي كنم.

آري، هر زمان به من هديه اي مي دهد، هديه سبز استجابت.

قرآن! اي تكيه گاه و پناه زيباترين لحظه هاي پر شكوه تنهايي و خلوت من.

اي ماه بندگي خدا! بدان روزي تمام روزهايمان تمام مي شود

 و آنگاه براي ديدن معبودمان بايد بگزاريم آنچه را كه برداشته بوديم.

در هر سحر نوراني فقط يك جمله بر زبان جاري مي كنم "اللهم عجل لوليك الفرج"

تلاوت قرآن در ماه رمضان ناب ترين لحظات هستي و زيباترين دقايق ادراك

 عارفانه پيوند انسان خاكي با ملكوت اعلي است.

امشب دوباره در دلم شوقی دگر برپا شده از لطفت ای آرام جان هنگامه ای برپا شده ***

*** دریای دل توفانی از امواج غمهای دگر تا آمدی آرامشی ساکن در این در یا شده

امشب دگر تنها نیم خوابی خیالی همرهم غمهای این دلتنگیم حالا دگر تنها شده ***

*** یک نثر پر مضمون تویی یک واژه ی تنها تویی چون در تمام آن فقط دنیای من معنا شده

دیگر ز من شعری مجوی،از بهترین فرجامها ماییم و این بیچارگی در پیش رو بین دامها  ***

رفتم چو در بحر بقا،جز مستی ام حاصل نشد

 تا کی پی ما و منی،تا کی پی اندامها *** بگشا در میخانه را،آبی بزن سجاده را

انگار از ره میرسند،آن آشنا گمنامها *** در وادی عشق و جنون،

گفتیم اشعاری کنون لیک از غم دلدادگان،خواندیم از خوشنامها

دردِدل بیچاره بود،این گفتگوی آخرین ما را رها کن بعد از این،در وادی بی نامها

دلم تنگ است و تنم خسته از این دنیای وانفسا

راز به که گویم و چه بگویم در این آشوب جان فرسا

حیرانم و دلم تنگ است زبازیهای گیتی

که می گردم ، نمی جویم دلیل زنده بودن را

یکی بود یکی نبود یک دروغ کهنه بود

یکی موند یکی نموند حرف راست یه قصه بود

یکی موند با غصه ها، به غم عشق مبتلا

یکی رفت با دروغ آشنا، با دورنگی آشنا

اونکه موند ریشه پوسوند دلشو غصه سوزوند

با همه عشق و صفا راهی شد تو قصه ها

زیر آوار جفا دل دادش به هر بلا

قصه ها به سر رسید

اونکه موند یه قصه ساخت

اما هی هستی شو باخت

گم شدن تو قصه ها توی شهر عاشقا

اون به عشقش نرسید هیشکی خوابشو ندید

گل یادش را نچید

سلام ای غروب غریبانه دل                                     
                                                        سلام ای طلوع سحرگاه رفتن     
سلام ای غم لحظه های جدایی                                    
                                                    خداحافظ ای شعر شبهای روشن

خداحافظ ای شعر شبهای روشن                                       
                                              خداحافظ ای قصه عاشقانه
خداحافظ ای آبی روشن عشق                                      
                                                 خداحافظ ای عطر شعر شبانه

خداحافظ ای همنشین همیشه                                        
                                                 خداحافظ ای داغ بر دل نشسته
تو تنها نمی مانی ای مانده بی من                                         
                                                  تو را می سپارم به دلهای خسته

تو را می سپارم به مینای مهتاب                                         
                                                  تو را می سپارم به دامان دریا
اگر شب نشینم اگر شب شکسته                                            
                                                    تو را می سپارم به رویای فردا

به شب می سپارم تو را تا نسوزد                                           
                                                  به دل می سپارم تو را تا نمیرد
اگر چشمه واژه از غم نخشکد                                         
                                                     اگر روزگار این صدا را نگیرد

خداحافظ ای برگ و بار دل من                                         
                                                  خداحافظ ای سایه سار همیشه
اگر سبز رفتی اگر زرد ماندم                                            
                                              خداحافظ ای نوبهار همیشه

        به تو از تو می نويسم    
                                    به تو ای هميشه در ياد         
        ای هميشه از تو زنده
                                          لحظه های رفته بر باد

        وقتی که بن بست غربت
                                     سايه سار قفسم بود              
         زير رگبار مصيبت
                                         بی کسی تنها کسم بود
         وقتی از آزار پاييز
                                     برگ و باغم گريه می کرد
         قاصد چشم تو آمد
                                       مژده ی روييدن آورد
         به تو نامه می نويسم
                                       ای عزيز رفته از دست
        ای که خوشبختی پس از تو
                                      گم شد و به قصه پيوست
        ای هميشگی ترين عشق
                                          در حضور حضرت تو
         ای که می سوزم سراپا
                                          تا ابد در حسرت تو
        به تو نامه می نويسم
                                     نامه ای نوشته بر باد
         که به اسم تو رسيدم
                                     قلمم به گريه افتاد
          ای تو يارم روزگارم
                                    گفتنی ها با تو دارم
          ای تو يارم
                                          از گذشته يادگارم
         به تو نامه می نويسم
                                         ای عزيز رفته از دست
        ای که خوشبختی پس از تو
                                          گم شد و به قصه پيوست
        در گريز ناگزيرم
                                     گريه شد معنای لبخند
        ما گذشتيم و شکستيم
                                     پشت سر پلهای پيوند
        عشق ما از ما فنا بود
                                          بايد از هم می گذشتيم
       برتر از ما عشق ما بود

نمی دانم از فراق تو بنالم يا از غريبی خودم؟
نمی دانم تورا بخوانم که بر گردی ياخودم رادعاکنم که بيايم؟
از اين بسوزم که نيستی يا از آن بنالم که چرا هستم؟
هيچ می گويی اسيری داشتی حالش چه شد، خسته ی من نيمه جانی داشت احوالش چه شد.
دلم تنگ است، نميدانم ز تنهايي پناه آرم كدامين سوی .
پريشان حالم و بي تاب مي گريم و قلبم بي امان محتاج مهر توست .
نميدانی چه غمگين رهسپار لحظه های بی قرارم من به دنبال تو همچون كودكی هستم

ومعصومانه می جويم    
دلم تنگ است وتنهايي به لب می آورد جانم بيا تا با تو گويم از هياهوی غريب

دل كه بی پروا تلنگر ميزند بر من و می گويد به من

نزديك نزديكی به دنبال تو ميگردم ، به سويت پيش می آيم ، چه شيرين است پر از احساس يك

خوشبختی نابم ...
تا ابد من دوستت دارم .

چه زيباست به خاطر تو زيستن وبراي تو ماندن
و به پاي تو مردن و به پاي تو سوختن
وچه تلخ غم انگيز است دوراز تو بودن
وبدون خوشبختي زيستن براي تو گريستن
وبه عشق و دنياي تو نرسيدن . . .
اي كاش مي دانستي بدون تو مرگ گواراتر از زندگيست
بدون تو و دور از دستهاي مهربان تو وبه دورازقلب حساست زندگي
چه تلخ و ناشكيباست مادر گل به گل
سنگ به سنگ اين ديار يادگاران تو اند
مادر نامت را بر آسمان نوشتم سرشار از زندگي شد
و آفتاب در برق چشمان مهربانت برخاك نشست
درياهاي بي قرار آرام گرفتند و چمنها سبز
شدند وهمه سروها راست قامت تر به احترام ايستادند .
مادر اي لطيف ترين گل بوستان هستي، اي باغبان
هستي من،وقت روييدنم باران مهرباني بودي كه سيرابم كند،
مادر تو شگفتي خلقتي
تو لبريز از عظمتي،
تو راسپاس مي گويم و مي ستايمت . . .
مادر! جزيره قلبت هنوز كشف نشده و هيچكس
نميدونه چه جوري دلتو بايد لرزوند...
جز آن كودكي كه تو را مادر ناميد

تو که رفتی، من و دل موندیم و تک تک همه ی حادثه ها

تو که رفتی، بارون قشنگ بیشه راهش افتاد میون بیراهه ها

وقتی رفتی، آسمون بغضشو خورد بسته شد تموم اون پنجره ها

وقتی رفتی، من و دل موندیم و یاد تو و اون خاطر ه ها

رفتی و نگفتی اینجا چه کنم با خودم و بهو نه ها

چه کنم با تو ودوری چه کنم با این همه فاصله ها

یادمه گفتی بهم که قاصدک دیگه حرفی نزد از خاطره ها

رفتی و نمی دونی که کوچه گرد

گم شده میون این پس کوچه ها

در میان من و تو فاصله هاست

گاه می اندیشم می توانی تو به لبخندی این فاصله را برداری

تو توانایی بخشش را داری

دستای تو توانایی آن را دارد که مرا زندگانی بخشد

چشمهای تو به من می بخشد

شور و عشق و مستی

  دوباره تنها شده ام!

دوباره دلم هوای تو را کرده است!

خودکارم را از ابر پر می کنم!

وبرایت از باران می نویسم!

به یاد شبی می افتم که تو را در میان شمع ها دیدم!

دوباره می خواهم به سوی تو بیایم!

تو را کجا می توان دید!

در آواز شباویز های عاشق! در چشمان یک آهوی مضطرب!

در شاخه های یک مرجان قرمز!

و یا در سلام دختر بچه ای که تازه نام تو را یاد گرفته است!

برای تو نامه بنویسم و تو نامه هایم را بخوانی!

از یک عاشق شکست خورده پرسیدم:

 بزرگ ترین اشتباه؟ گفت عاشق شدن

گفتم بزرگ ترین شکست؟ گفت شکست عشق

گفتم بزرگترین درد؟ گفت از چشم معشوق افتادن

گفتم بزرگترین غصه؟ گفت یک روز چشم های معشوق رو ندیدن

گفتم بزرگترین ماتم؟ گفت در عزای معشوق نشستن

گفتم قشنگ ترین عشق؟ گفت شیرین و فرهاد

گفتم زیبا ترین لحظه؟  گفت در کنار معشوق بودن

گفتم بزرگترین رویا؟ گفت به معشوق رسیدن

پرسیدم بزرگترین آرزوت؟ اشک تو چشماش حلقه زدو با نگاهی سرد گفت: ( مرگ)

باید فراموشت کنم

چندیست تمرین می کنم

من می توانم ! می شود !

آرام تلقین می کنم

حالم ، نه ، اصلا خوب نیست ....

تا بعد، بهتر می شود ....

فکری برای این دلِ آرام غمگین می کنم

من می پذیرم رفته ای

و بر نمی گردی همین !

خود را برای درک این ، صد بار تحسین می کنم

کم کم ز یادم می روی

این روزگار و رسم اوست !

این جمله را با تلخی اش ، صد بار تضمین میکنم

برای تو می نویسم که بودنت بهار و نبودنت خزانی سرد است تویی که تصور حضورت سینه بی رنگ

کاغذم را نقش سرخ عشق می زنددر کویر قلبم از تو برای تو می نویسم ای کاش در طلوع

 چشمان تو زندگی می کرد
م تا مثل باران هر صبح برایت شعری می سرودم آن گاه زمان را در گوشه ای جا می گذاشتم و به شوق تو اشک می شدم
و بر صورت مه آلودت می لغزیدم ای کاش باد بودم و همه عصر را در عبور می گذراندم تا شاید

 جاده ای دور هنوز بوی خوب پیراهنت را وقتی از آن می گذشتی در خود داشته باشکه

 مرهمی شود برای دلتنگی هایم .

زیـــبــاتــریــن لـحـــظــه زنــدگیــم لـحــظــــــه بــا تـــو بـــودن بـــــود

زیـــبــــــاتـــــریــن هـدیــــــــه عــمــــــرم محـــــبـــــت تــــــو بــــــود

زیـــبـــــا تــــریــن تـــنـــهـــــایــیــــم گریـــــــــه بـــرای تــــــو بـــــود

زیــــــــبــــــاتـــــریــــن اعـتــــــرافـــــــم عشـــــــــــــق تـــــو بـــــــود

فرصتی نیست تا بیندیشم فرصتی نیست تا رسیدن مرگ من به امید قطره ای باران له

شدمزیر دانه های تگرگ فرصتی نیست تا بیندیشم وقت رفتن 

همیشه نزدیک است جاده ها پر از اشتیاق اند 

آسمان هم همیشه تاریک است فرصتی نیست تا بیندیشم شعله شمع رو به خاموشیست لحظه ها

 را  ز یاد خواهم برد بهترین چاره هم فراموشیست فرصتی نیست

 تا بیندیشیم ساده می گویمت خداحافظ و تو رو

 می سپارمت به خدا و خداحافظت... خداحافظ

بین دوست داشتن و عشق ورزیدن فرق زیادی وجود دارد

در دوست   داشتن تعهدی وجود ندارد!عشق ورزیدن

تعهد است.

 به همین علت است که مردم زیاد راجع به عشق حرف

   نمی زنند  ولی من می گوییم عشق را ...

            دوست   دارم .              

نمی خواهم بگویی دوستت  دارم...چون می گویی باران را هم دوست دارم اما وقتی

زیرباران خسته می شوی از آن فرار می کنی... می گویی آفتاب را دوست دارم

اما وقتی نور شدید آن تنت را می سوزاند از آن گریزان می شوی...

می گویی نسیم ر ا دوست دارم... اما وقتی نسیم تبدیل به باد

میشود از آن متنفر می شوی...می خواهم مرا

همچون قلبی که در سینه ات می تپد

دوست داشته باشی

چون نمی توانی از آن

گریزان باشی

كاش اي كاش مي شد با حرارت خورشيد ريشه هاي بيگانگي و ترديد را سوزاند...

اي كاش مي شد از قفس تنگ حسرت و اندوه به آسمان آبي آرزوها پركشيد

 و بربالاترين قله ايثار و مهرباني آشيانه ساخت و

اي كاش مي شد

   با ريشه هايي از ايمان با شاخه هايي از اعتماد و يكدلي با برگ هايي از تقوا

و گلبرگهايي از صفا و صميميت با هر چشمه اي از عاطفه و مهر و محبت

در ميان بوستاني از گذشت

و مهرباني و دور از نا مهرباني ها زندگي كرد.