یاد باد آن روزگاران

بیا عاشقی را رعایت کنیم

    ز یاران عاشق حکایت کنیم

از آنها که خونین سفر کرده اند

  سفر بر مدار خطر کرده اند

از آن ها که خورشید فریادشان

   دمید از گلوی سحر زادشان

غبار تغافل ز جانها زدود

 هشیواری عشقبازان فزود

عزای کهنسال را عید کرد

        شب تیره را غرق خورشید کرد

حکایت کنیم از تباری شگفت

          که کوبید درهم، حصاری شگفت

از آنها که پیمانه «لا» زدند

   دل عاشقی را به دریا زدند

ببین خانقاه شهیدان عشق

      صف عارفان غزلخوان عشق

چه جانانه چرخ جنون می زنند

            دف عشق با دست خون می زنند

سر عارفان سرفشان دیدشان

            که از خون دل خرقه بخشیدشان

به رقصی که بی پا و سر می کنند

            چنین نغمه عشق سر می کنند:

هلا منکر جان و جانان ما

   بزن زخم انکار بر جان ما

اگر دشنه آذین کنی گرده مان

          نبینی تو هرگز دل آزرده مان

بزن زخم، این مرهم عاشق است

                که بی زخم مردن غم عاشق است

بیار آتش کینه نمرود وار

      خلیلیم! ما را به آتش سپار

که پروانه برد با دو بال حریق

                    در این عرصه با یار بودن خوش است

به رسم شهیدان سرودن خوش است

         بیا در خدا خویش را گم کنیم

به رسم شهیدان تکلم کنیم

               مگو سوخت جان من از فرط عشق

خموشی است هان! اولین شرط عشق

    بیا اولین شرط را تن دهیم

بیا تن به از خود گذشتن دهیم

           ببین لاله هایی که در باغ ماست

خموشند و فریادشان تا خداست

          چو فریاد با حلق جان می کشند

تن از خاک تا لامکان می کشند

        سزد عاشقان را در این روزگار

سکوتی از این گونه فریادوار

بیا با گل لاله بیعت کنیم

که آلاله ها را حمایت کنیم

            حمایت ز گل ها گل افشاندن است

همآواز با باغبان خواندن است

               (سید حسن حسینی)

چرا عاقلان را نصیحت كنیم؟

  بیایید از عشق صحبت كنیم

تمام عبادات ما عادت است

     به بی‌عادتی كاش عادت كنیم

چه اشكال دارد پس از هر نماز

     دو ركعت گلی را عبادت كنیم؟

به هنگام نیّت برای نماز

 به آلاله‌ها قصد قربت كنیم

چه اشكال دارد كه در هر قنوت

       دمی بشنو از نی حكایت كنیم؟

چه اشكال دارد در آیینه‌ها

جمال خدا را زیارت كنیم؟

مگر موج دریا ز دریا جداست

             چرا بر «یكی» حكم «كثرت» كنیم؟

پراكندگی حاصل كثرت است

بیایید تمرین وحدت كنیم

«وجود» تو چون عین «ماهیت» است

    چرا باز بحث «اصالت» كنیم؟

اگر عشق خود علت اصلی است

             چرا بحث «معلول» و «علت» كنیم؟

بیا جیب احساس و اندیشه را

    پر از نقل مهر و محبت كنیم

پر از گلشن راز، از عقل سرخ

  پر از كیمیای سعادت كنیم

بیایید تا عینِ عین القضات

      میان دل و دین قضاوت كنیم

اگر سنت اوست نوآوری

       نگاهی هم از نو به سنت كنیم

مگو كهنه شد رسم عهد الست

 بیایید تجدید بیعت كنیم

برادر چه شد رسم اخوانیه؟

بیا یاد عهد اخوت كنیم

بگو قافیه سست یا نادرست

               همین بس كه ما ساده صحبت كنیم

خدایا دلی آفتابی بده

     كه از باغ گل‌ها حمایت كنیم

رعایت كن آن عاشقی را كه گفت:

      «بیا عاشقی را رعایت كنیم»

                      (قیصر امین پور )

 برخیز که غیر از تو مرا دادرسی نیست

      گویی همه خوابند ، کسی را به کسی نیست

 آزادی و پرواز از آن خاک به این خاک

 جز رنج سفر از قفسی تا قفسی نیست

 این قافله از قافله سالار خراب است

 اینجا خبر از پیش رو و باز پسی نیست

 تا آئینه رفتم که بگیرم خبر از خویش

          دیدم که در آن آئینه هم جز تو کسی نیست

 من در پی خویشم ، به تو بر می خورم اما

              آن سان شده ام گم که به من دسترسی نیست

 آن کهنه درختم که تنم زخمی برف است

    حیثیت این باغ منم ، خار و خسی نیست

 امروز که محتاج توام ، جای تو خالیست

 فردا که می آیی به سراغم نفسی نیست

 در عشق خوشا مرگ که این بودن ناب است

 وقتی همه ی بودن ما جز هوسی نیست

(هوشنگ ابتهاج)

نسیم عشق ز کوی هوس نمی‌آید

چرا که بوی گل از خار و خس نمی‌آید

ز نارسایی فریاد آتشین فریاد

که سوخت سینه و فریادرس نمی‌آید

به رهگذار طلب آبروی خویش مریز

که همچو اشک روان باز پس نمی‌آید

ز آشنایی مردم رمیده‌ایم رهی

که بوی مردمی از هیچ کس نمی‌آید

(رهی معیری)

پیش از اینها فکر می کردم خدا               خانه ای دارد میان ابرها

مثل قصر پادشاه قصه ها                        خشتی از الماس و خشتی از طلا

پایه های برجش از عاج و بلور                 بر سر تختی نشسته با غرور

ماه برق کوچکی از تاج او                    هر ستاره پولکی از تاج او

اطلس پیراهن او آسمان                         نقش روی دامن او کهکشان

رعد و برق شب صدای خنده اش           سیل و طوفان نعره توفنده اش

دکمه پیراهن او آفتاب                             برق تیغ و خنجر او ماهتاب

هیچکس از جای او آگاه نیست                 هیچکس را در حضورش راه نیست

پیش از اینها خاطرم دلگیر بود                 از خدا در ذهنم این تصویر بود

آن خدا بی رحم بود و خشمگین               خانه اش در آسمان دور از زمین

بود اما در میان ما نبود                            مهربان و ساده و زیبا نبود

در دل او دوستی جایی نداشت                 مهربانی هیچ معنایی نداشت

هر چه می پرسیدم از خود از خدا             از زمین، از آسمان، از ابرها

زود می گفتند این کار خداست                 پرس و جو از کار او کاری خطاست

آب اگر خوردی، عذابش آتش است           هر چه می پرسی، جوابش آتش است

تا ببندی چشم ، کورت می کند                تا شدی نزدیک ،دورت می کند

کج گشودی دست، سنگت می کند           کج نهادی پای، لنگت می کند

تا خطا کردی عذابت می کند                   در میان آتش آبت می کند

با همین قصه دلم مشغول بود                   خوابهایم پر ز دیو و غول بود

نیت من در نماز و در دعا                         ترس بود و وحشت از خشم خدا

هر چه می کردم همه از ترس بود         مثل از بر کردن یک درس بود

مثل تمرین حساب و هندسه                    مثل تنبیه مدیر مدرسه

مثل صرف فعل ماضی سخت بود               مثل تکلیف ریاضی سخت بود

تا که یکشب دست در دست پدر               راه افتادم به قصد یک سفر

در میان راه در یک روستا                        خانه ای دیدیم خوب و آشنا

زود پرسیدم پدر اینجا کجاست                گفت اینجا خانه خوب خداست!

گفت اینجا می شود یک لحظه ماند           گوشه ای خلوت نمازی ساده خواند

با وضویی دست ورویی تازه کرد               با دل خود گفتگویی تازه کرد

گفتمش پس آن خدای خشمگین           خانه اش اینجاست اینجا در زمین؟

گفت آری خانه او بی ریاست                    فرش هایش از گلیم و بوریاست

مهربان وساده وبی کینه است                   مثل نوری در دل آیینه است

می توان با این خدا پرواز کرد                   سفره دل را برایش باز کرد

می شود درباره گل حرف زد                 صاف و ساده مثل بلبل حرف زد

چکه چکه مثل باران حرف زد                   با دو قطره از هزاران حرف زد

می توان با او صمیمی حرف زد                مثل یاران قدیمی حرف زد

میتوان مثل علف ها حرف زد                   با زبان بی الفبا حرف زد

میتوان درباره هر چیز گفت                      می شود شعری خیال انگیز گفت....

تازه فهمیدم خدایم این خداست               این خدای مهربان و آشناست

دوستی از من به من نزدیک تر                 از رگ گردن به من نزدیک تر

                                                                                       (قیصر امین پور)

 

 آن روز که در عشق سرانجام بمیرم

 آیا بود ای ساحل امید که روزی

 چون شبنم گل ها سحر از جلوه خورشید

آن مرغک آزرده ی عشقم که روا نیست

 مپسند که در گوشه نهایی و غم ها

ساده بگم ، ساده بگم ، ساده بگم دهاتی ام

                          اهل همین نزدیکیا ، همسایة روشنی و هم خـونة تاریکیا

ساده بگم ساده بگم ، بوی علف می ده تنم

هنوز همون دهاتیم ، با همه شهری شدنم

باغ غریب ده من ، گلهای زینتی نداشت

اسب نجیب ده من ، نعلای قیمتی نداشت

اما همون چار تا دیوار ، با بوی خوب کاگلش

اما همون چنتا خونه ، با مردم ساده دلش

برای من که عکسمو ، مدتیه تو آب چشمه ندیدم

برای من که شهریم ، از اون هوا دل بریدم

دنیائیه که دیدن اون ، ا گر چه مثل قدیما ، راه درازی نداره

                           اما می دونم که دیگه ، دنیای خوب سادگی ، به من نیازی نداره

                                  (محمد علی بهمنی)

ای مهربان‌تر از برگ در بوسه‌های باران
                             بیداری ستاره در چشم جویباران

آیینه‌ی نگاهت پیوند صبح و ساحل
                             لبخند گاهگاهت صبح ستاره‌باران

باز آ که در هوایت خاموشی جنونم
                             فریادها برانگیخت از سنگ کوهساران

ای جویبار جاری زین سایه برگ مگریز
                             کاین‌گونه فرصت از کف دادند بیشماران

گفتی به روزگاری مهری نشسته گفتم
                             بیرون نمی‌توان کرد حتی به روزگاران

بیگانگی ز حد رفت ای آشنا مپرهیز
                             زین عاشق پشیمان سرخیل شرمساران

پیش از من و تو بسیار بودند و نقش بستند
                             دیوار زندگی را زینگونه یادگاران

این نغمه‌ی محبت بعد از من و تو ماند
                             تا در زمانه باقی است آواز باد و باران

                             ( دکتر محمد رضا شفیعی کدکنی)    

دست عشق از دامن دل دور باد!

می‌توان آیا به دل دستور داد؟

می‌توان آیا به دریا حكم كرد

كه دلت را یادی از ساحل مباد؟

موج را آیا توان فرمود: ایست!

باد را فرمود: باید ایستاد؟

آنكه دستور زبان عشق را

بی‌گزاره در نهاد ما نهاد

خوب می‌دانست تیغ تیز را

در كف مستی نمی‌بایست داد

                                                (مرحوم قیصر امین پور)

 

دوش دیدم که ملائک درمیخانه زدند

گل آدم بسرشتند وبه پیمانه زدند

ساکنان حرم ستر وعفاف ملکوت

بامن راه نشین باده ی مستانه زدند

آسمان بارامانت نتوانست کشید

قرعه ی کار به نام من دیوانه زدند

جنگ هفتاد ودو ملَت همه راعذربنه

چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند

شکرآن راکه میان من و او صلح افتاد

  صوفیان رقص کنان ساغرشکرانه زدند

آتش آن نیست که ازشعله ی اوخندد شمع

 آتش آن است که درخرمن پروانه زدند

کس چوحافظ نگشاد از رخ اندیشه نقاب

تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند

                                               ( حافظ-غزل184 )

یاری اندر کس نمی‌بینیم یاران را چه شد

دوستی کی آخر آمد دوستداران را چه شد                

آب حیوان تیره گون شد خضر فرخ پی کجاست

خون چکید از شاخ گل باد بهاران را چه شد               

کس نمی‌گوید که یاری داشت حق دوستی

حق شناسان را چه حال افتاد یاران را چه شد               

لعلی از کان مروت برنیامد سال‌هاست

تابش خورشید و سعی باد و باران را چه شد               

شهر یاران بود و خاک مهربانان این دیار

مهربانی کی سر آمد شهریاران را چه شد                  

گوی توفیق و کرامت در میان افکنده‌اند

کس به میدان در نمی‌آید سواران را چه شد

صد هزاران گل شکفت و بانگ مرغی برنخاست

عندلیبان را چه پیش آمد هزاران را چه شد

زهره سازی خوش نمی‌سازد مگر عودش بسوخت

کس ندارد ذوق مستی میگساران را چه شد

حافظ اسرار الهی کس نمی‌داند خموش

از که می‌پرسی که دور روزگاران را چه شد

                                                                (حافظ-غزل169)

خوشا از دل نم اشکی فشاندن

     به آبی آتش دل را نشاندن

خوشا زان عشقبازان یاد کردن

   زبان را زخمه فریاد کردن

خوشا از نی، خوشا از سر سرودن

          خوشا نی نامه ای دیگر سرودن

نوای نی نوایی آتشین است

           بگو از سر بگیرد، دلنشین است

نوای نی، نوای بی نوایی است

        هوای ناله هایش، نینوایی است

نوای نی دوای هر دل تنگ

         شفای خواب گل، بیماری سنگ

قلم، تصویر جانکاهی است از نی

        علم، تمثیل کوتاهی است از نی

خدا چون دست بر لوح و قلم زد

سر او را به خط نی رقم زد

دل نی ناله ها دارد از آن روز

         از آن روز است نی را ناله پر سوز

چه رفت آن روز در اندیشه ی نی

               که اینسان شد پریشان بیشه ی نی؟

سری سرمست شور و بی قراری

     چو مجنون در هوای نی سواری

پر از عشق نیستان سینه ی او

غم غربت، غم دیرینه ی او

غم نی بند بند پیکر اوست

      هوای آن نیستان در سر اوست

دلش را با غریبی، آشنایی است

               به هم اعضای او وصل از جدایی است

سرش بر نی، تنش در قعر گودال

     ادب را گه الف گردید، گه دال

ره نی پیچ و خم بسیار دارد

نوایش زیر و بم بسیار دارد

سری بر نیزه ای منزل به منزل

     به همراهش هزاران کاروان دل

چگونه پا ز گل بر دارد اشتر

        که با خود باری از سر دارد اشتر؟

گران باری به محمل بود بر نی

     نه از سر، باری از دل بود بر نی

چو از جان پیش پای عشق سر داد

       سرش بر نی، نوای عشق سر داد

به روی نیزه و شیرین زبانی!

عجب نبود ز نی شکر فشانی

اگر نی پرده ای دیگر بخواند

نیستان را به آتش میکشاند

سزد گر چشم ها در خون نشیند

چو دریا را به روی نیزه بیند

شگفتا بی سر و سامانی عشق!

      به روی نیزه سرگردانی عشق!

ز دست عشق عالم در هیاهوست

تمام فتنه ها زیر سر اوست

                                                

                                        (مرحوم قیصر امین پور)

خاطرم نیست كه از كی به تو عاشق شده‌ام

پسر و دختر در محضر عشق است عزیز

كه شود خادم مولا، چه غلام و چه كنیز

پدرم گفت كه میلاد تو در یاد من است

مژده دادند كه نوزاد شما سینه‌زن است

خاطرم هست كه دادند مرا آب حیات

باز شد كام من از تربت و از آب فرات

نه من از روز ولادت شده‌ام مرده‌ی تو

دلم از روز ازل بود گره‌خورده‌ی تو

خاطرم هست به گوشم چو اذان می‌گفتند

دین من حب شما بود، از آن می‌گفتند

شیر مادر كه به جانم غم تو ریخته بود

نمكی داشت كه با اشك درآمیخته بود

شهد شیر و نمك اشك به جانم چو نشست

دلم از غصه ترك خورد، شنیدم كه شكست

مادرم بود كنیز و پدرم نوكر تو

خانه‌زادم كه شدم عبد علی‌اصغر تو

خاطرم هست كه یك بار محرم كه رسید

مادرم پیرهن مشكی من را كه برید

بخیه می‌زد به لباس من و نشتر به دلش

سر سوزن به لباس من و خنجر به دلش

زیر لب گفت فدای تو شوم جان پسر

روی هر بخیه اثر بود ز اشك مادر

روی هر خانه نشانی ز محرم زده بود

به در خانه‌ی ما پرچم ماتم زده بود

مسجد و تكیه، حسینیه‌ی زیبا شده بود

كینه‌ها مرده ولی دوستی احیا شده بود

خاطرم هست گُل گریه به باغ جگرم

خاطرم هست كشیدم گِل ماتم به سرم

خاطرم هست دم و سینه و زنجیر و علم

چایی تازه‌دم پیرزنی با قد خم

سینه‌سرخم كه برای تو شدم سینه‌سیاه

دولت عشق گرفتم ز تو با نیم‌نگاه

خاطرم هست پدر رنگ تنم را چون دید

آفرین گفت و كبودی تنم را بوسید

گفت ای تشنه كه از خون كفنت سرخ شده

سینه‌ی برگ گل سینه‌زنت سرخ شده

لقمه‌ی پاك پدر از نمك خوان تو بود

شیر مادر همه از چشمه‌ی احسان تو بود

من كه با رزق تو از كودكی‌ام پیر شدم

بی‌سبب نیست كه این‌گونه نمك‌گیر شدم

والدینم ز تو امید دعایی دارند

كه غلامان تو هم شیربهایی دارند

سینه‌زن‌های همان دوره همه مرد شدند

مبتلای تو و عشق تو و بی‌درد شدند

طمع شهد شهادت نفسی داد به ما

نفس گرم ولایت نفسی داد به ما

فدیه شد هدیه‌ی شیدایی مادرهامان

رجز بدرقه لالایی مادرهامان

كه اگر سر بنهی در قدم روح‌الله

شیر من باد حلالت، پسرم بسم‌الله

شیر مادر چه اثرها كه ندارد، دیدیم

رهبر ما چه پسرها كه ندارد، دیدیم  

هركه مانده‌ست و مخالف به امامش باشد

هرچه خورده‌ست از این سفره حرامش باشد

دوش در عالم رؤیای غم‌انگیز، مرا

بانویی گفت محرم شده، برخیز بیا

گفت برخیز بیا دخترم آواره شده

بی حسینم همه اهل حرم آواره شده

                                (محمود کریمی)

فرا رسیدن ایام محرم

بر همه شما دوستان عزیز تسلیت

عیب کسان منگر و احسان خویش

دیده فرو کن به گریبان خویش

آینه روزی که بگیری به دست

خود شکن آنروز مشو خودپرست

خویشتن آرای مشو چون بهار

تا نکند در تو طمع روزگار

جامه عیب تو تنگ رشته‌اند

زان بتو نه پرده فروهشته‌اند

چیست درین حلقه انگشتری

کان نبود طوق تو چون بنگری

گر نه سگی طوق ثریا مکش

گر نه خری بار مسیحا مکش

کیست فلک پیر شده بیوه

چیست جهان دود زده میوه

جمله دنیا ز کهن تا به نو

چون گذرندست نیرزد دو جو

انده دنیا مخور ای خواجه خیز

ور تو خوری بخش نظامی بریز

                                                (نظامی-مخزن الاسرار)

 

به کجا چنین شتابان؟

                            گون از نسیم پرسید

- دل من گرفته زین جا

                             هوس سفر نداری

                                                   ز غبار این بیابان؟

- همه آرزویم اما

                         چه کنم که بسته پایم

به کجا چنین شتابان؟

    - به هر آن کجا که باشد

             به جز این سرا، سرایم

               - سفرت به خیر اما تو و دوستی، خدا را

                        چو از این کویر وحشت به سلامتی گذشتی

                                به شکوفه‌ها، به باران

                                                     برسان سلام ما را

                      (محمد رضا شفیعی کد کنی-کوچه باغ های نیشابور)

 

 

بود آیا که خرامان ز درم بازآیی

گره از کار فروبسته‌ی ما بگشایی

نظری کن که به جان آمدم از دلتنگی

گذری کن که خیالی شدم از تنهایی

گفته بودی که بیایم چو به جان آیی تو

من به جان آمدم اینک تو چرا می‌نایی

بس که سودای سر زلف تو پختم به خیال

عاقبت چون سر زلف تو شدم سودایی

همه عالم به تو می‌بینم و این نیست عجب

به که بینم که تویی چشم مرا بینایی

پیش ازین گر دگری در دل من می‌گنجید

  جز تو را نیست کنون در دل من گنجایی

جز تو اندر نظرم هیچ کسی می‌ناید

         وین عجب تر که تو خود روی به کس ننمایی

گفتی از لب بدهم کام عراقی روزی

وقت آن است که آن وعده وفا فرمایی

                                   (فخرالدین عراقی-غزلیات)

 

ساقیا برخیز و در ده جام را          

                                    خاک بر سر کن غم ایام را

ساغر می بر کفم نه تا ز بر

برکشم این دلق ارزق فام را

گر چه بد نامیست نزد عاقلان

ما نمی خواهیم ننگ و نام را

باده درده چند ازین باد غرور

خاک بر سر نفس نا فرجام را

دود آه سینه ی نالان من

سوخت این افسردگان خام را

محرم راز دل شیدای خود

کس نمی بینم ز خاص و عام را

با دلارامی مرا خاطر خوش است

                                     کز دلم یکباره برد آرام را

ننگرد دیگر به سرو اندر چمن

 هر که دید آن سرو سیم اندام را

صبر کن حافظ به سختی روز و شب

                                     عاقبت روزی بیابی کام را

                                     (حافظ-غزل8)

 

ای یوسف خوش نام ما خوش می​روی بر بام ما

ای درشکسته جام ما ای بردریده دام ما

ای نور ما ای سور ما ای دولت منصور ما

جوشی بنه در شور ما تا می ​شود انگور ما

ای دلبر و مقصود ما ای قبله و معبود ما

آتش زدی در عود ما نظاره کن در دود ما

ای یار ما عیار ما دام دل خمار ما

پا وامکش از کار ما بستان گرو دستار ما

در گل بمانده پای دل جان می​دهم چه جای دل

وز آتش سودای دل ای وای دل ای وای ما

                       (مولانا-دیوان شمس.جلد1)

 

نازنین آمد و دستی به دل ما زد و رفت

پردۀ خلوت این غمکده بالا زد و رفت

کنج تنهایی ما را به خیالی خوش کرد

         خواب خورشید به چشم شب یلدا زد و رفت

درد بی عشقی ما دید و دریغش آمد

 آتش شوق در این جان شکیبا زد و رفت

خرمن سوختۀ ما به چه کارش می خورد

       که چو برق آمد و بر خشک و تر ما زد و رفت

رفت و از گریۀ طوفانی ام اندیشه نکرد

 چه دلی داشت خدایا که به دریا زد و رفت

بود آیا که ز دیوانۀ خود یاد کند

                             آنکه زنجیر به پای دل شیدا زد و رفت

سایه آن چشم سیه با تو چه می گفت که دوش

                              عقل فریاد برآورد و به صحرا زد و رفت

                                (هوشنگ ابتهاج)

 

از عرش سلام سرمدی آوردند
آيينه ی حُسن سرمدی آوردند
با آمدن رضا (ع) از باغ بهشت
يک دسته گل محمدی آوردند

میلاد امام رضا (ع) بر شما مبارک

از دست فراقت گله دارم گله دارم

هر روز همین مساله دارم گله دارم

جا مانده ترین نالۀ باغ شهدایم

دلتنگیه صد قافله دارم گله دارم

من داغ برادر به جگر دارم و سوزم

زین غم که از او فاصله دارم گله دارم

بی کرببلا هیچ دم آرام نگیرم

دل کم حوصله دارم گله دارم

از این که به پشت تو نخواندیم نمازی

وقتی که به لب نافله دارم گله دارم

ما هرچه که خواندیم فقط بارش زهراست(س)

گاهی که خیال صله دارم گله دارم

یک نامه نشد تا که برایت بنویسم

صدها ورق باطله دارم گله دارم

(شاعر و مداح اهل بیت(ع)- حاج محمود کریمی)

 

تا حالا شده با کسی که فکر شو نمی کردید یا نمی کنید برخورد تصادفی داشته باشید؟یا اینکه به فکر یه نفر باشید ببینید اون جلوتون داره راه میره؟ خب حالا به این خاطره جالب توجه کنید که مصداقیست بر این موضوع:

از صبح که واسه کارا زده بودم همیشه یه شعریو پیش خودم زمزمه می کردم و تو فکر کسی بودم که اون شعرو گفته بود و می گفتم: خدا خیرت بده که همچین شعریو خوندی اون روز همیشه این  چند بیت و زمزمه می کردم:

بیا مسافر غریب صحرا                   قشنگترین یوسف زهرا

                           گریه کن این روز و شب آقا بیا بیا

              بیا ای همۀ کار و کس ما               یه نیم نگاه تو بسه ما

                            خوش اوومدی به مجلس ما بیا بیا

کار آخرمو که انجام دادم و از بانک اومدم بیرون دوباره شروع کردم به زمزمه کردن.از خیابون که رد میشدم متوجه نگاه کسی به طرف خودم شدم ولی در وهله اول بهش اعتنایی نکردم همین طوری که داشتم رد میشدم و می خوندم حس کردم که یه جورایی داریم بهم نزدیک میشیم. بعدش نگاه کردم یهو جا خوردم و دیگه از زمزمۀ پیش خود هم خبری نبود و دیدم کسی روبه رومه که داشتم شعرشو می خودندم و از صبح تو فکرش بودم... با هم سلام و احوالپرسی کردیم و ازش سوالی پرسیدم و اخرشم خواستم واسم دعا کنه و رفت...

تو تمام مدت اون روز این خاطره رو واسه خودم تکرار می کردم و این اتفاق و خیلی جالب می دونستم و می دونم....

                                                   (حسین دیلم-دی ماه 90)

 

پنج شنبه 11 آذر ماه 90

اردو تمام شده و بود و در حال برگشت به تهران بودیم از شمال. باقر خالقی یه بطری دوغ که پر هم بود و به من داد و گفت: این مال یکی از دخترای کلاسه و بچه های ما بدون اینکه کسی بفهمه بطری دوغو گرفتند.باقر ، یکی از هم کلاسی های خوب منه، مثل سایر هم کلاسی هام.بچه آذربایجان شرقی، شهرستان سراب. خلاصه این موضوع رو به من گفت و من هم که دیدم با این وضع آبروی پسرها در میونه، بدون اینکه متوجه چیزی بشم بطری دوغ و که بطری معمولی ام نبود و نمی شد به راحتی تشخیص داد و گرفتم و سریع با رمز یا قلی میرزا رفتم جلو که ای کاش پاهام می شکست و...

رفتم جلو و گفتم خانم فلانی، این بطری دوغ شماست که افتاد کف اتوبوس و قل خورد و رفت عقب که دیدم می گه:

«این بطری آقای خالقیه که توش آب ریخته» که ناگهان صدای خندۀ بچه ها تمام اتوبوس و گرفت و من هم چاره ای جز عذرخواهی از اون بنده خدا و تهدید بی احساس علیه باقر نداشتم.بعد از اونم تو کل مسیر، ماجرا رو با هم مرور می کردیم و می خندیدیم...

(حسین دیلم)

 

حدودا ساعت 12 شب بود. به یکی از دوستام گفتم بریم حرم که اون هم قبول کرد. من آماده شدم و رفتم  لابی هتل و منتظرش موندم. 10 دقیقه بعد اومد و با هم رفتیم سمت مسجدالحرام. منتظر ماشین بودیم که همان لحظه، رئیس هتل که او هم مثل دوست من، بچه اصفهان بود، به همراه همکارانش قصد حرم کرد. بین مسیر دوستم با مدیر هتل یک دور کامل از بیوگرافی همدیگرو گذروندند. وقتی رسیدیم، با مدیر هتل و همکارانش خداحافظی کردیم و مانند آنها راه حرم را در چند متری جلوی آنها پیش گرفتیم. در حال رفتن بودیم که یک ملخ، که ماشالله تا چشم می چرخوندیم می تونستیم ملخ رصد کنیم و همیشۀ خدا، مشغول پر زدن بر اطرافمان یا راه رفتن زیر دست و پاهایمان بودند، به سمت دوستم اومد. او هم با یک ترس جزئی ملخ بنده خدا رو از خودش دور کرد که ای کاش این کار اتفاق نمی افتد. چرا که بعد از عکس العمل برق آسای دوستم، ملخ گویی به غیرتش توهین کنند، میدان را خالی نکرد و دوباره به راه خود ادامه داد و بر روی لباس حریف خود نشست. نشستن ملخ همانا و آن اتفاقی که نباید می افتاد همانا....

وقتی ملخ به روی لباس دوستم فرود آمد آن چنان فریادی از ته دل و اعماق وجودش به بیرون سر داد که همان هنگام زمین مکه از هیبت صدایش تکانی به خودش داد و تمام ستون های مسجد الحرام به لرزه در آمد و تمام نگاه ها به سمت ما معطوف شد و من هم همچون هم سفرهای آن شبمان درِ خانۀ دل را به روی خنده باز کردم. دوستم بنده خدا که خودش فهمیده بود که چیکار کرده سرش رو بلند کرد و فقط به همین یک جمله بسنده کرد:

صدام خیلی زیاد بود؟ و من فقط تونستم با خنده نگاه او را دنبال کنم و سپس خنده کنان با هم به راه خودمان ادامه دادیم

                                                    (حسین دیلم-اسفند89)

فرا رسیدن ایام محرم و سوگواری سالار و سردا شهیدان حضرت اباعبدالله الحسین(ع) بر تمامی دوستان و عاشفانش تسلیت باد.

خدایا ما را حسینی کن و عاشورایی بمیران

اين كشته فتاده به هامون حسين توست 

اين سيل دست وپا زده در خون حسين توست

اين ماهي فتاده به درياي خون كه هست

زخم از ستاره بر تنش افزون حسين توست

اين خشك نهر فتاده ي دور از لب فرات

از خون او زمين شده جيحون حسين توست

                (محتشم کاشانی)

 

ای مدینه یاد داری بیش از این                            یک مدینه بود و یک ام البنین؟

در بر خود باغ و بستان داشتم                             هجده سرو خرامان داشتم

یاد آن کانون احساسم بخیر                                ای مدینه یاد عباسم بخیر

نماز صبح را خواندند. سپس در را باز کردند. گوشه نگاهم به طرف چپم بود و قسمتی از نگاهم به طرف راست. دیدم که مردم شروع به حرکت کردند. ما نیز به راه افتادیم. در دلم غوغایی بود. آیا همانگونه ست که برایمان نقل شده؟ می دانستم که کجا قدم می نهم اما نمی دانستم! سراشیبی را بالا رفتم به جلوی دری رسیدیم که بعد از نماز صبح آن را باز کرده بودند. داخل شدم گروهی از مردن جلوی دیدم را گرفته بودند. مکانی را یافتم تا بتوانم بر اطراف مشرف باشم. صحنۀ عجیبی بود. باور نمی کردم روزی خود را در بقیع ببینم که در سمت چپم قبر مادری باشد که شیر فرزندش حماسه ساز صحرای نینوا بود و شیر فرزندانش یاد و مدد کار مولای خویش. انصاف نبود که مادر قمر بنی هاشم باشی و قبرت در گوشه ای تنها و بی کس باشد. انصاف نبود که همسر بزرگ مرد عالم باشی و مجالت ندهند کوچکترین تاملی بر آن کنی؟ پس کجاست آن زمان که می گفتی یک مدینه بود و یک ام البنین؟

به طرف راست خود نظاره کردم، گویی که سرمای جان فرسایی گرمای قلبم را ربود. آن گاه بود که غم های دنیا گویی بر سینه ام سنگینی می کرد. گفتم چه غریبانه به شهادتت رساندند، چه ظالمانه تیرهای خصم و کینشان را بر پیکر پاکت کوفتند و چه مظلومانه بدن مطهرت را بر دل زمین طغیان گر و حریص سپردند و حال غریتت، غریبانه اشک را در دیدگان جاری می سازد. باور نمی کردم...! فقط زیر لب پیش خودم زمزمه می کردم که: یه مدینه...یه بقیعه...یه امامی که حرم نداره...

چه بگویم که درد عالم را در سرزمینی حس کردم که روزی نیکوترین و پاکترین انسان ها بر کوچه ها و کوی های آن پا نهاده بودند. هنوز هم میشد رد پایشان را حس کرد حتی دید اما...!

از قبر گم شده چه بگویم؟کجای آن قبرستان می شد در جستجویش دوید؟ کسی چه می دانست؟! شاید تلخی نامعلوم بودن آن بر غریب بودنش ترجیج داده می شد

سخن کوتاه کنم که سخن بسیار است و مجال اندک!!!

هنگام خروج از قبرستان چیزهای زیادی خواستم که مهمترین آنها هم ظهور پرچم دار اسلام، مردی که با آمدنش، تلخیِ بی نشانی  و رنج غریبی را با شیرینی و نور رهنمودهایش، از عرصه آن سرزمین پاک خواهد کرد

اللهم عجل لولیک الفرج

                                      (حسین دیلم-اسفند۹۰)

حالتون خوبه؟ خب خداروشکر. امیدوارم همیشه خوب باشید

یه چند مدتی می شد که حس و حالی نبود تا سری به این مکان بزنم و بخوام یه طوری کنارتون باشم. ولی حالا برگشتم و دوست دارم کاری کنم که هممون با عشق و محبت و دوستانه کنار هم باشیم...

از اونجایی که اسم این وبلاگو یاد ایامی گذاشتم می خوام این وبلاگو تخصیص بدم به مجموع خاطرات دوستان و زنده کردن ایام و روزگار خوش...

 به همین منظور تقاضا میشه از دوستانی که تمایل دارند خاطراتشونو به صورت نظر خصوصی ارسال کنند تا بعد از بازنگری و ویرایش مطلب در وبلاگ قرار گیرد و البته دوستان هم می تونند از طریق ای میل(بخش پروفایل)خاطراتشونو به صورت میل و با موضوع خاطره ارسال کنند.

تشکر از همتون.منتظرتونم

خداحافظ همین حالا....

جوانی گمنامی عاشق دختر پادشاهی شد.رنج این عشق او را بیچاره کرده بود و راهی برای رسیدن به معشوق نمی یافت.مردی زیرک از ندیمان پادشاه که دل باختگی او را دید و جوانی ساده و خوش قلبش یافت، به او گفت پادشاه اهل معرفت است، اگر احساس کند که تو بنده ای از بندگان خدا هستی، خودش به سراغ تو خواهد آمد.

جوان به امید رسیدن به معشوق، گوشه گیری پیشه کردو به عبادت و نیایش مشغول شد، به طوری که اندک اندک مجذوب پرستش گردید و آثار اخلاص در او متجلی شد.

روزی گذر پادشاه بر او افتاد، احوال وی را جویا شد و دانست که جوان بنده ای بااخلاص از بندگان خداست. در همان جا از وی خواست که به خواستگاری دخترش بیاید و او را خواستگاری کند. جوان فرصتی برای فکر کردن طلبید و پادشاه به او مهلت داد.

همین که پادشاه از مکان دور شد، وسایل خود را جمع کرد و به مکانی نامعلوم رفت. ندیم پادشاه از رفتار جوان تعجب کرد و به جستجوی جوان پرداخت تا علت این تصمیم را بداند.

بعد از مدتها جستجو او را یافت. گفت: (( تو در شوق رسیدن به دختر پادشاه آن گونه بی قرار بودی، چرا وقتی پادشاه به سراغ تو آمد ازدواج  با دخترش را از تو خداست، از آن فرار کردی؟))

جوان گفت:((اگر آن بندگی دورغین  که به خاطر رسیدن به معشوق بود، پادشاهی را به در خانه ام آورد، چرا قدم در بندگی راستین نگذارم تا پادشاه جهان را به خانه خویش ببینم؟

 

روزی موش کوری در حال رفتن بود، از قضا گاوی هم تو اون منطقه در حال گذر بود. به هنگام خروج کثافت گاو، موش در زیر دست و پای گاو بود و به ناگاه در کثافت گاو کاملاً دفن شد و مخفی موند، موش برای اینکه خودشو از اون حالت نجات بده تلاش زیادی کرد و خودشو تا قسمتی از بدنش از اون وضع کشید بیرون، در همین حین عقابی که در آسمون در پرواز بود با دیدن موش به پایین فرود اومد و موش و از کثافت کشید بیرون اما با خودش برد و برد...

درس اول: اگه تو کثافت موندی زیاد دست و پا نزن چرا که بلاگیرت می شه

درس دوم: اونی که تو رو میندازه تو کثافت الزاماً دشمن تو نیست

درس سوم: اونی که تو رو از کثافت می کشه بیرون الزاماً دوست تو نیست