سلام خدا.
خدای مهربان من مرا ببخش.
مرا ببخش که شکوه کردم. مرا برای دل کوچکم ببخش.
در تمام روز هایی که بر من گذشت و زبان به شکوه گشوده بودم تو مرا می دیدی و صدایم را می شنیدی. در تمام روز هایی که فکر میکردم مرا به حال خود رها کرده ای تو حرف هایم را می شنیدی و حواست به درد های دلم بود.
مهربان خدای خوب من این روزها نعمت بر من تمام کرده ای و به جبران تمام خستگی ها و تنهایی هایم نعمت بزرگی به من بخشیده ای. نعمتی که پس از گذشت روز ها به نعمت بودنش پی پرده ام.
می بینی خدای من؟ حتی وقتی نعمتی بر من ارزانی میکنی در همان لحظه قادر به درک نعمت بودنش نیستم.
پروردگار من به چشمانم بینایی ببخش و مرا از ظلمت دلم نجات بده.
یاری ام کن تا قدر شناس نعمت هایت باشم و مرا برای تمام لحظات نا سپاسی ام ببخش.
دلم را به یادت آرام کن و قانعم کن به نعمتی که عطا فرموده ای....
امضا: بنده ی کوچکت منصوره
