يك سكوت !

تصورهای باطل نقش زد آینده ما را

به تصویری مجازی خط کشید آیینه ما را

رفاقتها،محبتها چرا زیبا سرابی بود

گذشته لحظه‌های عشق ما آشفته خوابی بود

غرورم را لباست می‌کنم،باز التماست می‌کنم

تا وقت دیدار

دو چشمم فرش پایت می‌کنم،جانم فدایت می‌کنم

من را میازار،من را میازار

برای خنده‌هایت بر من و بر اشک خونینم دلم تنگه

برای سر نهادن‌های تو بر دوش و بالینم دلم تنگه

برای با تو بودن‌ها دلم تنگه،نفس با تو کشیدنها دلم تنگه

تصورهای باطل نقش زد آینده ما را

به تصویری مجازی خط کشید آیینه ما را

رفاقتها،محبتها چرا زیبا سرابی بود

گذشته لحظه‌های عشق ما آشفته خوابی بود

غرورم را لباست می‌کنم،باز التماست می‌کنم

تا وقت دیدار

دو چشمم فرش پایت می‌کنم،جانم فدایت می‌کنم

من را میازار،من را میازار

شکستنهای قلب پرغرورم،تحمل‌کردن روح صبورم

شمردن‌های تکرار شب و روز،غم شب‌تلخی و تنهایی روز

برای آن دو چشم کهربایی،که آتش زد مرا با بی‌وفایی

برای بوسه هنگام دیدار،وداع تلخ آن با چشم نم‌دار

شکسته قلب من بشکستی و از من نپرسیدی

دل بسوزنده آهم بدیدی و هرگز نترسیدی

هنوزم آسمانم را فقط تنها تو خورشیدی

کشانیدی به ویرانی مرا از غم تو پاشیدی

غرورم را لباست می‌کنم،باز التماست می‌کنم

تا وقت دیدار

دو چشمم فرش پایت می‌کنم،جانم فدایت می‌کنم

من را میازار،من را میازار

زین زندان غم رهایی مرا

چند روزی به غم و شادی 

گذشت اما چه حاصل مرا

پیر مغان تا به مرا یاد داد

بشکست و بر باد داد مرا

ننگ است داشته ام بر تو ای دوست

لیک تخم رسمیست که فلک داده مرا

گرچه من خاکم و خاک پرست

گر صبح دمد همه نور بینی مرا

فردا که شود سبز وخرم صحرا

در پی خوبان دویدن چه حاصل مرا

کشم آهی و سوزم جانی 

تا که شود پیدا راهی مرا

دوستان از گناه من مسکین در گذرید

که فلک رنج آمرزش ساخت مرا

گر سکوتم همی رنجد ترا عفو بنما

زانکه شمعیست در سکون بهتر سوزد مرا

شبي گريم ، شبي نالم ز هجرت ، داد از اين شب ها

به شب هاي غمت درمانده ام ، فرياد از اين شب ها

بود گر هر شبم زين سان بروز هجري آبستن

مرا بس روزهاي تيره خواهد زاد ازين شب ها

بسم روز از غمت شب شد ، بسم شب روز و من بي تو

بسر بردم غمين زان روزها ، ناشاد از اين شب ها

چنين كز دوريت هر شب در آب و آتشم دانم

كه خاك هستيم آخر رود بر باد از اين شب ها

به اشك و آه چندم شمع سان هر شب سحر گردد

نسيم مرگ كو تا سازدم آزاد از اين شب ها؟

پدر برای من یعنی درک

پدر یعنی منطق

پدر یعنی پشتیبانی

پدر یعنی تنهائی

پدر یعنی دوست

پدر یعنی آبی

پدر . . . 

جمله ای که سالها پیش گفتم و هنوز هم می گویم:

تنها کسی که مرا درک می کرد

یک روز مرا ترک کرد!

دیدمت در حریری زمهتاب سرد و خاموش خفته بودی
یادم آمد که در صبح دیدار از غروبی چنین گفته بودی

در دو چشمت طلوعی نالان چون ستاره می دمیدی
در شب بهت ویرانی من قصه های مرا از سر شوق می شنیدی

بی شکیبم بی قرارم سر بپای جنون می گذارم
بی شکیبم بی قرارم دل به در یای تو می سپارم
در بهاری که بی تو خزان شد باورم شد دگر نیستی تو
خود نگفتی که من هم بدانم کیستی تو چیستی تو

دیدمت در حریری زمهتاب سرد و خاموش خفته بودی
یادم آمد که در صبح دیدار از غروبی چنین گفته بودی

صنما به تو دل دارد خو
نکند به دری دیگر رو

نسپرده به جایی سر را
ننهاده قدم بر هر کو

دل و دین که به یغما بردی
زده ای ره من از هر سو

نشناسم سر خود از پا
که به چوگان تو هستم گو

من و عشق تو عیّاری بس
که به غیر تو دیّاری کو

تا نوشیدم می بی رنگی
رستم از عالم رنگ و بو

زین پس من و جانی شیدا
قلبی مفتون که کند هو هو

تا نوری به دلم بخشیدی
گوید بی من و ما هر دم او

جای آن دارد که چندی هم ره صحرا بگیرم
سنگ خارا را گواه این دل شیدا بگیرم

مو به مو دارم سخنها
نکته ها از انجمنها

بشنو ای سنگ بیابان
بشنوید ای باد و باران

با شما همرازم اکنون
با شما دمسازم اکنون

یک چنین آتش به جان
مصلحت باشد همان
با عشق خود تنها شود
تنها بسوزد

من یکی مجنون دیگر
در پی لیلای خویشم
عاشق این شور و حال عشق بی پروای خویشم

تا به سویش ره سپارم
سر زمستی بر ندارم
من پریشان حال دل خوش
با همین دنیای خویشم