فرماندهي از آن توست ياحسين...

               مصطفي احمدي روشن در 17 شهريور 1358 چشم به جهان گشود.

  در سال 1377 در رشته مهندسي شيمي وارد دانشگاه صنعتي شريف مي شود.

  وي از بسيجيان فعال بود و در دوران دانشجويي به عنوان معاون فرهنگي بسيج دانشجويي دانشگاه شريف فعاليت مي نمود.

 شهيد احمدي شخصي ولايتمدار و از شاگردان آيت الله خوشوقت استاد اخلاق تهران بوده است.

 در سال 1381 در رشته مهندسي شيمي موفق به دريافت مدرك كارشناسي گرديد.

 وي دانشجوي دكتراي دانشگاه صنعتي شريف و از نخبگان اين دانشگاه به شمار مي رفته است. اين شهيد كه به عنوان استاد دانشگاه نيز فعاليت مي كرد داراي چندين مقاله ISI به زبان هاي انگليسي و فارسي بوده است.

 شهيد احمدي روشن عضو هيئت مديره يكي از شركت هاي تامين كالاي نيروگاه هسته اي نطنز اصفهان بود كه در زمينه تهيه و خريد تجهيزات هسته اي فعاليت داشت.

  اين شهيد بزرگوار در هنگام شهادت معاون بازرگاني سايت نطنز بوده است. معاون بازرگاني سايت نطنز شخصي شوخ و باصفا و در عين حال در مديريت جدي و قاطع بوده است.

  به گفته دوستان وي، شهيد احمدي روشن فردي ولايتمدار، اخلاق مدار و شوخ طبع بود، شهادت آرزوي شهيد احمدي روشن بود، او از شهادت نمي ترسيد و امروز به آرزويش رسيد. 

 شهيد احمدي هميشه مي گفت دعا كنيد تا من شهيد شوم و اگر شهيد شديد دست من را هم بگيريد.

  شهيد احمدي داراي روحيه بسيجي و جهادي بود. او فردي خاص بود و دشمنان خوب فهميدند كه چه كسي را ترور كنند. وي اهل نماز اول وقت بود. ايشان داراي پشتكار بالا، پرتوان، پرتلاش، پرانرژي و توانمند در عرصه اجرايي و علمي بود. او در خط ولايت و سرسپرده بود، هميشه مي گفت دعا كنيد مثل ابراهيم مالك اشتر نشوم و مختار را تنها نگذارم. شهيد احمدي در راهپيمايي عظيم 9 دي حضور داشت و يك ولايتمدار به معناي واقعي بود، او شيفته رهبر معظم انقلاب اسلامي بود.

  شهيد احمدي روشن صبح چهار شنبه 21 دي ماه 90 بر اثر انفجار يك بمب مغناطيسي در خودروي خود در ميدان كتابي ابتداي خيابان گل نبي تهران بدست عوامل استكبار به شهادت رسيد.

 از شهيد احمدي روشن يك فرزند به نام "علي" به يادگار مانده است.

ازپيش چشمم ميروي دنيابه دنيا

باتوميان آب آتش آشتي بود

درآتش ست ازرفتنت دريابه دريا

يكبارديگرعشق راباخون نوشتم

تعبيرلبخندتوراگلگون نوشتم

بيدارم وميبينمت...رويابه رويا

ازپيش چشمم ميروي دنيابه دنيا

بيدارم وميبينمت...رويابه رويا

ازپيش چشمم ميروي دنيابه دنيا..

ازبس كه نگاهت كردند اي علمدارخيمه ها

                             چشمت زدند و تير به چشمت زدند

حسين بدون تو تنهاست نرو

                            دشمن از رفتن توتيشه مي زند به ريشه اش نرو

نمي داني بعد تو بازينب چه ها كنند

                           اورا اسيرميكنند و بي برادر ش كنند

                    صلي الله عليك يامولاي ياابالفضل العباس(ع)

چیزی نمانده است،که بد حال تان کنند

چیزی نمانده است ، بیفتی زمین حسین

چیزی نمانده راهی گودال تان کنند

چیزی نمانده است ، بیایند سوارها

در زیر سم اسب لگدمال تان کنند

چیزی نمانده است ، همین نطفه های حیض

با نعل های مرکب شان چال تان کنند

چیزی نمانده است ، روند جانب خیام بی حرمتی و.

... غارت اموال تان کنند

شاعر: عليرضا خاكساري

مهندس شهيدبهمن درولي را که می شناسید. همان که سال ۶۵ وصیت کرد تا قبرش را ساده و همسطح زمین درست کنند و  با اندکی سیمان روی آن بپوشانند وفقط با انگشت روی آن بنویسند: «پر کاهی تقدیم به آستان قدس الهی»

چند روز پیش تصویری دیدم از سنگ مزار مهندس شهید مصطفی احمدی روشن ، همان دانشمند هسته ای که سال ۹۰ آسمانی شد.

شباهتی این وسط وجود دارد. ببینید :

گویا تر از تصویر بالا ، هیچ متن و دستنوشته ای نمی شود پیدا کرد.

در مصاحبه مادرشهيداحمدي روشن  خواندم که :

شعرهای بسیاری در نظرم بود که روی سنگ قبر مصطفی حک کنیم. اما خودش که زمینه ترور و شهادت را به دلیل حساسیت کاری حدس می‌زد، وصیت کرده بود که روی سنگ قبرش بنویسند، «پر کاهی تقدیم به آستان الهی » و همین نیز بر روی مزارش حک شد.

 و من این وسط مانده ام که بین وصیت مصطفی و  بهمن ، رابطه ای وجود دارد یا نه؟

چه رازی این وسط وجود دارد؟

و اگر رمزی هست و رازی وجود دارد ، مصطفی چگونه با بهمن آشنا شده بود ؟