دل نوشته های من

ﭘﺴﺮ : ﺿﻌﯿﻔﻪ ! ﺩﻟﻤﻮﻥ ﺑﺮﺍﺕ ﺗﻨﮓ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ﺍﻭﻣﺪﯾﻢ

ﺯﯾﺎﺭﺗﺖ ﮐﻨﯿﻢ !

ﺩﺧﺘﺮ : ﺗﻮﺑﺎﺯ ﮔﻔﺘﯽ ﺿﻌﯿﻔﻪ ؟

ﭘﺴﺮ : ﺧﺐ ، ﻣﻨﺰﻝ ﺑﮕﻢ ﭼﻄﻮﺭﻩ ؟

ﺩﺧﺘﺮ : ﻭﺍﺍﺍﺍﺍﯼ . . . ﺍﺯ ﺩﺳﺖ ﺗﻮ !

ﭘﺴﺮ : ﺑﺎﺷﻪ ؛ ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺒﺨﺸﯿﺪ ﻭﯾﮑﺘﻮﺭﯾﺎ ﺧﻮﺑﻪ ؟

ﺩﺧﺘﺮ : ﺍﻩ . . . ﺍﺻﻼﺑﺎﻫﺎﺕ ﻗﻬﺮﻡ !

ﭘﺴﺮ : ﺑﺎﺷﻪ ﺑﺎﺑﺎ ، ﺗﻮﻋﺰﯾﺰ ﻣﻨﯽ ، ﺧﻮﺏ ﺷﺪ ؟

ﺁﺷﺘﯽ ؟

ﺩﺧﺘﺮ : ﺁﺷﺘﯽ ، ﺭﺍﺳﺘﯽ ﮔﻔﺘﯽ ﺩﻟﺖ ﭼﯽ ﺷﺪﻩ ﺑﻮﺩ ؟

ﭘﺴﺮ : ﺩﻟﻢ ! ﺁﻫﺎ ﯾﻪ ﮐﻢ ﻣﯽ ﭘﯿﭽﻪ ! ﺍﺯﺩﯾﺸﺐ ﺗﺎﺣﺎﻻ !

ﺩﺧﺘﺮ : ﻭﺍﻗﻌﺎ ﮐﻪ !

ﭘﺴﺮ : ﺧﺐ ﭼﯿﻪ ؟ ﻧﻤﯿﮕﻢ ﻣﺮﯾﻀﻢ ﺍﺻﻼ ، ﺧﻮﺑﻪ ؟

ﺩﺧﺘﺮ : ﻟﻮﻭﻭﺱ !

ﭘﺴﺮ : ﺍﯼ ﺑﺎﺑﺎ ، ﺿﻌﯿﻔﻪ ! ﺍﯾﻦ ﺩﻓﻌﻪ ﺍﮔﻪ ﻗﻬﺮ ﮐﻨﯽ

ﺩﯾﮕﻪ ﻧﺎﺯﮐﺶ ﻧﺪﺍﺭﯼ ﻫﺎ !

ﺩﺧﺘﺮ : ﺑﺎﺯﻡ ﮔﻔﺖ ﺍﯾﻦ ﮐﻠﻤﻪ ﺭﻭ . . . !

ﭘﺴﺮ : ﺧﺐ ﺗﻘﺼﺮﺧﻮﺩﺗﻪ ! ﻣﯿﺪﻭﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﻦ ﺍﻭﻧﺎﯾﯽ ﺭﻭ

ﮐﻪ ﺩﻭﺳﺖ ﺩﺍﺭﻡ ﺍﺫﯾﺖ ﻣﯿﮑﻨﻢ ، ﻫﯽ ﻧﻘﻄﻪ ﺿﻌﻒ ﻣﯿﺪﯼ

ﺩﺳﺖ ﻣﻦ !

ﺩﺧﺘﺮ : ﻣﻦ ﺍﺯﺩﺳﺖ ﺗﻮﭼﯽ ﮐﺎﺭﮐﻨﻢ ؟!

ﭘﺴﺮ : ﺷﮑﺮﺧﺪﺍ ! ﺩﻟﻢ ﻫﻢ ﭘﯿﭻ ﻣﯿﺨﻮﺭﻩ ﭼﻮﻥ ﺗﻮ ﺗﺐ

ﻭﺗﺎﺏ ﻣﻼﻗﺎﺕ ﺗﻮﺑﻮﺩﻡ ، ﻟﯿﻠﯽ ﻗﺮﻥ ﺑﯿﺴﺖ ﻭ ﯾﮑﻢ ﻣﻦ !

ﺩﺧﺘﺮ : ﭼﻪ ﺩﻝ ﻗﺸﻨﮕﯽ ﺩﺍﺭﯼ ﺗﻮ ! ﭼﻘﺪﺭ ﺑﻪ ﺳﺎﺩﮔﯽ

ﺩﻟﺖ ﺣﺴﻮﺩﯾﻢ ﻣﯿﺸﻪ !

ﭘﺴﺮ : ﺻﻔﺎﯼ ﻭﺟﻮﺩﺕ ﺧﺎﻧﻮﻡ !

ﺩﺧﺘﺮ : ﻣﯽ ﺩﻭﻧﯽ ! ﺩﻟﻢ ، ﺑﺮﺍﯼ ﭘﯿﺎﺩﻩ ﺭﻭﯼ ﻫﺎﻣﻮﻥ ،

ﺑﺮﺍﯼ ﺳﺮﮎ ﮐﺸﯿﺪﻥ ﺗﻮ ﻣﻐﺎﺯﻩ ﻫﺎﯼ ﮐﺘﺎﺏ ﻓﺮﻭﺷﯽ

ﻭﺭﻕ ﺯﺩﻥ ﮐﺘﺎﺑﻬﺎ ، ﺑﺮﺍﯼ ﺑﻮﯼ ﮐﺎﻏﺬ ﻧﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﺷﻮﻧﻪ ﺑﻪ

ﺷﻮﻧﻪ ﺍﺕ ﺭﺍ ﺭﻓﺘﻦ ﻭ ﺩﯾﺪﻥ ﻧﮕﺎﻩ ﺣﺴﺮﺕ ﺑﺎﺭ ﺑﻘﯿﻪ . . .

ﺁﺧﻪ ﻫﯿﭻ ﺯﻧﯽ ﮐﻪ ﻣﺮﺩﯼ ﻣﺜﻞ ﻣﺮﺩ ﻣﻦ ﻧﺪﺍﺭﻩ !

ﭘﺴﺮ : ﻣﯽ ﺩﻭﻧﻢ ، ﻣﯽ ﺩﻭﻧﻢ ،ﺩﻝ ﻣﻨﻢ ﺗﻨﮕﻪ ، ﺑﺮﺍﯼ

ﺩﯾﺪﻥ ﺁﺳﻤﻮﻥ ﭼﺸﻤﺎﯼ ﺗﻮ . . .

ﺑﺮﺍﯼ ﺑﺴﺘﻨﯽ ﺷﺎﺗﻮﺗﯽ ﻫﺎﯾﯽ ﮐﻪ ﺑﺎﻫﻢ ﻣﯿﺨﻮﺭﺩﯾﻢ . . .

ﺑﺮﺍﯼ ﺧﻮﻧﻪ ﺍﯼ ﮐﻪ ﺗﻮﯼ ﺧﯿﺎﻝ ﺳﺎﺧﺘﻪ ﺑﻮﺩﯾﻢ ﻭﻣﻦ

ﻣﺮﺩﺵ ﺑﻮﺩﻡ . . . !

ﺩﺧﺘﺮ : ﯾﺎﺩﺗﻪ ﻫﻤﯿﺸﻪ ﻣﯿﮕﻔﺘﯽ ﺑﻪ ﻣﻦ ﻣﯿﮕﻔﺘﯽ “

ﺧﺎﺗﻮﻥ ”

ﭘﺴﺮ : ﺁﺭﻩ ، ﺁﺧﻪ ﺗﻮ ﻣﻨﻮ ﯾﺎﺩ ﺩﺧﺘﺮﻫﺎﯼ ﺍﺑﺮﻭ ﮐﻤﻮﻥ

ﻗﺠﺮﯼ ﻣﯽ ﺍﻧﺪﺍﺧﺘﯽ !

ﺩﺧﺘﺮ : ﻭﻟﯽ ﻣﻦ ﮐﻪ ﺑﻮﺭ ﺑﻮﺩﻡ !

ﭘﺴﺮ : ﺑﺎﺷﻪ ! ﻓﺮﻗﯽ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻪ !

ﺩﺧﺘﺮ : ﺁﺥ ﭼﻪ ﺭﻭﺯﻫﺎﯾﯽ ﺑﻮﺩﻥ ، ﭼﻘﺪﺭﺩﻟﻢ ﻫﻮﺍﯼ

ﺩﺳﺘﺎﯼ ﻣﺮﺩﻭﻧﻪ ﺍﺕ ﺭﻭ ﮐﺮﺩﻩ . . .

ﻭﻗﺘﯽ ﺗﻮﯼ ﺩﺳﺘﺎﻡ ﮔﺮﻩ ﻣﯽ ﺧﻮﺭﺩﻥ ، ﻣﺠﻨﻮﻥ

ﻣﻦ . . .

ﭘﺴﺮ : . . .

ﺩﺧﺘﺮ : ﭼﺖ ﺷﺪ ﭼﺮﺍ ﭼﯿﺰﯼ ﻧﻤﯿﮕﯽ ؟

ﭘﺴﺮ … :

ﺩﺧﺘﺮ : ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ ﺑﺒﯿﻨﻢ ! ﻣﻨﻮ ﻧﮕﺎﻩ ﮐﻦ . . .

ﭘﺴﺮ : . . .

ﺩﺧﺘﺮ : ﺍﻟﻬﯽ ﻣﻦ ﺑﻤﯿﺮﻡ ، ﭼﺸﺎﺕ ﭼﺮﺍ ﻧﻤﻨﺎﮐﻪ ، ﻓﺪﺍﯼ

ﺗﻮ ﺑﺸﻢ . . .

ﭘﺴﺮ : ﺧﺪﺍ ، ﻧﻪ . . . ) ﮔﺮﯾﻪ (

ﺩﺧﺘﺮ : ﭼﺮﺍ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﯽ ؟

ﭘﺴﺮ : ﭼﺮﺍ ﻧﮑﻨﻢ ، ﻫﺎ ؟

ﺩﺧﺘﺮ : ﮔﺮﯾﻪ ﻧﮑﻦ ، ﻣﻦ ﺩﻭﺳﺖ ﻧﺪﺍﺭﻡ ﻣﺮﺩ ﮔﺮﯾﻪ

ﮐﻨﻪ ، ﺟﻠﻮ ﺍﯾﻦ ﻫﻤﻪ ﺁﺩﻡ ، ﺑﺨﻨﺪ ﺩﯾﮕﻪ ، ﺑﺨﻨﺪ ،

ﺯﻭﺩﺑﺎﺵ . . .

ﭘﺴﺮ : ﻭﻗﺘﯽ ﺩﺳﺘﺎﺗﻮ ﮐﻢ ﺩﺍﺭﻡ ﭼﻄﻮﺭﯼ ﺑﺨﻨﺪﻡ ؟ ﮐﯽ

ﺍﺷﮑﺎﻣﻮ ﮐﻨﺎﺭ ﺑﺰﻧﻪ ﮐﻪ ﮔﺮﯾﻪ ﻧﮑﻨﻢ . . .

ﺩﺧﺘﺮ : ﺑﺨﻨﺪ، ﻭ ﮔﺮﻧﻪ ﻣﻨﻢ ﮔﺮﯾﻪ ﻣﯿﮑﻨﻤﺎ !

ﭘﺴﺮ : ﺑﺎﺷﻪ ، ﺑﺎﺷﻪ ، ﺗﺴﻠﯿﻢ، ﮔﺮﯾﻪ ﻧﻤﯽ ﮐﻨﻢ ، ﻭﻟﯽ

ﻧﻤﯽ ﺗﻮﻧﻢ ﺑﺨﻨﺪﻡ

ﺩﺧﺘﺮ : ﺁﻓﺮﯾﻦ ! ﺣﺎﻻ ﺑﮕﻮ ﺑﺮﺍﯼ ﮐﺎﺩﻭ ﻭﻟﻨﺘﺎﯾﻦ ﭼﯽ

ﺧﺮﯾﺪﯼ ؟

ﭘﺴﺮ : ﺗﻮﮐﻪ ﻣﯿﺪﻭﻧﯽ ﻣﻦ ﺍﺯ ﺍﯾﻦ ﻟﻮﺱ ﺑﺎﺯﯼ ﻫﺎ ﺧﻮﺷﻢ

ﻧﻤﯿﺎﺩ ، ﻭﻟﯽ ﺍﻣﺴﺎﻝ ﺑﺮﺍﺕ ﯾﻪ ﮐﺎﺩﻭ ﺧﻮﺏ ﺁﻭﺭﺩﻡ . . .

ﺩﺧﺘﺮ : ﭼﯽ ؟ ﺯﻭﺩﺑﺎﺵ ﺑﮕﻮ ، ﺁﺏ ﺍﺯ ﻟﺐ ﻭ ﻟﻮﭼﻪ ﺍﻡ

ﺁﻭﯾﺰﻭﻥ ﺷﺪ . . .

ﭘﺴﺮ : . . .

ﺩﺧﺘﺮ : ﺩﻭﺑﺎﺭﻩ ﺳﺎﮐﺖ ﺷﺪﯼ ؟

ﭘﺴﺮ : ﺑﺮﺍﺕ ﮐﺎﺩﻭ ) ﻫﻖ ﻫﻖ ﮔﺮﯾﻪ ( ، ﺑﺮﺍﺕ ﯾﻪ ﺩﺳﺘﻪ

ﮔﻞ ﮔﻼﯾﻞ ! ﯾﻪ ﺷﯿﺸﻪ ﮔﻼﺏ ﻭ ﯾﻪ ﺑﻐﺾ ﻃﻮﻻﻧﯽ

ﺁﻭﺭﺩﻡ . . . !

ﺗﮏ ﻋﺮﻭﺱ ﮔﻮﺭﺳﺘﺎﻥ !

ﭘﻨﺞ ﺷﻨﺒﻪ ﻫﺎ ﺩﯾﮕﻪ ﺑﺪﻭﻥ ﺗﻮ ﺧﯿﺎﺑﻮﻧﻬﺎ ﺻﻔﺎﯾﯽ

ﻧﺪﺍﺭﻩ . . .

ﺍﯾﻨﺠﺎ ﮐﻨﺎﺭﻩ ﺧﺎﻧﻪ ﯼ ﺍﺑﺪﯾﺖ ﻣﯿﻨﺸﯿﻨﻢ ﻭ ﻓﺎﺗﺤﻪ

ﻣﯿﺨﻮﻧﻢ . . .

ﻧﻪ ، ﺍﺷﮏ ﻭ ﻓﺎﺗﺤﻪ

ﻧﻪ ، ﺍﺷﮏ ﻭ ﻓﺎﺗﺤﻪ ﻭ ﺩﻟﺘﻨﮕﯽ

ﺍﻣﺎﻥ ، ﺧﺎﺗﻮﻥ ﻣﻦ ! ﺗﻮﺧﯿﻠﯽ ﻭﻗﺘﻪ ﮐﻪ . . .

ﺁﺭﺍﻡ ﺑﺨﻮﺍﺏ ﺑﺎﯼ ﮐﻮﭺ ﮐﺮﺩﻩ ﯼ ﻣﻦ . . .

ﺩﯾﮕﺮ ﻧﮕﺮﺍﻥ ﻗﺮﺻﻬﺎﯼ ﻧﺨﻮﺭﺩﻩ ﺍﻡ ، ﻟﺒﺎﺱ ﺍﺗﻮ ﻧﮑﺸﯿﺪﻩ

ﺍﻡ ﻭ ﺻﻮﺭﺕ ﭘﻒ ﮐﺮﺩﻩ ﺍﺯ ﺑﯽ ﺧﻮﺍﺑﯿﻢ ﻧﺒﺎﺵ . . . !

ﻧﮕﺮﺍﻥ ﺧﯿﺮﻩ ﺷﺪﻥ ﻣﺮﺩﻡ ﺑﻪ ﺍﺷﮏ ﻫﺎﯼ ﻣﻦ ﻫﻢ ﻧﺒﺎﺵ !

ﺑﻌﺪ ﺍﺯ ﺗﻮ ﺩﯾﮕﻪ ﻣﺮﺩ ﻧﯿﺴﺘﻢ ﺍﮔﺮ ﺑﺨﻨﺪﻡ . . .

ﺍﻣﺎ ، ﺗﻮ ﺁﺭام بخواب…..

قلبم نیاز به انگیره دارد

هر جای این سرزمینی باش !

فقط هر روز خنده هایت را برایم پست کن !

قلب من برای تپیدن

نیاز به انگیزه دارد …!

پسرایی که فکر می کنی ما رو تحت تاثیر قرار می دین......

پسرایی که فکر می کنین مارو خر کردین.........

پسرایی که با دوستات وقتی جمع می شی به ما دخترا می خندین.........

پسرایی که فکر می کنن خیلی زرنگن.......

شما همونایین که شیش سال دیرتر از ما ادم می شین...

عشقبازی به همین آسانیست که دلی را بخری بفروشی مهری

شادمانی را حراج کنی رنج ها را تخفیف دهی

مهربانی را ارزانی عالم بکنی

و بپیچی همه را لای حریر احساس

گره عشق به آنها بزنی…

تو هم بالاخره یه روز مرا در اغوش می گیری…

نه خودم رو بلکه عکسم رو که یک ربان مشکی کنارش خورده ….

و زیرش نوشته ۷ روز گذشت

.........................

به احساسات مصنوعی ام تکیه نکن باور کن خیلی وقت است . . .

که نمیخواهمت گفتن دوستت دارم هایم به تو اجباری شده !

دیگر از چشمانم افتادی دلبر بی وفای من . . .

بازم دلم براش تنگ شد

همیشه دلم براش تنگ می شه حتی وقتی یاد رفتارهای

سردش می افتم که با وجود یکی دیگه گرم می شد…

حتی وقتی لبخندهای زوری وتلخش بادیدن اون شیرین وزیبا می شد…

حتی وقتی دستای یخ زدش با گرفتن دستای اون کوره ی آتیش می شد…

حتی وقتی که نگاه ترسناک ووحشیش با دیدن اون مهربون وآروم می شد…

اگه باهام خوب نبود…

مهربون نبود…دوستم نداشت…

رفتاراش سرد بود…

ولی دوستش داشتم….

می زارم بره که رفتارش گرم…

لبخندش شیرین وزیبا…

دستاش کوره ی آتیش…

نگاهش مهربون و آروم باشه برای همیشه…

جایی که فاحشه خونه نداشته باشه…

عاشق زیاد داره…

دلتنگ که باشی ،

آدم دیگری می‌شوی

خشن‌تر.. عصبی‌تر.. کلافه‌ تر و تلخ‌ تر

و جالبتر اینکه ، با اطرافیان هم کاری نداری

همه اش را نگه میداری و دقیقا سر کسی خالی میکنی ،

که دلـتنگ اش هستی…

زیبایی ها را چشم میبیند

و مهربانی ها را دل!

چشم فراموش میکند اما دل هرگز!

پس بدان تا زمانی که دل زنده است فراموش نخواهی شد…

سرد است …

نیمکتی تنها در پارک نشسته است ، من تنها بر نیمکت و تو تنها در من …

میبینی ؟ چه در همیم و تنها ؟

بعضی وقتا سکوت میکنی چون اینقدر رنجیدی که نمیخوای حرفی بزنی …

بعضی وقتا سکوت میکنی چون واقعا حرفی واسه گفتن نداری …

گاهی سکوت یه اعتراضه گاهی هم انتظار …

اما بیشتر وقتا سکوت …

واسه اینه که هیچ کلمه ای نمیتونه

غمی رو که تو وجودت داری توصیف کنه

...................................

دوستان عزیز ببخشید نتونستم بهتون سر بزنم.

....................................

دوستای عزیز  اگه چیزی توی وبم خوب نیست بهم بگین.ممنون می شم.

در طوفان های زندگی با خدا بودن بهتر از ناخدا بودن است…….

....

هیچ کدوم نه اذیتم کرد….

نه واسم سوال شد……

فقط یه بغض داره خفم میکنه……

چه جوری نگات کرد …..که منو تنها گذاشتی؟؟

....

تـو چـه مـیفـهـمـی از روزگـارم ….

از دلـتـنـگـی ام …

گـاهـی بـه خـدا الـتـمـاس مـیـکـنـم …

خـوابـت را بـبـیـنـم …

مـیـفـهـمـی ؟!!

فـــــقــــــط خـــوابــــــت را !!!

.....

باران باش و ببار و نپرس کاسه های خالی ازآن کیست!!!

....

از ساعت متنفرم !

این اختراع غریب بشر که مدام

جای خالی حضورت را به رخ دلتنگی یادم می کشد!

....

ﺣﺮﻓﺖ ﮐﻪ ﻣﯽ ﺷﻮﺩ ﺑﺎ ﺧﻨﺪﻩ ﻣﯽ ﮔﻮﯾﻢ :
ﯾﺎﺩﺵ ﺑﺨﯿﺮ ، ﻓﺮﺍﻣﻮﺷﺶ ﮐﺮﺩﻡ …
ﺍﻣﺎ ﻧﻤﯿﺪﺍﻧﻨﺪ ﻫﻨﻮﺯ ﻫﻢ ﮐﺴﯽ ﺍﺷﺘﺒﺎﻩ ﺗﻤﺎﺱ ﻣﯿﮕﯿﺮﺩ
ﺳﺴﺖ ﻣﯿﺸﻮﻡ ﮐﻪ ﻧﮑﻨﺪ ﺗﻮ ﺑﺎﺷﯽ

...

باران! بیا و رحم کن تو که می آیی، یاد او هم می آید

آنوقت من می مانم بدون چتر روی سنگفرشهای خیسی که

طعم تنهایی می دهند!

باران!

بیا و رحم کن

اشکهایم که با قطرات تو بر گونه هایم می لغزند

دل سنگ را آب می کنند…

همین الان خالم زنگ زد گفت دارن میان دنبالمون

..............................]

سلام دوستان عزیز ..من همین الان رسیدم.خیلی خوش گذشت. الانم تند از ماشین پیاده شدم اومدم سراغ نت اخه روزای اخره

شاید باورتون نشه من هنوز فرم مدرسه نگرفتم

پسر به دختر گفت اگه یه روزی به قلب احتیاج داشته باشی اولین نفری هستم که میام تا قلبمو با تمام وجودم تقدیمت کنم.دختر لبخندی زد و گفت ممنونم
تا اینکه یک روز اون اتفاق افتاد..حال دختر خوب نبود..نیاز فوری به قلب داشت.. از پسر خبری نبود.. دختر با خودش میگفت : میدونی که من هیچوقت نمیذاشتم تو قلبتو به من بدی و به خاطر من خودتو فدا کنی.. ولی این بود اون حرفات.. حتی برای دیدنم هم نیومدی… شاید من دیگه هیچوقت زنده نباشم.. آرام گریست و دیگر چیزی نفهمید…

چشمانش را باز کرد.. دکتر بالای سرش بود. به دکتر گفت چه اتفاقی افتاده؟ دکتر گفت نگران نباشید پیوند قلبتون با موفقیت انجام شده. شما باید استراحت کنید.. درضمن این نامه برای شماست..!
دختر نامه رو برداشت. اثری از اسم روی پاکت دیده نمیشد. بازش کرد و درون آن چنین نوشته شده بود:

سلام عزیزم. الان که این نامه رو میخونی من در قلب تو زنده ام. از دستم ناراحت نباش که بهت سر نزدم چون میدونستم اگه بیام هرگز نمیذاری که قلبمو بهت بدم.. پس نیومدم تا بتونم این کارو انجام بدم.. امیدوارم عملت موفقیت آمیز باشه. (عاشقتم تا بینهایت)

ایا واقعا این داستان واقعیه؟؟نه می خوام بدونم واقعیه؟!

اقا پسرای گل شما بگین حاضرین به خاطر  جی افت  قلبتو بدی؟معلوم نخیر پس نتیجه می گیریم این داستان اصلا واقعی نیست

این اینترنتم مارو اسکول کردهااااااا  داستان تخیلی می زاره بد عنوان مطلبشم بزرگ می زنه داستان واقعی.

دوستان عزیز شرمنده

من اون روز از عصبانی بودم. چیزه بی موردی بود من وبلاگمو دوست دارم هیچوقتم حذفش نمی کنم.

خوابم نمی برد بیداری رخنه کرده است

میانِ مردمک ِچشمانم بادِ پاییز، در راه است

ابرهای ِخیالم را ،باد با خود می برد روی آسمان اقیانوس

ومن احساس می کنم نم نم باران ، میان دو چشمم

شوق باریدن دارد بی غرش ابر

بی هوای سرد ناگاه ، ابرِ خیالم  ،باریدن گرفت

چکه چکه

از ابرهایِ تکه تکه رودی جاری شد

روی گونه هایِ  خشکم

رودی که آبش به شوری نمک دریا بود

وبه زیبایی رویا و من چشیدم چه شور است!

دوریت را چه کنم ای سراپا همه راز ؟

ای سرا پا همه ناز به که گویم غم خویش ؟

به گل پرپر یاس تو بگو گریه کنم یا نکنم دوریت را چه کنم ؟

لبخند که زد توی چال گونه اش افتادم

پای منطقم شکست ..!

و من عاشق شدم …

می دونی باید بفهمی وقتی دلت می گیره

تنهایی …

باید یاد بگیری از هیچ کس توقع نداشته باشی

باید عادت کنی که با کسی درد دل نکنی

باید درک کنی که هر کس مشکلات خودشو داره

باید بفهمی وقتی ناراحتی …

دلتنگی …

یا بی حوصله ای …

هیچ کس حوصله ی تو رو نداره

دیگه باید فهمیده باشی همه رفیقِ وقتای خوشی اند ..

بهمن پسر 26 ساله ای بود که با دختری به نام آرمیتا دوست بود.

از دوستی این دو 10 ماهی می گذشت و بهمن روز به روز به

دوست دخترش بیشتر عادت می کرد. تمام این 10 ماه آنان

تمام فرصت بیکاری شان را با هم می گذراندند.

هر دو دانشجو بودند و اصلا دوستی شان در دانشگاه رقم خورده بود.

آنها جوری به هم عشق می ورزیدند که به غیر از

بچه ها خیلی از استادها هم از رابطه اونا باخبر بودند.

اما داستان از جایی شروع شد که روز ولنتاین نزدیک

بود و هر دو به خصوص بهمن به فکر کادویی زیبا برای آرمیتا بود.

بهمن به یک مغازه رفت تا برای دوست دخترش هدیه

بگیره وقتی داخل مغازه شد گفت خانم ببخشید این چنده :

دختر رویش را برگردون تا قیمت بگه

وقتی قیمتو گفت چهره اش نمایان شد

و موجی بهمن رو گرفت.اره انگاری بهمن در یک نگاه از

دخترک خوشش آمده بود و عاشقش شده بود در سکوت بود که

دختره پرسید : می خوای هدیه ولنتاین برای دوست دخترت بگیری ؟

بهمن در فکر بود یهو سراسیمه جواب داد:

نه بابا من دوست دختر ندارم شما دعا کن خدا یکی نصیب کنه.

چه چیزی حسه عشقو در بهمن بوجود اورده بود

شایدم اصلا عشق نبود و هوس بود اما هر چیزی

که بود تمام یاد آرمیتا رو از یاد بهمن برده بود.

بهمن دید کسی در مغازه نیست به دخترک گفت :

شما منو به یاد عشق گمشده ام می اندازید می تونیم با هم باشیم.

بهمن انگار یادش رفته بود اصلا باسه چی تو اون مغازس .

دخترک خوشحال شد و با کمی اکراه گفت اره می تونیم.

و این گونه بود آغاز دوستی بهمن و سارا.

سارا در اون مغازه کار می کرد و اندام و ظاهر جذابی

داشت که احتمالا همین باعث شد تا بهمن با او دوست شود.

بهمن از اون روز بیشتر وقتش با سارا بود و کمتر با آرمیتا می گشت.

بهمن حتی روز ولنتاین با قراری که با ارمیتا گذاشته بود

عمل نکرد و ارمیتا بیچاره با هدیه ای که برای بهمن

خریده بود 2 ساعت در کافی شاپ منتظر بود اما خبری از بهمن نبود

بهمن با سارا بود و هدیه گرانبهایی برای او خریده بود؛

ارمیتا ناراحت بود و دیگه خودش شک کرده بود ؛

دیگر رابطش با بهمن قطع شده بود ؛ تا روزی که

بهمن با تعدادی کارت عروسی وارد کلاس شد ؛ و کارتها رو پخش کرد

خیلی از بچه فکر می کردند عروس ارمیتاس و به او تبریک می گفتند

اما آرمیتا همه رو انکار می کرد؛ وقتی کارتها رو باز کردند

دیدند نوشته بهمن و سارا که تو اون زمان استاد پرسید

بهمن مگه ارمیتا عشق تو نبود؟

تو همین لحظه آرمیتا گفت : خواهش می کنم استاد بس کنید .

بهمن گفت : آرمیتا خانوم پلی بود برای من برای رسیدن به عشقم.

در این لحظه آرمیتا با چشمهای گریون کلاسو ترک کرد.

بهمن یادش رفته بودکه زمانی روزی 100 بار به آرمیتا می گفت : تویی تنها عشقم.

تنها ، بدون چتر ،
اشاره کرد مستقیم …جلوی پاش ترمز کردم ،
در عقب رو باز کرد و نشست ،
آدمای تنها بهترین مسافرن برای یک راننده تنها ،
- ممنون
- خواهش می کنم …حواسم به برف پاک کنای ماشین بود که یکی در میون کار می کردن و قطره های بارون که درشت و محکم خودشون می کوبوندن به شیشه ماشین ،
یک لحظه کوتاه کافی بود که همه چیز منو به هم بریزه ،
و اون لحظه ، لحظه ای بود که چشم های من صورتش رو توی آینه ماشین تماشا کرد ،
نفسم حبس شد ، پام ناخودآگاه چسبید روی ترمز ،
- چیزی شده ؟
چشمامو از نگاهش دزدیدم ،
- نه .. ببخشید ،
خودش بود ، شک نکردم ، خودش بود
بعد از ده سال ، بعد از ده سال …. خودش بود .
با همون چشم های درشت آهویی ، با همون دهن کوچیک و لبهای متعجب ،
با همون دندونای سفید و درشت که موقع خندیدنش می درخشید و چشمک می زد ،
خودش بود .
نبضم تند شده بود ، عرق سردی نشست روی تنم ، دیگه حواسم به هیچ چی نبود ،
می ترسیدم دوباره نگاهش کنم ، می ترسیدم از تلاقی نگاهم با نگاهش بعد از ده سال ندیدن هم ،
دستام و پاهام دیگه به حال خودشون نبودن ،
برف پاک کنا اصلا کار نمی کردن ، بارون بود و بارون ،
پرسید :
- مسیرتون کجاست ؟
گلوم خشک شده بود ،
سعی کردم چیزی بگم اما نمی شد ، با دست اشاره کردم .. مستقیم .
گفت : من میرم خیابون بهار ، مسیرتون می خوره ؟
به آینه نگاه نکردم ، سرمو ت****** دادم ،
صدای خودش بود ، صدای قشنگ خودش بود ،
قطره اشکم چکید ، چکید و چکید ، گرم بود ، داغ بود ، حکایت از یک داستان پرغصه داشت ،
به چشمام جراءت دادم ،
از پشت پرده اشک دوباره دیدمش ، داشت خیابونو نگاه میکرد ،
دهن کوچولوش مثل اون موقع ها نیمه باز بود ، به تعبیر من ، با حالت متعجبانه ،
چشماش مثل چشم بچه ها پر از سئوال ،
سرعت ماشینو کم کردم ، بغض بد جور توی گلوم می تپید ،
روسریش ، مثل همیشه که حواسش نبود ، سر خورد بود روی سرشو موهای مشکیش آشفته و شونه نشده روی پیشونیش رها بود ،
خاطره ها ، مثل سکانس های یک فیلم با دور تند ، از جلو چشمام عبور می کرد ،
به خدا خودش بود ،
به چشمای خودم نگاه کردم ، سرخ بود و خیس ،
خدا کنه منو نشناسه ، اگه بشناسم چی میشه ، آخه اینجا چیکار می کنه ؟ !
یعنی تنهاست ؟ ازدواج نکرده ؟ ازدواج کرده ؟ طلاق گرفته ؟ بچه نداره ؟ خدای من … خدای من ….با لبش بازی می کرد ، مثل اونوقتا ، که من مدام بهش می گفتم ، اینقده پوست لبتو نکن دختر ، حیف این لبای قشنگت نیست ؟
و اون ، با همون شیطنت خاص خودش ، می خندید ، لج می کرد ،
به یک زن سی و هفت ساله نمی خورد ، توی چشم من ، همون دختر بیست و هفت ساله بود ، با همون بچه گیای خودش ، با همون خوشگلیای خودش ….زمان به سرعت می گذشت ، قطره های اشک من انگار پایان نداشت ، بارون هم لجباز تر از همیشه ،
پشت چراغ قرمز ترمز کردم ،
به ساعتش نگاه کرد ،
روسریشو مرتب کرد ، به ناخناش نگاه کردم ، انگار هنوزم مراقب ناخناش نیست ، دلم می خواست فریاد بکشم ، بغض داشت خفم می کرد ، کاش میشد از ماشین بزنم بیرون و تموم خیابون رو زیر بارون بدوم و داد بزنم ، قطره های عرق از روی پیشونیم میچکید توی چشمام و با قطره های اشک قاطی میشد و می ریخت روی لباسم ، زیر بارون نرفته بودم اما .. خیس بودم، خیس ِ خیس …چیکار باید می کردم ، بهش بگم ؟ بهش بگم منم کی ام ؟ برگردم و توی چشاش نگاه کنم ؟ دستامو بذارم روی گونه هاش ؟ می دونستم که منو خیلی زود میشناسه ، مگه میشه منو نشناسه ،
نه .. اینکارو نمی تونم بکنم ، می ترسم ، همیشه این ترس لعنتی کارا رو خراب می کرد ،
توی این ده سال لحظه به لحظه توی زندگیم بود و … نبود ،
بود ، توی هر چیزی که اندک شباهتی بهش داشت ،
بود ، پر رنگ تر از خود اون چیز ، زیباتر از خود اون چیز ،
تنهاییم با جستجوی اون دیگه تنهایی نبود ، یه جور شیدایی بود ،
خل بودم دیگه ،
نرسیدم بهش تا همیشه دنبالش باشم ،
عاشقی کنم براش ،
میگفت : بهت نیاز دارم …ساکت می موندم ،
میگفت : بیا پیشم ،
میگفتم : میام …اما نرفتم ،
زمان برای من کند میگذشت و برای اون تند تر از همیشه ،
دلم می خواست بسوزم ،
شاید یه جور خود آزاری که البته بیشتر باعث آزار اون شد ،
قصه عشق من افسانه شد و معشوق من ، از دستم پرید ،
مثل پرنده کوچکی که دلش تاب سکوت درخت رو نداشت .
صدای بوق ماشین پشت سر، منو به خودم آورد ، چراغ سبز شده بود ،
آهسته حرکت کردم ، چشام چسبید روی آینه ، حریصانه نگاهش کردم ، حریصانه و بی تاب ،
چرا این اشکای لعنتی بس نمی کنن ،
آخه یه مرد چهل ساله که نباید اینقدر احساساتی باشه ،
یاد شبی افتادم که برای بدرقه من تا فرودگاه اومد ،
هردوروی صندلی عقب تاکسی نشسته بودیم ،
و اون تمام مسیر بهم نگاه می کرد ، اشک میریخت و با همون لبای قشنگ نیمه بازش ، چشم در چشم ، نگاهم می کرد ،
تا حالا اینقدر مهربونی رو یکجا توی هیچ چشمی ندیده بودم ،
چشماش عاشقانه و مادرانه ، با چشم های من مهربون بود .
شقیقه هام می سوخت ، احساس می کردم هر لحظه ممکنه سکته کنم ، قلبم عجیب تند می زد ، تند تر از همیشه ، تند تر از تمام مدتی که توی این ده سال می زد ،
- همینجا پیاد میشم .
پام چسبید روی ترمز ، چشمامو بستم ،
- بفرمایین …دستشو آورده بود جلو ، توی دستش یک هزار تومنی بود و یک حلقه دور انگشتش ، قلبم ایستاد ،
با همه انرژیم سعی کردم حرفی بزنم ..
- لازم نیست ..
- نه خواهش می کنم …پولو گذاشت روی صندلی جلو … صدای باز شدن در اومد
و بعد .. بسته شدنش .
خشکم زده بود ، حتی نمی تونستم سرمو ت****** بدم .
برای چند لحظه همونطور موندم ،
یکدفه به خودم اومدمو و درماشینو باز کردم ،
تصمیم خودم گرفته بود برای صدا کردنش ،
برای فریاد کردنش ،
برای تر******دن همه بغضم توی این ده سال ،
دیدمش … چند قدم مونده بود تا برسه به مردی که با چتر باز منتظرش بود ، و … دختربچه ای که زیر چتر ایستاده بود .
صدا توی گلوم شکست …اسمش گره خورد با بغضم و ترکید .
قطره های سرد بارون و اشکهای تلخ و داغم با هم قاطی شد .
رفت ، رفتند توی خیابون بهار ، سه نفری ، زیر چتر باز …دختر کوچولو دستشو گرفته بود ، صدای خنده شون از دور می اومد …سر خوردم روی زمین خیس ،
صدای هق هق خودم بود که صدای خنده شون رو از توی گوشم پاک کرد …مثل بچه ها زار زدم .. زار زدم …منو بارون .. ، زار زدیم ،
اونقدر زار زدم تا سه نفریشون مثل نقطه شدن ،
به زحمت خودمو کشوندم توی ماشین ،
بوی عطرش ماشینو پر کرده بود ،
هزار تومنی رو از روی صندلی جلو برداشتم و بو کردم …بوی عطر خودش بود ، بوی تنش ، بوی دستش ،
بعد از ده سال ، دوباره از دستش دادم ، اینبار پررنگ تر ، دردناک تر ، برای همیشه تر.
خل بودم دیگه ..
یعنی این نقطهء پایان بود برای عشق من ؟
نه ..
عاشق تر شده بودم
عاشق تر و دیوانه تر … چه کردی با من تو … چه کردی …بارون لجبازانه تر می بارید
خیابان بهار ، آبی بود .
آبی تر از همیشه

باد در کشتزارها می‌دود گیسوانِ بید با باد می‌رقصد

من رویِ دامنه‌ها نشسته‌ام و دست‌هایم ستونِ اندامم

و دامنم را باد می‌برد و گیسوانم به دنبالِ باد می‌رود

من روی‌ِ دامنه‌ها نشسته‌ام و با خودم فکر می‌کنم:

“چرا وقت‌هایی که باد این‌گونه زیبا وزیده است

من همیشه تنها بوده‌ام؟” من رویِ دامنه‌ها نشسته‌ام

و به اندازه‌ی آن مُرداد که دختر همسایه مُرد

دل‌تنگم..

طلوع ِزیبا را ازکنار پنجره ی خیال

به تماشا می نشینم آه !

ای خدای من !

برف

این رویای ِنقش بسته در زمستان

من برف را

مروارید ی  رقصان

از دل خسته ی ابرمی دانم

این بلورِ اشک ِیخ زده ی آسمان

در پسِ سردی صبح چه زیبا کرده است!

خا نه ی گرمی را که اجاقش

آتش دل توست

آرام با ناز

چون دختری طناز

می رقصد و فرودمی آیند

روی شانه های خسته کوه…

قلبت طاقتم را نداشت و طاقتم تو را………تقدیم به دریای عشقم 

دارم از تو می نوسم…………..که نگی دوست ندارم

از تو که با یک نگاهت ………….زیر و رو شد روزگارم

روی گلهای نرگس ، با یک مداد قرمز ، هزار دفعه نوشتم………زندگی بی تو هرگز

تموم دنیا سر جاش ………………….. فقط منو دوست داشته باش

دوست واقعی کسی است که دست تو را بگیرد ولی قلب تو را لمس کند

بدترین شکل دلتنگی برای کسی است که در کنار او باشی

ولی بدانی که هرگز به او نخواهی رسید.

دعایی میکنم هرشب ز دل بیرون رود مهرت……ولی اهسته میگویم خدایا بی اثر باشد

تو بودی باور من ، تو یار و یاور من ، تو بودی عشق اول ، رفیق اخر من

تو بودی شور هستی ، رفیق خوب مستی ، تو بودی کعبه عشق ، مثل خدا پرستی

پروانه به شمع بوسه زد و بال و پرش سوخت ، بیچاره از این عشق سوختن اموخت.

فرق من و پروانه در اینست که او پرش و من دلم سوخت.

شبی پرسیدمت بابی قراری به غیر از من کسی را دوست داری؟

به چشمت از شرم شد اشک جاری میان گریه هایش گفت…..اری

بعد از مردنم سرم را جدا کنید و بگذارید روی شانه ام

شانه ای که سر می خواست ، سری که شانه میخواست …

هر دو را به آرزویشان برسانید !

دوستان عزیز اینجا شهریور ماهی داریم؟؟؟؟؟؟؟؟؟؟!!

سلام دوستان عزیز خوبین؟؟

ببخشید توی این مدت نبودم..اخه شیراز بودم.وای جاتون خالی خیلی خوش گذشت.

عکساشو سر فرصت براتون می زارم....

انقدر خوش گذشت یه مسافرت خانومانه...13 روز شیراز بودیم.من نمی تونم اپ شم...براام نظر بنویسید.

منتظرمااا

از چشمهات هر چه بگویم عجیب نیست

سرزمین من همین لبخند های توست که میانه ی جزر و مد نگاهت گیر میکند

نمیداند بیاید یا برود

باشد یا نباشد. بخندد یا…!!!!!

مرهم دَرد مـَـرد،گریه کردن نیست . . .

در آغوش گرفتن یا در آغوش رفتن نیست !

مرد که دَرد دارد پاهایش به کار می افتد . . .

قدم می زند و پا میگذارد بر همه چیز !

ترجیح میدهد به جز خودش با کسی حرف نزند . . .

مرد که غمگین است با خودش زمزمه می کند،ناگفته های انباشته شده در ذهن و دلش را !

ولی افسوس،پیاده روی ام را به حساب سرخوشی گذاشتند و . . .

با خود حرف زدنم را دیوانگی !

به راستی دَرد مـَـرد را کسی نمی فهمد . . .

حتی مـَـرد دیگری !