هرچي ارزومه مال تو

هرکدام از ما آدما یه روزی یه جایی متولد میشیم. اینکه دیگران از آمدنت شاد باشن یا غمگین بستگی به تقدیرت داره...............

قدیمی ها می گن تقدیر هرکس رو پیشونیش نوشته شده ..............

هنوز چشماتو باز نکردی که یکی میزنند تو کمرت که از درد جیغت میره هوا .......

میگن اینو میزنند تا نفس بکشی و ریه هات به هوای خارج رحم مادرت عادت کنه. اما من یه تعبیر دیگه دارم .من میگم یکی میرنند تو کمرت که بهت بگن این اولشه حالا حالاها باید از این کتک ها بخوری.

این اولین سیلی روزگارته. حالا اینکه روزگار چند بار بهت سیلی بزنه بستگی به نوشته های روی پیشونیت داره. و اینکه چقدر دردت بگیره هم بستگی به کلفتی پوستت داره.........

یکی آنقدر سیلی می خورده که خندیدن براش آرزو می شه ..............

تو هر روز بزرگ وبزرگتر میشی.کم کم میفهمی که این روزگار چقدر بی رحمه.چقدر دستش سنگینه. وقتی به نوجوانی رسیدی میشی مثل یه غریق که وسط یه اقیانوس امیدش فقط به یک تکه چوب هست.

هر طرفت رونگاه میکنی فقط آب است و آب.فقط نا امیدی است و نا امیدی..... تا کی باید شنا کنی تا به ساحل برسی باز به همون نوشته ها بستگی داره........

تو شنا می کنی و شنا میکنی............... تا یه خشکی رو از دور می بینی .....فریادی میزنی ...شاد میشی .............حالا دیگه امیدی داری سریعتر دست و پاهاتو تکون میدی تا به ساحل برسی........ سریعتر و سریعتر.............

یک سال ،دوسال ،سه سال.................

تو شنا میکنی تا به خشکی برسی ................. یه زمانی به خودت میای که چند سال گذشته حالا دیگه جوان نیستی بهت میگن میانسال اما باز امید داری چون داری ساحل رو می بینی .............. سرعتت روبیشتر می کنی .... امید بهت چنان قدرتی میده که خودت هم تعجب میکنی ................. می بینی سرعتت از جوانیتم بیشتر شده...... باز شنا میکنی شنا می کنی.............یک سال ،دو سال،سه سال...................

یه نگا میکنی به خودت تعجب میکنی چرا موهات سفید شده چرا کمرت خمیده شده نکنه پیر شدی.........

آره تو پیرشدی به خودت میگی چرا به این زودی ..............

تازه به خودت آمدی داری فکر می کنی ساحل که نزدیکه چرا من هرچی شنا میکنم بهش نمی رسم............... لحظه ای با خودت فکر میکنی نکنه سراب بوده ... نکنه........ آره سراب بوده.... ساحلی وجود نداشته....

اینکه تو بازی رو باختی یا بردی باز بستگی به نوشتهای روی پیشونیت داره ...............

حالا باید برگردی به همون جایی که یه روز آمدی باید بری تا جواب پس بدی جواب کارهایی رو که نهی شده بودی اما انجام دادی......جواب کارهایی که باید می کردی و نکردی ......... باید بری......

یه نامه میدن دستت........

اینکه نامه اعمالت دست چپت باشه یا راست دیگه بستگی به نوشته های روی پیشونیت نداره ..............

بستگی به خودت داره که چطور با تقدیرت کنار آمدی .....چطور شنا کردی ............. تو این مسابقه برای رسیدن به ساحل خیالی سر چند نفر رو زیر آب کردی..............

با خودت فکر میکنی این چه بازی بود؟ اصلا کی شروع شد؟ .....

هنوز داری از خودت سوال می پرسی که همون صدا بهت میگه این بازی تلخ و شیرین ،زشت و زیبا یه اسم داره یه اسم قشنگ..........

بهش می گن زندگی..............

تو که ماه بلند در آسمونی
منم ستاره میشم دورت می گردم
تو که ستاره میشی دورم میگردی
منم ابری میشم روت رو می گیرم
تو که ابری میشی روم رو می گیری
منم بارون میشم تُن تُن می بارم
توکه بارون میشی تن تن می باری
منم سبزه میشم سر درمیارم
توکه سبزه میشی سر در می آری
منم گل می شم و پلوت می شینم
اگه گل بشی پهلوم بشینی ... اون وقت منم بلبل میشم چه چه می زنم...

چشامو وقتی تو بهشون نگاه میکنی دوست دارم

اسممو وقتی دوست دارم که تو صداش میکنی

قلبمو وقتی دوست دارم که تو دوسش داشته باشی

زندگیم رو وقتی دوست دارم که تو توش هستی

آدمك آخر دنياست بخند
آدمك مرگ همين جاست بخند
دست خطي كه تو را عاشق كرد
شوخي كاغذي ماست بخند
آدمك خر نشوي گريه كني
كل دنيا سراب است بخند
آن خدايي كه بزرگش خواندي
به خدا مثل تو تنهاست بخند

گفته بودم که اگـر بـوسه دهی توبه کنم

و دگــر بــار از ایــن گـونـه خـطـاهـا نـکنـم

بوسه دادی و چو برخاست لبت از لب من

هر چی که خاطره داری مال من

...درگیر من مشو، همدم نمی شوم

حوا! منو ببخش ...

من، خواستم، نشد!

از پشت این سکوت، از این نقاب و نقش

حال مرا بفهم، جرم مرا ببخش!

امروز بهترم...

دلتنگ من مباش...

من، مُرده ام، همین !.....»

روزگارا...
تو اگر سخت به من می گیری،
با خبر باش که پژمردن من آسان نیست،
گرچه دلگیرتر از دیروزم،
گرچه فردای غم انگیز، مرا می خواند
لیک باور دارم،
دلخوشی ها کم نیست.

خوب رویان جهان رحم ندارد دلشان

باید از جان گذرد هرکه شود عاشقشان

روزی که سرشتند زگل پیکرشان

سنگی اندر گلشان بود همان شد دلشان