خاتوون...
لهژێر دهسهڵاتی کهزیهی کاڵت
حهشارم ده چرکه ساتێ
پاییز پاییز
شار زیزهو
زستان زستان
خهمم شینه !
@@@@
لهتکانی تهنیایی خۆم
پهیکهری کچێ ساز دهکهم
بێ تاقهتیم
گوڵی ماچهو
لهسوورایی گۆشهی لێوت
شین شین سهوزه
بۆ ههمیشه!
1
تهواوی زهریاکانم له ژێر پێ نا
له وشکایی لێوی تۆدا
ئهمن خنکام !
2
شهو
چارشێوی خهوه
بهسهر باڵای خاتوونی ڕۆژ
3
گهرویێک
چهند ماسی
ئهم ههمووه خهنچهره !!!
4
کاتێ خاتوونی شار
ههنگ بێ
سس سس...
ئیتر هیچی لێ مهڵێ !
5
چیروکهکه مانی خووساند
باران
کاتێ چهتر
له ئامێزمانی گرت
6
بێ لێوی تۆ
دڵم دهکات به تهندووره
زهریا
کهنارێکم پێ نیشان دهن
ئهقیانووسێ
گریانم پێیه !
7
من تهنیا جێگایێکم دهوێ بۆ ئارامش
گرینگ نییه
سهرم له سهر جۆکێ
یا خۆ
جۆکێ له سهر سهرم !
بانو دلم گرفته است
قصه ی آدم و حوا هم دیگر مرا نمی برد به خواب
بانو ،برایم آواز بخوان
شاید آرام گیرد روح پریشان من
در زیر یا بم صدایت
بانو به جای دعا ،برایم دنیارا نقاشی کن
از هر چه سرخ است بیزارم
بانو همه جارا آبی کن
بانو ،چه خوب است همه ی تابلو سبز باشد
یادت باشد از زرد چه بیزارم
بانو ، دنیا را همچو چشمانت آبی کن !
بانو ، سینه ات آرامگاه ابدی رویای من است
هیچ مپرس از من خسته ی میان این همه رنگ
بانو ، همانجا بی هیچ نشانی خاکم کن
قصه ی انسان دیگر مرا نمی برد تا خواب
بانو ،تورا بخدا با قصه جن وپری خوابم کن!
بانو...
سوت کشان در من
ریل زندگی را می پیماید ؛
قطار خیال
با کوپه هایی که درجه هایشان
رنگ مسافرانشان را
ازصفر تا صد سانتیگراد
به رنگ جیوه و الکل دسته می بندد
مسافرانی از چهار سو
یکی سیاه سوخته
یکی سوخته سیاه
یکی قرمز به رنگ خون
یکی به رنگ او قرمز شده خون
یکی بی رنگ ساده همه نور
سوت آخر را داور می زند
پایان بازی
کوپه ها همه پوچ ،خالی
زیر درجه صفر
و من دست آخر
پیاده می شوم
دم ایستگاه تنهایی
ایستاده هنوز در انتظار قطاری رفته
چه ریلی
چه خیالی ...!
ژان
دایکم دهڵێ:
ههموو جارێ له کاتی زا و زێ
حهوت جار
ئهرێ حهوت جار
ژان ده یگرتو
ژان دهیگرێ
یهکه م ژانی :
ژانی ڕیشی درێژو
تهوێڵی گرژو
دهسهڵاتی ههتا ئاسمانی
پیاوهتی باوکم بوو
دوو ههم ژان:
ژانی پڕچی درێژو
لێوی ئاڵ و
سێوی کاڵ و
ئهبرۆی کهوان و
لهنجهو لاری باڵای هه تا دهسهڵتی حهوت ئاسمان
ژێڕ ذهسهڵاتی چهپۆکی باوکم بوو
ههی له دایکم
ئه م هه موو جوانییه
مهگهر ژانن !؟
ژانی سێهه م:
ژانی ئهوی نهکا داره سێوێکی نهزۆک و
بێ سهمهر بێ
یا خۆ
داری سێوێیک بێ
ههنارههنار، ههنار بگرێ
ههی له دایکم
مهگهر چنار
دارێکی پڕ له سێوهر نییه!؟
یا خۆ ههنار میوهیێکی
ههتا باڵای بهههشت نییه!؟
ژانی چوارهم:
ژانی نان و
بهرگ و
سهرما و
گهرماو
گورگی ددان تیژی
هیتل و بیتل خۆره !
ههی له دایکم
ددانی داوه نانیش دهدا،
خهمی چیته؟
خودا
دایکی ههموومانه!
ژانی پێنجهم:
ژانی منداڵانی بێ نان و ئاو
دهست و پێ له بن قرتاو
ژانی پێڵاوی دڕاوی کچێ حهوت کۆڵان
ئهو لای ماڵی خۆمان
ژانی ئهو وێنهیی که منداڵێ ڕهش و ڕووت
بێ هێز له نان گهراو
ڵاشه خۆرێ گڕ خۆی له مردنی ئهو
مات دابوو
یا...
ههی له دایکم
خهمی دونیای خۆ له کۆڵه !
ژانی شهشهم:
ژانی من و
کاکهم وکاکهم وکوردستانی دادهمه
ههی له دایکم
ئێمه پیاوین و کوردستانیش خۆ گهورهیه !
ژانی حهوتهم:
ژانی کۆردستانه تهنیا
دڵی دایکم چ گهورهیه !
دایکم دهڵێ:
له دوای زا و زێ
ههموو جارێ
حهوت جار ژان دهیگرێ !
هه ی له دایکم
...
سهر چۆپی ،وهره با گهرم سووڕت دهم
ههڵپهڕکێ ،وهره با ههڵت پهڕێنم چهپ وڕاست
خهم،وهره با به دهم کهنینهوه بت نۆشم سارد
هاوین،وهره با لێوهکانت بڕهنگێنم سوورسوور
شهو،وهره باچاوهکانت کل بسوم
سورنا،وهره با شین شین بت ژهنم
قهندیل،نهکهرۆز و بارزان وهرنه سهما
سیروان ههواڵ بهره بۆ قامیشلی و وان
ئیلام و کرمانشا ههتا قووچان
شای گوڵان شێرکۆ
شاعیری ههڵبچهی شین و
کاڵێ و ئهنفال
شایی گێڕی شین مانه ئهمڕۆ !
بهداخهوه بۆ کۆچی له ناکاوت کهڵه پیاوی شێعر وئهدهب.چ کۆسپێکی لهناکاو بوو چ ژانێکی گهورهبوو بۆ گهلێک که
لهگهڵ ئایهکانی شێعری تۆ ڕهو رهوی خۆناسی ناسی .ئهی کچی شێعر وهرهو ببه به دڵۆپێ فرمێسک و دهریای
بێ تاقهتی گهلی بێ خودا و وڵات بهاژێنه.نا پێم وانییه دڵت له خورپه کهوتبێ ههسته ،کچی شێعری کورده واری
ماتڵی کراسی بووکێنیهتی ههسته.
خۆت دهوای دڵی ڕێشم پڕ له ئهسهر که !
گوڵم له سهفهر سهرفهنهزهر که
ئهم جاره مهڕو
تۆ بیتو خودا !
لای منی بێچاره گوزهر که !
تو که اولین بشر غارنشین بودی
من هم بودم
نگاه من مرغ شباویزی بود که
کنج دالان های توی در توی را می کاوید
تو که بزرگ شدی
پیر شد جغد نگاهم
رویایی شدم در گستره ی نام تو
خمیازه ای بلند بر سر دروازه ی
مهتاب و
باغ گل های اطلسی شهر
جغرافیای دشت تن من
از آن هنگام
بوی رازی سبز می دهد که
شتابناک می گذرد از ازدحام
گمنامی و تنهایی
شیهه ای بر لب پگاه سفید می شود؛
در کور سوی چشم گرگ میش غار
هنوز کنجی را می کاود
خفاشی آویزان !
تو که اولین انسان شهر نشین شدی
من هم بودم....
رسیدن به ساحل خودآزاری
پاهایم
تورا که نشخوار می کنم
قرچ قروچ افکارم
سری را که روی دستانم
خواب می دید
به بوسه ای خیس می رساند
دم کوچه ی تنهایی .
به جرم نشخوارگری
به صلابه ی بی وجدانیم می کشند
تو را چه می شود؟!
طعم سیب و
گلاب را
از زیر دندان گرد می شود جمع کرد؟!
بوسه را
لبانت را با چه وسوسه ای بالاتر
از خونخوارگی جاده
می شودرشوه داد؟!
فرعون را بگو!
هوس نرم زلیخای لب
پاره شدن پیرهنی
به تاریخ نداد
زندان زنخ وطناب شرف
جاده ای شد
یوسف را تا به فرعونیت گندم وسیب
برد که برد !
1
لهسهر ڕووت !
بێ تاقهتی!
له ژێر ههوری ڕهشی پهچه
که دهری خست با ،
خۆری ڕووت
ڕۆژ گیرا
سارد ههڵ گهڕا ئاگری لهشم
چ فێنک بوو ههناسهی تۆ!
چ سێحرێکه له لێوت دا
به نێوی تۆ
ئههریمهنی ڕهش پۆشی شهو
ئیمانی هێنا
موسڵمان بوو
ئیبلیسی خهو
مانگ چ بهد بهخته ،
له تهقویمی باڵای تۆ دا
له ژێر لێفهی چڵکنی شهو
مهودای نییه خۆ دهر بخا
هاتوه کاتی لهنجهو لاری
فریشتهکانی دوێنێ شهو
بهڵام له شهرمی ڕووت
ئاسمان پهری پۆش بوو
له سهر تا پێ
ههتا له دایک بوونی
بهیان ، ئهوشهو!
له سهر لێو
ههڵنهگرسابوو وتهی من تهواو
هاته گوێم:
شهوه ،هاتوه کاتی خهوی
فوو بکهن لهچرای ژین و ژیان
داخهکهم !
هیچ لێم حاڵی نهبوو
چ بوو باسی دونیا باسی مان
من به گهنجی بۆ دهی بیستم ئهی خودا !
ئهو چیرۆکهی که باوکم
به پیری له باوکی بیستوه
«یخ دهخوات لهبهر دهرکهی ههر کهسێ
وشترێ که نێویهتی کۆچ و نهمان»
داخهکهم !
بهحهسرهت من ئهبێ ئاوا بڵێم
کاتی کۆچ و ڕۆیشتن چ زوو
لای من وه ها
بۆ دێر بووه؟ !
وهرگێڕانی ئازادی شێعری- شاری بارانی -خاتوو مهریهمی قازی
ههسته
یاوی کۆچ خهریکه دهم سووتێنێ،
بهرهو دهسهڵاتی شاری باران.
تهنیا له وڵاتی باران
تهڕ بوون گوناهێکی گهوره نییه
باران
خۆی گوتی پێم:
ورده باوهڕیشی به
دونیای سهراو و زه لکاو نییه
سرتهی باران ،
یاوی کۆچ منیشی گرت
دڵی زهوی بهرد و
رێگای سهفهریش خۆ دوور نییه !
ههسته گوڵم !
نهکات خهوه نوچکه
لهگهڵ لاقهکانمان بێ به ههواڵ بۆ ههمیشه
رێگا و لاق و پێڵاو
ههمیشه ههواڵن بوون
دهزانن بهرهو کام لامان بهرن
وهره
ماڵ ئاوایی بکه ین
له چهتر و سێوهر
باران بۆ من و تۆ
شین دهگێڕێ شیوهن دهکات
تهنیا ،
له وڵاتی باران وئاوه
که تهڕ بوون قهدهغه نییه !
دهترسم
له دووای مهرگ
له بهرزهخی خوا
بمێنمهوه !
ئهو پرسیارانهی کهخهیام
پرسی
ئهمجار من بی پرسم
لهخۆم
له فریشته کان
لهخوا !
دهترسم
له بیری چێ
فهرمانی دۆزهخم بدات !
پیاوهتی بکهن
دوو گۆزه شهراب ،
موبایله کهم و
......................شاڕژم
بۆ بنێرن
ئاخر
دهڵێن خوا
زۆر به تاقهته
دیسان
مانگی گوڵان
هات و
گوڵی من
ههر،
نههات
*گهڕانهوه*
ئهو شهو یهڵدایی ترین
مژه ماچم له لێوی شێعر و
تاسه دزیی
باڵام کرد له دارستانی سێو و سێوهر
شۆڕ شۆڕ
ڕێکهوتم بهرهو مهراقی مل خۆاری ههتاو
جانتای خۆزگا له کۆڵ و
تهرمی بزه له سهر شان
به دهنگی دایکمهوه
که لهو دیو دیوار و دهلاقهی
ههتا باڵای ئاسمانی ژنایهتی خۆی
بانگی کردم
ههڵدهواستم خۆم.
ڕێگا درێژه و
گاز گاز ماچ دهستێنێ
ترسه گورگێ بهزۆرله ڕۆحم
ترپهی پێی مێروهکان
که له شهڕی برا کوژیی ئهگهڕانهوه
دێته گوێی پێڵاوهکانم
چهند شهکهت
چهند ترساوم،
که له باوشتت دوورم ئهوشهو
تۆ باوشێ له ڕووناکی و من
له دهشتێ تاریکایی پڕم
راکشاوم له نێو تابووتی خۆم
لام وایه
نیوهی مرۆڤێکم
ترووکه چاوێ که لێت دوور کهوتم
لهتێکم جێ ما له نێو ئهو ئاوێنهی
که تۆم تیا دی
دیسان دهنگی باوکم:
نهوێستی نا!
ڕێگا پڕه له چهقهڵ و کهمتیاری
وێستان و نهمان
تۆ، دهم کێشی بهرهو خۆت
منیش ناوێستم و لا نادهم
فریوی ڕێوی و گورگی
نیگای پڕ له بهزهیی کهس ناخۆم
باوشت ئاواڵه که
قۆزاخهی رۆحم شکا
بهرهو تۆ
پهپوولهیێک باڵی گرتوه
شهمزینم
بهرهو شهم هاتهوه!
ف.ر.ئومید
3/3/1392
دست بردار ای باد !
تا به کی یاوه می گویی و
بر هر دری ناباورانه می کوبی؟!
ابلهی مگر!
اذان سحر وصبح برای که می گویی
مذهب مارا سخره مگیر
بی خردی مدان و بیهوده مکوش
«حل این معما را نه تو دانی ونه من»
روزگار ما عجب خاکستری است!
میان آن دشت غریب
آرام گیر زیر آن درخت پیر
آن جا که زیر هر سایه اش
هزاران طوفان راست یاد بود
تو نیز آرام گیر و آسوده بمیر!
ف.ر.امید
1
تهواوی ژین لهگهڵ تۆ دا
بهحهسرهت،دوودڵی ڕابورد
من ڕۆژێ خۆشهویستت بووم
ئهوڕۆ ههڕهشهیت له سهر من تۆ
2
دهزانم عومری خۆشهویستیمان
بهم زووانه کۆتایی دێ
دهزانم لهم ڕۆژه سارد و سڕه
گهرمای ههناسهم بۆ تۆ
حهرام ئهبێ
3
لهمهی کهههی کهمێ بێ ڕهحم تر به
ههتا تهواو له تۆ دوور بم
تۆ ئهتوانی وهها کارێ
به جودایی
من مهجبوور بم
4
ئێسته که من وهک تۆ
ناتوانم سارد و مهغروور بم
له مه زیاتر ئهگهر وابێ
بۆ چرکهیێکیش لات نابم
بهختی من وهک شووتیه
دهڵاڵانی بازاڕی شهرع و درۆ
کاڵ کاڵ فرۆشتیان
بهتاڵێ ڕیش و مێزهرێ
منداڵێ کاڵ،
شووتی بهختێ
دهکڕووسێنێتهوه سوور سوور
له بازاڕی شووتی فرۆشان
گهڕهکی خۆمان.
می کوبم بر در فریاد
فریاد آی فریاد
کوچه چه تنگ ،
دلم چه تنگ
کوچه ی بی رفتگرهم
خاطرش تنگ
بوی رخوت
بوی نم نشسته بر خاطرمن
مور احساس هم خاطرش چه دل تنگ است
بقال سر کوچه
شکسته می فروشد قند
دل قناریش آخر
برای جفتش چه دلتنگ است
چه سیاه است و
چه شوم
بر لب بام ما قارقار غروب
مادر هم می گوید :
شب ها چه دل تنگ است
دیر زمانی است خاطر فریادم
در کوچه ی بن بست تاریک
شب و چه باید کرد
وپرواز
دلش را سخت می فشارد در مشت
آخر می گوید :
چه دل تنگ است
فریاد آی فریاد
نمکی دوره گرد با گاری خالی ز نان و نمک
صدایش در نمی آید از بن چاه گلو
خاطر لب هایش برای فریاد
آی چه دلتنگ است!
کاش کسی در فریاد بگشاید
کاش شوم سیاه
پرکشد از لب بام فریاد!
کاش نفسم در نفس درود صبح
آزاد ورها
باز بال و پری بگشاید!
گهر چی ناڵهی جودایی
دهردێکی زۆر ئهستهمه
بهڵام تۆ پێی ئهچیته ڕهقس و
پێی دیته سهما
داخهکهم!
هێمن نهبووم
بۆت بڵێم شێعری شیرینهکهم
تۆیش ئاواتم بکهیته
مێخهکهو گوڵ
بۆ بهرۆک و سینگ و
بۆ یهخهم.
سۆفی...........!
دهڵێت ڕۆژه
تۆ، له خهوی!؟
ههسته شهبهق سووره
مهستی ،بۆیه بێ خهبهری
ئهی ئهگهر ڕۆژه
هیلالی مانگ بۆ تاقه؟
بۆ جووته؟
میهر
بۆ له ئاسمانی دڵدا گیراوه
نادرهوشێ وا له سووچه!؟
سۆفی!
لێم گهڕێ با مهست بمرم
دروێه،مهکره ،کیزبه و ئیتیفاق
راستی لهم وڵاته کۆچی کردوه و
وا له فیراق
رۆژ ، لهمێژه چرایه
ڕوون دهکات خانهقای مهکر ونیفاق
له وڵاتی دڵ شهوه
سۆفی!
لێم گهڕێ با مهست بمرم
بیمژم خاڵی کوڵمی یار
بێ چرا
من وهک سماق
ف.ر.ئومید
25/1/1392
دڵت ڕووکه
بزانیین ههناری کێمان سووره
ببوره من
لهوهرزی زستانهوه هاتووم
رهنگی سووری ههنارله وڵاتی من،
بێ سنوورهپێشکهش به ههواڵی خۆشهویستم:ش.ڕهشیدی
@نهورۆزانه@
@
له وڵاتی زستان و
سهرما و سۆڵ
گهزیزه، کچی بههار
سینگی سههۆڵی تهزاند
نهورۆز شین شین له دایک بوو
گوڵم !
سههۆڵی ههزاران ساڵهی
لوتکه ی کێوی باوهڕی خهست و
کۆن وهک ئاسن توایهوه
دڵم شین ههڵگهڕا
پهڕه سیلکهی کۆچهری عهشق
گهڕایهوه بۆ کۆنه ههوار و
هێلانهی ههڵبهستهوه،
دیسان،
له سهر شانی پشیلهی
کچی خۆزگام .
نهورۆز
دهڵێن نهورۆزی کوردیه و
سهوزهو گوڵ هاتنه کهنیین
دڵی من ڕهش پۆشه خودا
بۆ ئهو گهلهی که دهبێ
ههڵفڕێ بهرهو ئاسمانێ له شین
داخهکهم
مهیلی خاک و
کهلهبچهی زۆردار
ههناسهی ههڵفڕینیشی
لێ چنیوین
آهوی وحشی
رام نشو!
خام هرخام نشو
در و قفس را نبین
قفل وقفس راببین
جنگل و دشت ،
کوه و کمر
ماواست تورا
خوار جیره نشو
در بند بقچه ی یونجه نشو
گول صدای زنگ و نخور
رنگ زرد زنگوله ببین
صدای زنجیرو شنو
می خواند تورا مست به خود
آهو،
وحشی بمان
در تگ وآزاد
ورها
آهو مست وخرامان بمان!
یونجه نخور
به گیاه خشکی بساز
رام نشو
کوه و دشت و رها نکن
بی زنگ و زنجیر بمان
آهو
رام بشی ،خام میشی
خام بشی پخته میشی
بی غل و زنجیر بمان
آهو!
وحشی بمان
سردم است
قهوه خانه ذهن گرم
اضطرابی سرد
وجودم را داغ داغ سرمی کشد
عقل نقالی می کند
داستان مجنون را
سبدی فلسفه می بافد
عشق انگلی است که
خوره ذهن است وبازم نشخوار می شود
سردم است
پدرم خیمه ای از خیام می خرد
چقدر گرم است
احساسم تب کرده است و
چقدر هزیان می گوید
سوختم از عشق
بگوخدا کجاست!؟
موسی کجاست؟
آن هی هی و هی ها کجاست!؟
جرعه ای ما را مهمان می کند خیام
روحم مست می شود
معادلات چند مجهولی را
گره می گشاید
چقدر سردم است
قهوه خانه را تب می سوزد
مرد نقال ساکت است وسرد
پرده اش به رو ندارد رنگ
خوابی گران
خیام را سرخوش است
سوتک گلوی فریاد
نام تورا آزاد
می زاید در تب صبح.
4/1/1392
