اجازه هست خيال كنم تاآخرش مال مني؟
خيال كنم دل منو با رفتنت نمي شكني
اجازه هست خيال كنم بازم مياي مي بينمت
بااون چشماي مهربون دوباره چشمك ميزني
طپش طپش باچشمكت غزل بگم براي تو
بااتكا به عشق تو تو زندگي برم جلو
باد كه مياد آروم آروم قاصدك هارو مياره/
دلم ميگه خدا كنه باز خبر از تو بياره/
چشام همش تا به سحر به ياد تو خواب نداره/
خاطره ها جون مي گيره باز تو رو يادم بياره
دوست داري بگم ميخواهم هر روز صبح با صدات بيدار شم بعد بگم با ساعتم بودم ؟ دوست داري بگم چرا رفتي بعد بفهمي با برق بودم ؟ دوست داري بگم هر جا باشي پيدات ميكنم بعد بفهمي با دسته كليدم بودم ؟ دوست داري بگم دوست دارم بعد فكر كني ... نه ديگه – اين دفعه با خودت بودم
ديروز در دادگاه دلم/
مغز من قاضي بود/
متهم قلبم بود/
جرم من عشقم بود/
عشق من ياد تو بود/
حق من اعدام بود
كاش مي شد عشق را ابراز كرد/
يا كه عشق را با سحر آغاز كرد/
لحظه به لحظه دم به دم ساعت به ساعت خواهمت/
گر خوشم يا نا خوشم در هر دو حالت خواهمت
من مي خوام كبوتر دل تو رو اسير كنم/
اين دل تشنه رو از چشمه عشقت سير كنم/
بزنم به موج درياي خيال عشق تو/
باقي عمرم و عاشقونه با تو پيركنم!
عشق يعني دستهايم ماله توست/
چشمهاي خسته ام دنبال توست/
عشق يعني ما گرفتار هميم /
دوستدار هم طرفدار هميم/
هرچه ميخواهد دلش آن مي كند
ميكشد مارا و كتمان ميكند/
عشق غير از تاولي پر درد نيست/
هركس اين تاول ندارد مرد نيست/
آمدم تا عشق را معنا كنم/
بلكه جاي خويش را پيدا كنم/
آمدم ديدم كه جاي لاف نيست/
عشق غير از عين و شين و قاف نيست/
تو كه بالا بلند و نازنيني/
تو كه شيرين لب و عشق آفريني/
كنارم لحظه اي بنشين چه حاصل/
كه فردا بر سر خاكم نشيني
دلخسته از امروز و فرداي بهارم
چيزي شبيه باد و باران كوله بارم
باران نمي بارد ولي امشب به جاي يك آسمان بي تو نشستن گريه دارم
در دفتر بي سرنوشتيهاي دنيا من چكنويس برگهاي روزگارم
شيرين تويي. فرهاد باشم يا نباشم يك بيستون سرد و خالي درد دارم
به جرم اينكه خيلي ساده بودم/
به زندان دلت افتاده بودم /
اگر چه حكم چشمانت ابد بود/
براي مرگ هم آماده بودم
روزگاريست همه عرض بدن مي خواهند#
همه از دوست فقط چشم و دهن مي خواهند#
ديو هستند ولي مثل پري مي پوشند#
گرگ هايي كه لباس پدري مي پوشند#
آنچه ديدند به مقياس نظر مي سنجند#
عشق ها را همه با دور كمر مي سنجند#
خوب طبيعيست كه يكروزه به پايان برسد#
عشق هايي كه سر پيچ خيابان برسد....
دلم تنگ است دلم تنگ است
دلم اندازه حجم قفس تنگ است
سکوت از کوچه لبریز است
صدایم خیس و بارانی است
نمی دانم چرا در قلب من پاییز طولانی است
سر گشته ام از این همه راهی که ندارم
گاهی که تو را دارم و گاهی که ندارم
من مانده ام و لایق تیغی که نبودم
من مانده ام و فرصت آهی که ندارم
کنار آشیان تو آشیانه می کنم
فضایه آشیانه را پر از ترانه می کنم
کسی سوال می کند بخاطر چه زنده ای؟
و من برای زندگی تو را بهانه می کنم
ميروي و من فقط نگاهت ميکنم تعجب نکن که چرا گريه نميکنم بي تو، يک عمر فرصت براي گريستن دارم اما براي تماشاي تو، همين يک لحظه باقي است و شايد همين يک لحظه اجازه زيستن در چشمان تو را داشته باشم ...
دفتر عشـــق كه بسته شـد
