پسری از جاغوری زیبا

حلول سال نو ۱۳۹۲ خورشیدی را پیشاپیش  برای

 همه تان تبریک و از طریق شما برای فامیل نجیب

تان تبریک عرض میکنم از دربار ایزد متعال  سال

خوبی برای تک تک شما عزیزان خواهانم :

ای یار دور دست که دل میبری هـــــــنوز

چون آتش نهفته به خاکســــــــتری هنوز

هر چند خط کشــیده به آئینه ات زمـــــان

در چشمم از تمامی خوبان سری هـــــنوز

ســــودای دل نشـــــین نخستین و آخرین

عمرم گذشته است و توام در سری هـنوز

ای چلچراغ کهـــــنه که از آنسوی ســالها

بالین و بســــــترم ٬ هــــمه از گل بیا کنی

شب بر حریم خوابم اگر بگـــــــــذری هنوز

ای نازنین درخت نخســـتین گـــــــــناه من

از میوه هــــــای وسوسه بارآوری هــــــنوز

آن سیب هــــــــای راه به پرهیز بســــته را

درســــتایه ســـــار زلف تو می پروری هنوز

و آن سفره ای شــــــبانه ای نان و شراب را

بر میز هــــای خواب تو می گســــتری هنوز

با جرعه ای ز بوی تو از خویش مـــــــــــیروم

آه ای شراب کهـــــــنه ! که در ساغری هنوز

 
تو از اول ســــــــــــلامت پاسخ بدرود با خود داشت
اگــــــــــرچه سحر صوتت جذبه داوود با خود داشت
بهشتت سبز تر از وعده شــــــــــــــــــداد بود ، امـــا
  برایم برگ برگش دوزخ نمــــــــــــرود با خو داشــــت  
  ببخشــــــایم اگر بستم دیگر پلک تمـــــــــــاشــــا را  
که رقص شعله ات در پیچ و تابش دود با خود داشت
 ســـــــــیاوش وار بیرون آمدم از امتحــــــــان ، گرچه
دل سودابه ســـتانت هر چه آتش بود با خود داشت
مــــــــــــــــرا با برکه ام بگذردریا ارمــــــــــــــغان تو
  بگــــــو جوی حقیری آرزوی رود با خود داشــــــــــت  

امشب ســـــــــــــتاره های مرا آب برده است
خورشید واره هــــــــــای مرا خواب برده است
نام شــــــــــــهاب هــــــــــای شهید شبانه را
آفـــــــــــــــاق مه گرفته هم از یاد برده است
از آســــــــــمان بپرس که جز چاه و گــــــردباد
از چالش زمــــــــین چه به خاطر سپرده است
دیگر به داد گمشــــــــــده گان کس نمی رسد
آن سبز جاودانه هم انگــــــــــــــار مرده است
ماه جبین شکســـــــته ای در خون نشسته را
از چارچوب منظـــــــره دستی ســـترده است
عشق اتشی که در دلمــــان شعله می کشید
ازسورت هزار زمســــــــــتان فســـــرده است
ای آســــــــــــمان که ســـــایه ای ابر سیاه تو
چون پنچه ای بزرگ گلویم فشـــــــــــرده است
باری به روی دوش زمـــــین تو نیســـــــــــــتم
من اطلســـــــــــم که بار جهانم به گرده است  

گفتی بنشـــــــــان ریشه احساس غزل را

در سینه برویان گل المـــــــــــاس غزل را

گفتـــــی نزنم پلک به آئیـــــــــن شهودت

دیدم ســــــــحر از پنجره گیـــلاس غزل را

این باغچه همزاد خیـــــــــالی شــده مارا

مدیون تو هســـــــــــتم سبد یاس غزل را

بر دایره شــعر ٬ هبوطم چه بهشتی است

هر شب برسان ٬ خوشه وسواس غزل را

موصــــوف بهــــــارم ٬ توبگو در مه و پائیز

توصیف کند آینه ٬ اجســـــــــــاس غزل را

دریای غروبم نگران از شب و شــــــــیطان

پیوسته بخوانم مـــــــــــلک الناس غزل را

بســـــــــیار تکـــــانده است دلم را خبر باد

عمری است چنین داسته ام پاس غــزل را

حتی اگر نباشی

می خواهمت چنان که شب خسته خواب را

می جویمت چنــــــــــان که لب تشنه آب را

محو توام چنان که ســـــتاره به چشم صبح

یا شبنم ســـــــپیده دمــــــــــــان آفتاب را

بی تابم آن چنان که درخــــــــــتان برای باد

یا کودکــــــــــــان خفته به گــــهواره تاب را

بایسته ای چــــــــــنان که تپـــیدن برای دل

یا آن چـــــــــــــنان که بال پریدن عقــــاب را

حتی اگــــــــــر نباشــــــــــی می آفرینمت

چونان که التـــــــــــــهاب بیابان ســـــراب را

ای خواهشــــــی که خواستنی تر زپاسخی

با چون تو پرســـــــشی چه نیــازی جواب را

شاید او ....

پشت در بود ولی یک قدم ابراز نــــــــکرد

هرچه فــــــــریاد زدم پنجــــره را باز نکرد

من به امید نوازشــــــــــگر دستش بودم

مثل هـــــــــربار نخندید و مــــــرا ناز نکرد

اتفـــــاق من و او هر دو قنــــــاری بودیم

شرح این حـــــادثه را یک نفس آواز نکرد

فرصتی ای دل دیوانه ! که حتـی ققنوس

تا دل آتش غم مثــــــــــــــل تو پرواز نکرد

زل زدم خیره شـــــدم پلک زدم محو شدم

یک نظر ع ش ق مرا در دلش آغـــــاز نکرد

شـــــاید او عاشق من بود نمی دانم آه ...

شاید احساس خودش را به من ابراز نکرد

ای وطن آباد آبادان شـــــــــــــــوی

آفتــــــابی ٬ روشن و تابان شـــوی

خانه ای صلح و صفـــــــــــا بینم ترا

اتفــاق ٬ یکدست ٬ یک پیمان شوی

دوست دارم میهنم ٬ جـــــــــانم ترا

در رهت جان میدهـــــــــم جانم ترا

داســــــتان غم دیگر آخــــــــر شود

ســــر زمینم ! گل می افشــانم ترا

چراغ  صلح  در کــــــشور  فروزان  میـــــکند  اردو

بیان  از  غیرت  آن  شیر مــــــــــردان  میکند  اردو

چو  بحر غیرت رزمنده گــــــــانش  گشت  طوفانی

طلسم  دشمنش از  ریشه  ویران  میـــــکند  اردو

شــــبان درسعی وروزان در تلاش این وطن باشد

سروجان  را  فدای  ملک افغـــــــــان  میکند  اردو

فضــــای میهن ازصـــلح و صفا هم مـیزند در جوش

که یاد از فتح و پیروزی  نیاکـــــــــــــان میکند  اردو

بنازم  شــــیر مـــــــــــردان  دلـــــیر  و  قهرمانانش

که جان بهر وطن هر لحظه قــــربان میــــــکند اردو 

ای گـــــــــــــــرامی خاک پاکم ای وطن

ای فدای خـــــار خـــــــــــــارت جان من

گر چه خـاک دیگــــران بس دلکش است

دور از تو در نگــــــــــــــــاهم آتش است

تو نه خـــــــــــــــاکی مایه جــــان منی

هم تو جــــــــــانی هم تو جــــانان منی

جان مـــــــــــا گر رفت گور و باک نیست

تو بمــــــــان ای آنکه چون تو پاک نیست

زیباترین کلمه عشق است ، پر احساس ترین کلمه محبت است ،

پر معنا ترین کلمه نگاه است ، عالی ترین کلمه دوستی است ،

تلخ ترین کلمه جدایی است ، دردناک ترین کلمه خیانت است ،

بدترین کلمه تمسخر است ، و آشنا ترین کلمه تو هستی .

زنده گی زیباست نه به زیبایی حقیقت ، حقیقت تلخ است نه به تلخی جدایی ،

و جدایی سخت است نه به سختی تنهایی .

اگر می توانستم در دنیا یک چیزی دیگری باشم میخواستم اشک تو باشم ،

که در چشمان تو متولد شوم روی گونه هایت زنده گی کنم و روی لبهایت بمیرم .

کاشـــکی دوستت نداشتم آن وقت می توانستم مغرورانه از کنارت رد بشوم بدون اینکه نیم نگـاهی بتو داشته باشم.

کاشکی دوستم داشتی آن وقت زمانیکه با تو حرف میزدم به چشمانم نگاه میکردی نه بر لبانم .

پیوند ما به آیینه ها حرف ســــــــــاده نیست

تصویر ی از رسیــــــــدن ما روی جاده نیست

نا باورانه دل به تبســـــــــــــــــــــم بسته ایم

غــــافل از اینکه پشت نقاب قلب ساده نیست

تا چند آرزوی تهــــــــــــــــی وقتی هیچ هیچ

بر جاده هــــــــــای باور ما کس پیاده نیست

در گوشه ای سر به گریبان نشـــــــسته ایم

آخر نصیب ما به محبت فتـــــــــــــاده نیست

چهـا که بر سر این تکدرخت پیر گذشت

ولیک جنـــــــــــــــگل انبوه را ز   یاد نبرد  

به فتح نامه ای خورشید کاغذین خندید

چراغ گوشـــــــه ای اندوه را ز    یاد نبرد

نشست عمری در استوای برگ و تگرک

شکیب صخره ای نستوه را ز    یاد نبرد

به استواری آن سنـــــــــــگ آ فرین بادا

که آبگینه شــــــد و کوه را  ز    یاد نبرد

دلم از دیدن روی تو چنــــــــــــان می ریزد

که به باد ســـــــحری برگ خزان می ریزد

شوق جان دادن در پای تو را می فهمـــــد

برگ زردی که چنین رقص کنان مـــی ریزد

از چنان باده ای نابی دل من لبریز اســــت

که دهان باز کنـــــــم ، حرمت آن می ریزد

تا کی آویختن سیب به دســـــتان درخت ؟

دست بردار ! که با یک دو تکــــان می ریزد

حاصل کوشش یک عمر درختـــان پیداست

میوه هایی که به پای دیگـــــران می ریزد

با خنده ، از مقابلم آهســــــــــــته رد شدی

مثل کسی که عاشق خود میشود شــــدی

چیزی نمـــــــــانده است به پایان شب ، بگو

 حالا که با ســـــــــــــتاره ای بختم بلد شدی

من هر دقیــــــقه بحر غمـــم در تلاطم است

اما نه آنقدر که تو در جذر و مد شــــــــــــدی

در جذر و مد آن که  " تو مــــاهی من آدمم "

در اضطراب این که دچـــــــــــــار رصد شدی

باز اســـت جلگه هـــــــای دلت روی دیگران

هنـــگام پر کشیدن من شد که سد  شـــدی

من سیب نارسیده ترین و تو سنــــــــگ دل

مانند کودکی که مرا میــــــــــــــــکند شدی

این هم عکس عارف یعقوبی که به آمریکا رفته است البته این عکس هارا آقای عارف یعقوبی گرفته است

قبلا عکس های این نمایشگاه در شهر کابل و غزنی به نمایش گذاشته شده بود

عکس‌های سه عکاس خبرنگار افغان برای معرفی شهر غزنی در شهرهای مختلف آمریکا اخیرا به نمایش درآمد. غزنی به عنوان پایتخت فرهنگی جهان اسلام در سال ۲۰۱۳ میلادی برگزیده شده است