زیگ زاگ های ذهنی یک خبرنگار

قسمتی از گفتگو با دکتر بهمن شعله ور  :

" به عنوان مثال اگر آدمی خیلی  ایمپالسیو  باشد ، به این معنا که هر کاری را که دلش می خواهد بدون فکر انجام می دهد، هیچ وقت نمی تواند مدرک دانشگاهی اش را بگیرد. اگر خیلی  کومپالسیو  باشد، که حالتی درست نقطه مقابل قبلی است و در آن آدم نوعی اجبار دارد و نسبت به همه چیز وسواس دارد ، هیچ وقت نمی تواند شعر بگوید... 

اگر آدم تا حدی کومپالسیو نباشد ، نه می تواند دکترای طب بگیرد ، نه دکترای فلسفه و نه هیچ دکترای دیگر و نه می تواند یک کار بزرگ انجام دهد.

اما اگر تا حدی ایمپالسیو نباشد نمی تواند هیچ کار به اصطلاح عامیانه  عشقی  انجام بدهد.عاشق هم نمی تواند بشود. چون عشق ، حد اعلای ایمپالسیو بودن است.شعر خوب هم نمی تواند بگوید.

خود من دوبار دانشکده طب را رها کردم و دوبار آنرا در دو دانشگاه مختلف و در دو کشور خواندم و تمام کردم. دوره دکترای ادبیات و فلسفه را هم دوبار ول کردم ولی بالاخره تمام کردم. ... "

پ.ن )  روزنامه اعتماد ، شماره 1582 ،15 دی ماه 1386

به اعضای ستادِ انقلاب فرهنگی رک و راست گفته بود فرهنگ، انقلاب برنمی‌دارد.

پ.ن1: سیروس علی‌نژاد و سیمین روشن. مجله‌ی بخارا، ۷۲و ۷۳ (مهر ـ دی ۱۳۸۸)

پ.ن2: لانگ شات

این باران، نماز شکر دارد. نقطه سرخط  .

بعد یه روز، داستانت می شه داستان اون فیل که توی جنگل کنار دوستاش وایساده بود. یکی از حیوونا یه جک تعریف می کنه و همه می خندن ولی فیل نمی خندیده. فرداش می یان می بینن فیل داره قهقهه می زنه، می گن ماجرا چیه ؟ می گه تازه فهمیدم جک دیروز چی بود.

پ.ن: نگین چرا بعضی آدما توی موقعیت های گریه، گریه نمی کنن. بعضی آدما رو روزای بعدش برید نگاه کنید. 

فرافکنی به سبک عمه جان

باید 1000 سال پیش می گفتید که 33 پل ترک دارد!!

در یک مهمانی خانوادگی و در پی یک اتفاق، مادر بنده از سر دلسوزی و نصیحت به عمه جان فرمودند: دخترتان را زیادی لوس بار آورده اید و باید مواظب تربیتش باشید.

عمه جان هم که ترش کرده بودند، در جا و بدون لحظه ای تأمل، فرمودند: واااا، دختر شما هم که خیلی لوس بار آمده و باید مواظب تربیتش باشید.

مادر بنده سکوت کرد نه از آن جهت که در سکوت به نحوه تربیت دخترش فکر کند، بلکه از آن جهت که وقتی کسی گوش هایش را بر روی پند و نصیحت دلسوزانه دیگران می بندد، باید گذاشت تا به طرف سنگ مذبور حرکت کرده و سرش سفت به آن بخورد.

حکایت، با اندکی چپ و راست، برمی گردد به ماجرای ترک خوردن سی و سه پل و واکنش های سازمان میراث، شهرداری اصفهان و خبرنگاران .

خبر ترک خوردن سی و سه پل که منتشر شد، خیلی ها را برای بار چندم، برای نجات سی و سه پل به فکر فرو برد. شکایت های خوابیده دوباره بیدار شد. انجمن ها و کمپین های زیر خاکستر، روشن شدند و مصاحبه ها و گزارش ها از سر گرفته شد.

خبرنگاران نه در پی اثبات خود بودند و نه در پی گرفتن حق السکوت و نه در پی لی لی و بچه بازی !! . حکم همان حرفای مادر را داشتند. از سر نصیحت و دلسوزی و صد البته با احساس مسئولیتی ده ها برابر مسئولین میراث و شهری.

واکنش ها اما جالب تر از حد تصور آنانی بود که حکایت مادر و عمه جان را نشنیده بودند. مسئولین شهری شروع به انتشار اخباری مبنی بر " هه، خودتان هم که بعله ! " یا " هه، بقیه پل ها رو ندیدین" یا " آدرس گنج نخودهای سیاه پیش ماست" یا ...

گزارش تصویری رفتند، از تمام پل های تاریخی اصفهان، تک تک ترک ها و درزها و جرز دیوارهایش را نشان دادند و داریوش خان حیدری، عضو شورای فنی سازمان میراث فرهنگی استان اصفهان و کارشناس مرمت سی و سه پل را آوردند که بگوید : " خبرنگارانی که ترک ها و جرز های سی و سه پل را در بوق کرده اید، باید 20 سال پیش می آمدید و می گفتید و البته ما حتما در آن موقع به حرف شما گوش می دادیم. نه حالا که همه پل ها داغون شده اند. برید پی لی لی و بچه بازیتان و بگذارید ما پول خوش خدمتی مان را بگیریم!! "

حرف های این کارشناس خبره و البته بی طرف!! به همین جا ختم نشد، بلکه به خبرنگاران توصیه کردند: هی الکی هرچه می شود را نندازید گردن آن تی بی ام صاب مرده که خودش هم نمی داند کجاس، بلکه بروید دنبال نخود های سیاه که در حال گندیدن هستند و آدرس و نقشه اش هم در حیاط خانه تان، 5 قدم به راست، 2 پرش بلند به جلو،  1 قدم مورچه ای به قدم، آها ایناهاش، برگه افزایش حقوق!! ببخشید، اشتباه شد. همانجاهاس ،بگردید، پیدا می کنید "

همچنین توصیه فرمودند: هی نروید با یک مشت ناکارشناس، مصاحبه بکنید و حرف های ما را خنثی نمایید، لامصبا ما اینجا خاک صحنه خوردیم، چارتا پیرهن بیشتر پاره کردیم تا 4 تا حساب بانکی بیشتر باز کنیم. بیایید. خودمان برایتان قصه کرد شبستری بگوییم!!"

القصه که چه این ترک ها به مترو ربط داشته باشد و چه به 20 سال قبل بازگردد، باز می شود همان حرف خبرنگاری که می گفت: هر اتفاقی که در آینده برای 33 پل بیفتد، هیچکدام از مسئولینی که امروز از طرح مترو در کنار سی و سه پل دفاع می کنند، فردا برای پاسخ گویی پیدایشان نمی شود.

 پ.ن: اصطلاح فرافکنی در روان‌کاوی کاربرد دارد؛ در آن فرافکنی یکی از ساز و کارهای پدافندی(دفاعی) در برابر نگرانی به شمار می‌رود. در این معنی خواسته‌ها و انگیزه‌های ناپذیرفتنی که بازشناخت آنها در «خود»، ممکن است موجب ناراحتی شود، به دیگران نسبت داده می‌شود. «این وسیله پدافندی به طور کامل در جهت عکس درون‌فکنی می‌باشد و اساس آن از این قرار است که فرد می‌کوشد تا تمایلات نامناسب و ناپسند خویش را به دیگران نسبت دهد و در نتیجه خود را عاری از هرگونه عیب و نقص بداند و خود را از احساس گناه، برهاند. با این وسیله پدافندی، فرد در مورد دیگران با مقیاس خویش قضاوت می‌کند. ( ویکی پدیا)

ایمان کاربردی

 سرمایه داری در نزدیکی مسجد قلعه فتح الله کابل رستورانی ساخت که در آن موسیقی و رقص بود و برای مشتریان مشروب هم سرو می شد.

ملای مسجد هر روز در پایان موعظه دعا می کرد تا خدا صاحب رستوران را به قهر و غضب خود گرفتار کند و بلای آسمانی بر این رستوران نازل!.

یک ماه از فعالیت رستوران نگذشته بود که رعد و برق و توفان شدید شد و رستوران به خاکستر تبدیل گردید.

ملا روز بعد با غرور و افتخار نخست حمد خدا را بجا آورد و بعد خراب شدن آن خانه فساد را به مردم تبریک گفت و اضافه کرد: اگر مومن از ته دل از خداوند چیزی بخواهد، از درگاه خدا ناامید نمی شود.

اما خوشحالی مومنان و ملای مسجد دیری نپایید، صاحب رستوران به محکمه شکایت برد و از ملای مسجد خسارت خواست !

ملا و مومنان چنین ادعایی را نپذیرفتند !

قاضی دو طرف را به محکمه خواست و بعد از این که سخنان دو جانب دعوا را شنید، گلویی صاف کرد و گفت : نمی دانم چه بگویم ؟! سخن هر دو را شنیدم :

- یک سو ملا و مومنانی هستند که به تاثیر دعا و ثنا ایمان ندارند !

وسوی دیگر مرد شراب فروشی که به تاثیر دعا ایمان دارد …!

پ.ن: پائولو کوئیلو

پ.ن: کمی به خودمان نگاه کنیم

دیشب ماه و آسمون به طرز خیره کننده ای زیبا بودن وتا یک ساعت نمی تونستم چشم از آسمون بگیرم. توده ابری که از جلوی ماه رد می شد زیباییشو چندین برابر کرده بود. یکی از زیباترین آسمونایی بود  که تابحال دیده بودم و از بس که آسمون زیبا بود به خودم گفتم، خوش به حال هرکسی که توی این شب زیبا میمیره .

امشبم اما دست کمی از شب گذشته نداره، ماه و آسمونو ابرها با این زیباییشون انگار تصمیم گرفتن آدم ها رو به جنون بکشند با این تفاوت که گلوی من بغض داره و دلم گرفته ...

محسن گلشنی، پیشکسوت مطبوعات اصفهان، روحش شاد و یادش گرامی

عکس آرشیده شاهنگی

عنوان عکس :  آسمون امشب مال تو ...

فاجعه ای با ۱۳۳ درصد رشد

 تحليل حادثه خميني شهر اصفهان، در صلاحيت هيچ جايگاه ويژه‌اي نيست زيرا چه كسي به تنهايي مي‌تواند ادعا كند ابعاد جامعه شناختي، روان شناسانه، عوامل اقتصادي، امنيت اجتماعي، فرهنگ تربيتي، مذهب، خاستگاه اجتماعي، گذشته افراد و حتي بافت ويژه منطقه در اين اتفاق تاثيرگذار نبوده است؟ كه البته اكثر اين موارد از سوي بسياري مقامات و در واكاوي اين فاجعه مدنظر قرار نگرفت و تنها عواملي مانند حجاب و پوشش مورد بحث قرار داده شد. در فاجعه غيرقابل باور خميني شهر با مجموعه عواملي در هم تنيده روبه‌رو هستيم كه همين امر نيز پرداختن به موضوع را به مراتب حساس‌تر و پيچيده‌تر مي‌كند.

فاجعه يك شبه اتفاق نمي‌افتد. كمين كرده‌اي هميشگي است. كوته‌بينانه است اگر آن را محدود و مقطعي جلوه دهيم.

فرمانده انتظامي استان اصفهان آن‌طور كه در سايت‌هاي خبري آمده‌ است، اعلام كرد آمار تجاوز به عنف در اصفهان تنها و تنها طي يك ماه گذشته 133 درصد رشد داشته است. در اين خصوص ذكر چند نكته ضروري است. اول اينكه آيا عامل همه اين رشد 133 درصدي، عدم رعايت حجاب يا شركت در ميهماني بوده است يا اينكه فاجعه قوت گرفته‌تر از اين حرف‌هاست.

دوم اينكه چرا اين آمار پس از چنين فاجعه‌هايي اعلام مي‌شود؟ شايد در جواب بگوييم ترس از اختلال در آرامش جامعه و نگران شدن خانواده‌ها اما رشد بالاي 130درصد طي يك ماه را نمي‌توان به خاطر بر هم نزدن آرامش مردم پنهان كرد. مردم در اين موارد بايد هوشيار باشند نه آرام! اين آرامش مهلك است.

موضوع بعدي اعلام روايت‌هاي متفاوت از اين حادثه، در مواردي چون ارايه تعداد نفرات، جزييات حادثه و نظير آن است. همين تناقض در موارد جزيي است كه اذهان عمومي را به سمت اين پرسش ناخواسته و تلخ مي‌كشاند كه چه واقعيت‌هاي گفته نشده و خطرناك ديگري در پشت پرده وجود دارد.

سوال بعدي درباره نقش رسانه‌هاست چرا برخي با انتقاد از رسانه‌ها اعلام مي‌كنند، رسانه‌ها مردم را نترسانند و جامعه را ملتهب نكنند؟ آيا شايعه‌اي كه دهان به دهان پخش مي‌شود، ترسناك‌تر از اطلاع‌رساني معمول رسانه‌اي نيست؟ پس چرا آنچه را در بستر رسانه اتفاق مي‌افتد، به خوبي جهت نمي‌دهيم تا مردم به جاي صدها روايت غيرواقع با يك واقعيت يكسان روبه‌رو شوند؟ در جريان اين واقعه موضوع تا قطع نخاع يكي از زنان و استفاده از پنجه بوكس توسط مردان نيز پيش رفت و از هيچ شايعه‌اي دريغ نشد. در حالي كه رسانه بسيار عقب‌تر از شايعه‌ها بود.

پ.ن: نفیسه قانیان. روزنامه شرق

یک روز

این شهر پر مناسبت را می گذارم و می روم

طاقت می خواهد جواب این سوال چندباره

" هدیه روز پدر چه خریده ای ؟ "

...

تو نمی دانی غریو یک عظمت، وقتی که در شکنجه ی مرگ، نمی نالد چه کوهیست

پدرم به زعم این زمینی ها، نه شهید بود و نه جانباز . پدرم در واقع در دم و دستگاه اینها، هیچی نبود. معلوم است که نبود. به جز سوابقی ناقص در سپاه، نه پرونده ای در بنیاد جانبازان داشت و نه دنبال پول و امتیاز بود. بچه هایش هم که غر می زند که پس ما چی ؟ نگاهی می کرد و می گفت محکم باشید و سعی کنید روی پای خودتان بایستید.

ما هم ایستادن را یاد گرفته بودیم  تا همیشه و یاد گرفته بودیم که پدر جانباز خاموش است و روزی که بیدار شود روز گریه های ما است. روز مظلومیت پدر در خاکسپاری . روزی که نه تکه شهدا میزبان گریه هایمان شد و نه تکه ایثارگران.

بردنش تکیه نام آوران. می دانی، آخر آنجا جای امثال پدرم و خانواده هایشان بود. همان ها که نه پرونده ای در بنیاد جانبازان داشتند و نه دنبال پول و امتیاز دویده بودند.

 روزهای پردردی بود. چشم هایمان به چشم های بسته پدر سفید شده بود و از اذیت ها و کم کاری های بیمارستان سپاه (صدوقی) که ولله ظلم آشکار بود نمی دانستیم که به کجا پناه ببریم. سخت گذشت اما لعنتی کاش نمی گذشت. به ظلم ها خو می کردیم همانطور که به چشم های بسته پدر خو کرده بودیم. اما حالا ... ناباوری تمام خانه را پر کرده است.

همه مان حس می کنیم بابا خانه است. روی مبل همیشگی اش خوابیده و صدای خس خس نفس هایش می آید و صدایی که هر از گاهی می گوید محکم باشید و روی پای خودتان بایستید.
 پدرم چای دوست داشت. چای و سیگار. سیگار نجات دهنده ریه های پر از سم های شیمیایی اش بود. نمی گذاشت که ریه ها از کار بیفتند. همان لعنتی هایی که پر از خون شدند و یک ماه توی بستر بی نفس خواباندنش. همان ها که خس خس هایشان امید خانه ی ساکتمان بود و استرس کار نکردنشان روز و شب همه مان را نگران می کرد.

پدرم ناله نمی کرد. قسم می خورم که درد هایش را به کوه می دادی، از هم می پاشید اما پدر ناله نمی کرد. پدر از شش ماه پیش در سراشیبی افتاده بود و بهار 90 چهره اش آنقدر شکسته شده بود که دیگر نمی شد گمان کنی این همان مرد 6 ماه گذشته است. از درون فرو پاشیده بود و گرچه خودش می دانست و بعد ها گفتند که گفته بود در چه روزی خواهد رفت، اما به خدا قسم تا آخرین لحظه که به هوش بود با صدای محکم حرف می زد و به دلمان امید و استقامت می داد.

به خودم وعده داده بودم وقتی که برگشت خانه، سرم را می گذارم روی سینه اش و قد تمام ثانیه های پر درد این یک ماه گریه می کنم و مطمئن بودم که پدر می گفت: برای چه گریه می کنی. من که چیزیم نیست. حالم خوب می شود اما پدر، هرگز برنگشت.

ظهر آنروز خانه بودم که نفسش بالا نمی آمد و انگار چیزی در گلویش گیر کرده باشد سرفه می کرد. ظهر آنروز خانه بودم که مادر فشارش را گرفت اما بدون نشان دادن وحشتش به برادرم اشاره کرد که راهی بیمارستان شویم. زیر بازوهای پدر را گرفتیم و سوار ماشین شدیم. به اورژانس که رسیدیم دویدم و صندلی چرخدار آوردم. یک راست بردنش اتاق احیای اورژانس.
قلبش بیداد می کرد. 300 ضربه در هر دقیقه. ریه های پر از خون و خونریزی داخلی. برادرم و مادرم در اورژانس بودند و من هنوز نمی دانستم ماجرا چیست. از پشت شیشه به برادرم اشاره کردم که حالش چطور است؟ گفت: حالش خوب است اما دروغ بود. به التماس از مادر یک دقیقه رفتم داخل. پدر می لرزید انگار که در دریای یخ افتاده باشد و تند تند نفس می کشید. طاقت نیاوردم برای اینکه گریه ام را نبیند دویدم بیرون و سر گذاشتم بر دیوار ...

پدر در راه سی سی یو، قلبش از این همه خستگی، ایستاد و باز پدر ماند و اتاق احیاء و دستگاه شوک. همه مان را از اتاق بیرون کرده بودند. من بودم. مادر و برادرم. عمو و مادربزرگ و خواهرم هم آمدند. چشم های گریان و لبهای دعاگو ... پدر به کما رفته بود ...

بعد از آنروز، روزها گذشت. هفته ها. از سی سی یو به آی سی یو رفت. من غصه ام گرفته بود، آی سی یو نمی گذاشتند بایستی اما سی سی یو بهشت بود. هر لحظه که اراده می کردم، دستش را می گرفتم. می بوییدم و می بوسیدم و به اش می گفتم خوب می شوی بابا ... دیگر همه می دانستند که کجا می توانند پیدایم کنند. توی ماشین. جلوی بیمارستان. زل می زدم به پنجره بسته ی اتاق و با پدر حرف می زدم. ساعت ها ساعت ها ساعت ها ...

بابا خوابیده بود. نه بهوش بود و نه نفس داشت. هفته آخر بود که بابا در بیهوشی چشم هایش را باز کرده بود و بی آنکه مردمک سیاه داشته باشد، زل می زد به سقف. کم کم در همان وضع پلک هم میزد. با پدر حرف که می زدی دهانش را تکان می داد و روزهای آخر لبخند عجیبی روی لبهایش بود . من و برادرم لبخندش را دیده بودیم. ذوق زده آمده و به مادر نوید روزهای خوش را داده بودیم. اما پدر انگار قصد رفتن داشت. خاطره لبخندش این روزها فقط دلمان را خون می کند. مادرم می گوید دوست هایش به استقبال امده بودند.

نشد ... نشد که گریه کنم. نشد که مثله همان شبهای پشت پنجره، گریه کنم ... مادرم خاموش شده است و من می ترسم که سکوت دیوانه اش کند. به خودم قول دادم که قوی باشم و گریه بماند برای تنهایی ها ... اما گلویم قد تمام بغض های فرو خورده ام درد می کند گرچه به خودم نهیب می زنم که قوی باش ... که قوی باش ... که قوی باش ... اما گلویم خون است، خون ...

پ.ن: ۱۲ اردیبهشت ماه ۱۳۹۰ لعنتی

پ.ن: از همه دوستان و همکاران خوبم که همدردی خودشونو درمنزل، مراسم ختم و بر سر مزار به وسیله حضور، تاج گل، بنر، تلفن، اس ام اس و کامنت نشان دادن، بی نهایت سپاسگذارم و برای همشون آرزوی سلامتی و شادی دارم.

پ.ن: تمام

پ.ن: 

یک گزارش خوب از آمارهای دروغ

آدم بی انصافی نیستم. همانطور که کار بد را می گویم، کار خوب را هم جار می زنم. حالا نمی دانم این حرکت بنابر سیستم تفکر حرفه ای کار هست که اگر اینجوری باشد باید شدیدا امیدوار شد اگرم سیاست است که دیگر هیچ ...

گزارش جالبی خواندم در خبرگزاری ایمنا. البته ناگفته نماند که انگار نویسنده یا حواسش در یمن بوده یا کلن گزارش نویسی و اصول نگارش را بلد نبوده اما سوژه اش واقعا عالی و بافت محتوی گزارش بسیار خوب است.

بی خیال. بیا همین کلاغای بیرونو نگاه کنیم 

خان دایی اصفهان زیاد میآید و از نوع انسان هایی است که تمام مکان های تفریحی را می رود و آمار همه چیز را خوب دارد. امسال عید هم با تمام تکراری بودن پیشنهادم، قبول کرد که برویم باغ پرندگان. من هم آمار دادم که بلیطش 2 هزار تومان است. ( یک ماه پیش رفته بودم).

در راه رفت، خان دایی گفت: شهرداری اصفهان تمام بودجه های دولتی را برای ساخت و ساز در اصفهان مصرف می کند. بیخودی نیست جیب دولت خالیه (البته کل این جمله را در حالت اغراق فرمودند)

گفتم نه بابا. شهرداری اصفهان خوب مالیات میگیره و درآمدهاشم خیلی خوبه. گفت: مثلن چه درآمدی؟ هرچقدرم باشه نمی تونه این همه ساخت و ساز داشته باشه. در حال توضیح درآمد های شهرداری بودم که رسیدیم به دکه بلیط فروشی باغ پرندگان.

یکی درشت نوشته بود: " بلیط هر نفر: 4 هزار تومان " خان دایی نگاهی به من انداخت و گفت: خب، آره حق با توئه. خداییش درآمدش بالاس :D

پ.ن : این یکی مجانی رفته انگار

باشه، شما کار کردی و زحمت کشیدی

از آمارهای دروغ که خیلی هم تابلو هستند به شدت متنفرم. یکی از همین آمارهای تابلو!! این است که رییس تاکسیرانی اصفهان گفته است در نوروز 90، 15هزار تاكسي يك ميليون و 500هزار مسافر نوروزي شهر اصفهان را جابه‌جا كردند.

اول از همه اینکه والا ما هر موقع خواستیم با تاکسی جایی بریم توی این عیدیه یا همه دربستی بودن یا اینکه انقدر وایسادیم که زیر پامون علف سبز شد (قیمت دربستی ها هم که پول خون باباشون بود) و آخرش پیاده رفتیم تا مقصد.

بعدشم یعنی انقدر سیستم های آمارگیری قوی هست که شما حساب تک تک مسافرها رو داشتین و اینقدر هم  تعدادشون رند از آب درومده است؟ چنتا صفر گذاشتین جلوی تعداد تاکسی ها و تعداد مسافرا پیدا شده (چیستان بوده؟) ؟ بعد یعنی هیچکدوم این تاکسی ها نرفته بودن مسافرت که ماشینشون بمونه خونه ؟ همشون صبح تا شب داشتن کار می کردن و تعداد مسافرهارو میشمردن ؟ بعد این مردمی که از نبودن یدونه تاکسی توی خیابونا می نالیدن، آدم زمینی نبودن، مریخی بودن؟

پ.ن: خداوندگارا لطفا به اینا یاد بده یکم حرفه ای تر دروغ بگن.

یادگاری از سارا و اصغر - نوروز 1390

یکسری تابلوها سر چهارراه ها و خیابان ها هست که تویشان فرهنگ سازی می کنند، اسمشان را نمی دانم اما روزهایی که می خواستند فرهنگ کمربند بستن و یا در راستگرد خیابان ها توقف نکردن را آموزش بدهد را خوب به یاد داریم. شما هم به یاد دارید.
آنروزها من خیلی خوشحال بودم چون احساس می کردم یک گروه تحلیلگر کنش ها و واکنش های فرهنگی و همینطور متخصص های تبلیغاتی و گرافیکی دور هم جمع شده اند و دارند کارهای زیر بنایی می کنند. بعد به خیال خودم رفتم به کشور آلمان، در شهرهایی که هیچ علامت رانندگی وجود ندارد اما مردم سواره و پیاده تمام قوانین را مو به مو اجرا می کنند.
گفتم، دست شهرداری با این زیر مجموعه اش درد نکند. یک مشت آدم فهمیده را گذاشته اند برای فرهنگ سازی و رفتم به خیال اینکه یکی دو سال آینده اصفهان عجب اَبَر شهری شود از هر لحاظ ...

بعدها از دوستی شنیدم که بسیاری از تصویر های این تابلوهای فرهنگ شهروندی از یک کتاب آلمانی کپی برداری شده و البته اندکی هم بومی سازی درشان وجود دارد. اینجا بود که برای اولین بار به خاطر کپی برداری ناراحت نشدم. به هرحال هنوز پایبند این حرف بودم که شهرداری یک مشت آدم فهمیده را گذاشته برای این کار. چون خوب فهمیده بودند که از چه منابعی کپی برداری کنند.
گذشت تا آنکه تبلیغات و فرهنگ سازی های دم عیدشان را دیدم. "سلام کردن" محور تمام تابلوها بود. فرهنگ سازی برای سلام کردن. البته نمی دانم فلسفه ی این انتخابشان چه بود. مثلن می خواستند به مسافرها بگویند فرهنگ اصفهانی ها در همه موارد درست است و فقط مانده سلام کردن را یاد بگیرند. یا آنکه مثلن شما مسافرها سلام کردن بلد نیستید. یا مثلن ...
دلم می خواهد زنگ بزنم و این را بپرسم که دلیل انتخاب این موضوع چه بوده است. نه آنکه بگویم موضوع بدی است، نه. می خواهم بگویم موضوعات بسیار مهمتر و کارشناسی شده تری می توانستند انتخاب کنند آن هم برای شهری که در آغاز ورود میلیون ها مسافر قرار داشت.
مورد پیشنهادی هم می توانست فرهنگ سازی برای عدم تخریب آثار باستانی به وسیله سندرم کهن "یادگاری" نویسی باشد. اتفاقی که باعث شده تا زمانی که مسافر خارجی آثار باستانی شهرمان را میبیند از بی فرهنگی خودمان خجالت بکشیم. ( امیدوارم استدلال این سازمان زیر مجموعه شهرداری این نباشد که آثار باستانی به ما ربطی ندارد!! و متولی اش میراث است.)

یا آنکه فرهنگ چادر زدن، خراب نکردن فضای سبز اطراف محل اقامت. تشویق به بازدید آثار باستانی و آشنایی با تاریخچه اصفهان و یا ...

به هرحال من فکر می کنم که خانه فرهنگ شهروندی، بی موقع ترین !!! سوژه را برای فرهنگ سازی در نوروز 1390 را  انتخاب کرد.

پ.ن: نذارید اعتماد مردم به تابلوهای ترویج فرهنگ در موضوعات خاص از بین برود. اعتمادی که از دست برود، زمان زیادی را نیاز دارد تا دوباره بازگردد.

در ستایش شرف

[نظام توتالیتر چکسلواکی در انتهای دهه شصت] ظرف یک سال، تمام دانشکده های هنر دانشگاه ها را عملا نابود کرد، موسسات علمی و دانشگاهی را متفرق کرد، تمام مجلات و نشریاتی که به هنر و فرهنگ می پرداختند را ممنوع ساخت. اکثر روزنامه نگارها، نویسندگان و دانشگاهیان چک نام خود را در فهرست سیاه یافتند. آن ها نمی توانستند آثار خود را منتشر کنند، کتاب های موجودشان را از کتاب فروشی ها و کتابخانه ها جمع کردند و اسامی آن ها را جز برای بردن آبرویشان، نمی شد در ملاعام برد. آن ها «داوطلبانه» کارگر شدند -انباردار، شیشه شور، رفتگر، مامور سوخت، و نگهبان شب شدند. آن هایی که بر مسند قدرت بودند خیال می کردند برای ابد از شر آدم هایی که می توانستند ماهیت واقعی آن ها (دیکتاتورها را) را نشان بدهند، و با صداقت تمام آن ها و کل جامعه را خطاب قرار دهند، خلاص می شوند. حکومت قدرت تبعید کردن آن ها را داشت اما، قدرت در هم شکستن روح و روانشان را نداشت.

پ.ن: ایوان کلیما - روح پراگ

همین امروز یکی در زد، خدا رفت و در و وا کرد

اشک ریختن مدل های مختلف دارد. اشک هایی که می توانند مدلشان از یک صبح تا شب عوض شود. اشک های صبح از سر درد و ترس و وحشت و اشک های شب از سر شوق و شادی. روزه بدی بود. امسال برای اولین بار هیشکدوممون سر سفره هفت سین نمی شینیم و عکس یادگاری نمی گیریم. دلشو نداریم جای خالیه بابارو ببینیم.

بابا، سفره هفت سین رو دست نخورده نگه می داریم. از هیشکی عیدی نمی گیریم. دشت اول، لبخند اول، صدای گرم یا مقلب القلوب سر سفره ای که هزار سین سلامت داره ماله توئه. مخصوص تو. زود برگرد تا عید بشه ...

پ.ن: از آی سی یو بوی خبرهای خوب میاد. خدایا شکرت. شکرت خدایا

پ.ن: بابام رو دعا کنید ...

خبرنگاران با دانش بی تجربه

همه اینها را گفتم که بگویم، زرنگ ترین و باهوش ترین افراد، حتی اگر دانش بالایی داشته باشن، با تکیه به دانش نمی توانند دست به کارهای عملی بزنند. استارت کار عملی در خبرنگاری پشتوانه می خواهد، یا بهتر است بگویم یک بزرگتر می خواهد.(نه که از روی دست بزرگتر کپی کنیم، بلکه تجربه کسب کنیم)

داستان باشگاه خبرنگاری و من، داستان کلاس های خبرنگاری ارشاد یا دانشگاه علمی و کاربردی اصفهان است. دو مرکزی که فارغ التحصیلانشان را بی هیچ تجربه عملی وارد حوزه خبرنگاری می کنند. ( البته منهای افراد شاغل این حوزه که برای افزایش دانش به این دو مرکز مراجعه می کنند)

تعداد انگشت شماری از این افراد به وسیله آشنایی با افراد فعال در این رشته وارد عرصه کار می شوند و خودشان را یک شبه، خبرنگاران پرتوان و زحمت کشی می بینند. البته بی انصافی نمی کنم زیرا بعضی هایشان خیلی زود می فهمند که زمان تاختن نیست بلکه زمان تجربه اندوزی است اما بعضی های دیگرشان هم جسارت و گستاخی پیشه می کنند و خیال می کنند تجربه همان دانشی است که سر امتحانات دانشگاه به تقلب کسب کرده اند برای همین به ناز و عشوه و یا با ریش و یقه های بسته!! در هر پنجره ای سر می کشند ... خدا عاقبتشان را به خیر کند.
عده ی باقی مانده هم هاج و واج می مانند و در انتها لعنت به بختشان می فرستند و لعنت به آن همه پول که خرج تحصیل این رشته کرده اند./ ادامه دارد

پ.ن:

یادمان باشد دانش و تجربه دو مقوله مهم که در عین پیوستگی از یکدیگر جدا هستند و غرور اتفاق بدی است که میان این دو فرسنگ ها جدایی می اندازد.

سال های پیشین را، کوچ کرده ام. سال های بعد را رفته ام

  نوکر خودش، ‏آقای خودش

‏‏یکی بود، یکی نبود. اگر هم بود، کسی نبود. یک نفر بود که چندین و چند سال پیش به دنیا آمده ‏بود و مامان و باباش اسمش را گذاشته بودند میرزا. کوچک که بود توی خانه صدایش می‌کردند رامین. مدرسه که رفت، پدرش دید که این نورچشمی عزیز خیلی تنبل است؟ اسمش را گذاشت شازده‏. درسش که تمام شد، نه سواد یاد گرفته بود، نه کاری بلد بود. ناچار اسمش را گذاشت مهندس. شناسنامه که باب شد، مأمور ثبت احوال از پدرش پرسید: اسم نورچشمی را در سجل چی بنویسم؟ پدرش گفت: شازده ‏رامین میرزای مهندس.

‏الغرض، شازده ‏رامین میرزای مهندس بزرگ شد و زن گرفت و به اتفاق زنش دارای دو تا پسر کاکل زری شدن. اولی در ماه ‏مرداد به دنیا آمد؟ اسمش را گذاشتند بهمن. دومی در ماه ‏شعبان متولد شد، اسمش را گذاشتند رجب؛ بهمن به مادرش رفته بود و رجب به پدرش. ‏بگذریم. شازده ‏رامین میرزا که حالا دیگر برای خودش کر و فری به هم زده ‏بود، یک خانه ویلایی نوساز در شمال شهر برای خودش دست و پا کرد. چار قران پول نقد هم از پدرش به ارث برده ‏بود که خواباند توی حساب پس‌انداز بلند مدت و شد نوکر خودش، ‏آقای خودش.

‏

‏

پ.ن: به رنگ آسمان، کتاب طنز. حوزه هنری، مطلب از کتاب نیوز

اتفاق های نبایدی

بعضی اتفاقات نبایدی است. یعنی نباید اتفاق بیفتد. مثلن جدایی پدر و مادر. بچه ها دردشان می آید. زخم می شود قلبشان جوری که شاید دیگر هیچ وقت این زخم خوب نشود. یا مثلن مردن کسی. فامیل یا دوست . آدمیزاد ناامید می شود از زندگی. یک جوری که انگار تا مدت ها، مرگ را جلوی چشم هایش می بیند. برای بعضی ها هم نبایدی، از دست دادن یک یادگاری است. حس می کنند تمام گذشته شان را از دست داده اند. نبایدی ها، همان هایی است که احساسات آدم ها را یک عمر جریحه دار می کند.

همه اینها را همینجوری گفتم که اتفاق نبایدی زندگیم را بگویم. اتفاق نبایدی زندگی من، خراب نشدن خانه مادربزرگم بود. خانه ای که ریشه هایم درونش سفت شده بود. خانه ای که حیاط داشت و حیاطش پر از دوره هم جمع شدن ها و خندیدن ها و گریستن ها بود. خانه مادربزرگم در یکی از کوچه پس کوچه های قدیمی اصفهان، طعمه شهرسازی های مدرن شد. نه که بگویم شهرسازی مدرن بد است اما یک چیزهایی هست که باید بماند تا آدم ها احساس بی کسی نکنند. احساس غربت. تا آدم ها هر روز از جلوی خانه ای که حالا فقط خاک است و خاک، رد نشوند و بغض نکنند و خاطره ها به ذهنشان حمله نکند.

خواستم بگویم، بعضی وقت ها همه سازمان ها و آدم ها باید دست به دست هم بدهند تا یک چیزهایی خراب نشود و بماند. بعضی چیزها همه چیز است.

این ورق از تاریخ، به نام مصر است

[...]
اینجا
خاورمیانه است
سرزمین صلح‌های موقت
بین جنگ‌های پیاپی
سرزمین خلیفه‌ها، امپراتوران، شاهزادگان
و مردمی که نمی‌دانند
برای اعدام یک دیکتاتور
باید بخندند یا گریه کنند.

پُستِ خیس 

آدمیزاد است دیگر، گاهی بغض می کند. هرچه بغض بزرگتر باشد، اشک ها بی صدا تر می شوند. باران هم که بیاید دیگر بهتر. فقط کافی است سرش را پایین بیندازد. سرخی چشم هایش از بی خوابی و گریه ناپدید می شوند و پنهان ماندن اشک هایش را هم که می سپارد دست باران و سرخی بینی اش را دست سرما.
شانس که بیاورد، روی صندلی اتوبوس می افتد کنار پنجره. اسباب و اثاثیه اش را می گذارد روی زمین و زُل می زند به شیشه های گِلی اتوبوس و بی واهمه تر گریه می کند.

آدمیزاد است دیگر، گاهی دلش تاب نمی آورد. گاهی دلش بغض می کند. گاهی چشم هایش گریه می کنند.

ساعت 6 عصر، برج جهان نما

باور کن. نگاه که می کنم انگار قلعه ای را می بینم که پشت دیوارهای بزرگش پر از آدم، پر از سرباز  است و یک امپراطور که غمگین روی تختش نشسته است. خارج از تمام هیاهو ها و حرف ها و حدیث های پشت کله اش، این روزها، من انگار دارم به برج جهان نما، عادت می کنم. همیشه یکی از فانتزی های ذهنم، خانه ای، اتاقی و محل کاری با شیشه های بزرگ بوده است. شیشه هایی که بتوانم صبح، پرده اش را کنار بزنم، در سرما و گرما، دو لته اش را باز کنم و نفس عمیق بکشم. پنجره هایی که بتوانم از آن خیابان یا کوچه ای را نگاه کنم و البته در افق دیدم، طبیعتی باشد یا سیمان، هرچه باشد به دیدنش عادت کنم.

گرچه این اتاق کار، برای من موقتی است اما این روزها، همه اش را به شوق تاریکی و دیدن برج جهان نما و آن نورپردازی هایش سر می کنم. خنده دار است اما خب، آدمیزاد است و فانتزی های ذهنی اش. 

لذت دارد، پشت میز کارت نشسته باشی، صدای گم خیابان در بک گراند ذهنت باشد، یک دستت قلم بر روی کاغذ و دست دیگر یک ماگ پر از چای و سمت چپ، پنجره هایی بزرگ رو به خیابان، رو به قلعه جهان نما ...

پ.ن: یک دست جام باده و یک دست زلف یار / رقصی چنین میانه میدانم آرزوست

آسمانِ آبی وبلاگ 

وبلاگ نویسی دنیای عجیبی دارد. خیلی ها، اولش که می آیند فکر می کنند باید از خاطرات و روزمرگی هایشان حتما بنویسند. بعضی های دیگر هم، گمان می کنند باید افشاگری کنند. خودشان را و رازهایشان را و دیگران را و رازهایشان را. بعضی ها هم نه، برای مخاطب خاص می نویسند. عده ای دیگر در هر شاخه ای که تحصیل کرده باشند و یا مورد علاقه شان باشد، تازه ترین ها را آپ دِیت می کنند. برخی هم عاشقانه هایشان را، عده ای غصه هایشان را و خلاصه هرکسی با موضوع خاصی وبلاگ نویسی اش را آغاز می کند.
بسیاری از همین آدما، در طول زمان، شوقشان کمتر می شود. راه و رسم نوشتن هایشان تغییر می کند و کیفیت و کمیت مطالبشان تغییر می کند. تغییرات اساسی و پناه می برند به شبکه های اجتماعی دیگر. همان جایی که می توانند فیلم های جالب و عکس های زیبایی را در کنار نوشته هایشان منتشر کنند و یا اینکه  کمتر از یک هفته 5 هزار دوست را مشترک پِیج هایشان کنند و یا سراغ فید خوان ها و کامنت ها و لایک زدن ها و لایک خورها می روند.
برای همین است که می گویم وبلاگ نویسی دنیای عجیبی دارد و آنکه در وانفسای گودر و توییتر و فیس بوک، همچنان وبلاگ می نویسد و به وبلاگش پایدار است، باز هم داستان عجیبی دارد.

خلاصه، این را برای آنهایی می گویم که درگودر اِسکُرول، در توییتر، توییت و در فیس بوک اِستَتوس هایشان را شِر می کنند، هرجای نِت که برویم، آسمان وبلاگ نویسی رنگ دیگری دارد. 

پ.ن: آسمان وبلاگتان، همیشه آبی بماند.

فارس نیوز قهرمان !!!

خبرگزاري فارس: نماينده مردم اصفهان در مجلس شوراي اسلامي گفت: در شرايطي كه بانك مركزي و راي اعتماد براي رئيس آن در اولويت مباحث قرار دارد، استيضاح وزير راه موضوع مهمي تلقي نمي‌شود.

نماینده اصفهان مصاحبه با فارس را تکذیب کرد

بارگاس یوسای بی سواد!!

و اما درباره جایگاه ادبی تو جناب یوسا ! باید بگویم نویسنده‌ای به شدت معمولی و متوسط هستی و به زحمت می‌شود نام تو را در ردیف نویسندگان درجه دوم آمریکای لاتین جای داد. فقر تخیل و فقدان نگاه عمیق به فرهنگ و باورهای مردمان آن قاره از ویژگی‌های کارهای توست که در آثار دیگر نویسندگان آمریکای لاتین نظیر مارکز، بورخس، آستورباس و... به نحو شگفت‌انگیزی مشاهده می‌شود. رما‌‌ن‌هایت شبیه گزارش است و بسیار متکی به اسناد و مستندات. به شدت بوی سفارش‌نویسی از آن‌ها استشمام می‌شود. گویا با محافل جاسوسی و سرکوب‌گر آمریکا قرارداد بسته‌ای، تا در هر کجای جهان جنبش آزادی‌خواهانه‌ای شکل می‌گیرد، تو علیه آن بنویسی. از یک نویسنده‌ی ضدمردمی و مزدور، انتظاری هم غیر از این نمی‌رود.

امیرحسین فردی
رجانیوز

پ.ن:

آقای ماريو بارگاس يوسا برنده جایزه نوبل ادبیات 2010
آقای امیرحسین فردی سردبير "كيهان بچه‌ها" ...