آفتاب من

عشق خدا..

بي بي آفتابگردون — Tue, 03 May 2016 20:50:00 GMT

نميدونم از چي بگم..

خيلي وقته ننوشتم..

خيلي وقته دلم تنگه حرف زدنه..

انگار تو دلم خيلي چيزا مونده..

خيلي حرفاي ناگفته که راهشونو گم کردن..

دلم ميخواد حرف بزنم اما نميدونم چطوري ديگه با دلم آشتي کنم..

همه حرفام سنگيني ميکنه..

خب..

بذار اينجوري شروع کنم..

بذار اصلا با حرف زدن با خودت شروع کنم:

سلام. خوبي؟

ميشه اونجوري نگام نکني؟

بدجوري ازت خجالت مي کشم..

خودتم ميدوني که خيلي وقته ميخوام دوباره بهت نزديک شم، باهات حرف بزنم..

درد و دل کنم، همه چيمو بهت بگم، اما نميتونستم..

مي دونم خيلي منتظر برگشتنم بودي، اما تو هم اينو خوب ميدوني که روي برگشتن نداشتم..

ميدونم خيلي بدم، تو هر کاري کردي، برا خودم بود..

به نفع من بود..

خب قبول کن که من نمي ديدم برام چه آينده اي در نظر گرفتي..

نميدونستم که کارايي که بنظرم سختي بوده و تلخي الان کلي به نفعم شده..

واقعا بي انصافي کردم، خوبياتو نديدم..

تو خيلي منو دوس داشتي، خيلي بهم خوبي کردي..

اما هميشه فک مي کردم بهم بد ميکني

باورم نميشه تو اينقدر خوبي مي کردي و من نميديدم..

واقعا شرمندتم..

خيلي وقته دوس دارم بيام بغلت، باهات حرف بزنم، بگم خيلي خوبي من خيلي بي معرفتم..

اما واقعا ازت خجالت مي کشيدم..

............

خداجونم؟

خداي خوشگلم؟

خداي مهربونم؟

ازم ناراحت نباش..

باشه؟

يادمه يه دفعه بدجوري زدم زير گريه و بهت گفتم از زندگيه بدون هدفم دارم زجر ميکشم،

ديگه حوصله هيچ چيو نداشتم، نه با هيچ کس کاري داشتم نه حرفي ميزدم نه برا کسي مهم بودم و نه کسي برام مهم بود..

اصلا بدجوري بي هدف بودم، احساس بي خود بودن همه وجودمو گرفته بود..

اما الان به لطف تو، هدفم خودت شدي و رضايتت..

بدجور دلم بهونتو ميگرفت..

بدجور هواتو کرده بودم..

الان واقعا خوشحالم که تونستم دوباره باهات حرف بزنم..

کربلا با کرب بلا(قسمت هفتم)

بي بي آفتابگردون — Thu, 10 Mar 2016 09:04:00 GMT

روز اولي که از نجف راه افتاديم و به سمت کربلا حرکت کرديم..من کفش هايم را درآوردم..اين يک اعتقاد قلبي من بود که در را و مسير اهل بيت بايد صاف و ساده باشي..من با عمويم دو نفري پياده مي رفتيم و مادر و پدير هم با گروهمان عقب تر حرکت مي کردند...من فرز بودم مثل پارسال..عمو هم فرز بود به خاطر همين هر دويمان زود تر از بقيه سر قرار ها مي رسيديم..همين روال تا شب ادامه داشت...

شب اول در يکي از موکب ها استراحت کرديم..مادرم به همراه چند نفر از همگروهي هايمان به موکب هاي بين راه ايرانيان رفتند تا به مراسماتشان برسند..در ضمن اينترنت هم داشت..حال عجيبي بود..اين حال را حتي پارسال هم نداشتم..نماز مغرب بود و من شروع کردم به نماز خواندن ولي جلوي خودم را نميوانستم بگيرم..اشک ها امانم را بريده بودند..نگاه سنگين بقيه را هم احساس مي کردم...از موکب بيرون زدم..مرد ها را هم در نماز جماعت ديدم..خوش به حالشان..چه خوب..چند موکب آن طرف تر دور از چشم بقيه وارد يکي ديگر از موکب ها شدم و نماز عشايم را خواندم..وقتي برگشتم تصميم گرفتم حالم را بد نشان بدهم تا کسي به حال دگرگون شده ام پي نبرد..

شب با هزار دليل خوابيدم ولي گرسنگي به من فشار آورده بود..اما به خودم قول داده بودم که سبک غذا بخورم حتي اگر شد نخورم..

صبح حدوداي ساعت3 دوباره به حرکت افتاديم..

کربلا با کرب بلا(قسمت ششم)

بي بي آفتابگردون — Sun, 28 Feb 2016 21:49:00 GMT

بعد از دو روز ماندن در نجف و علاقه مند شدن من به خدمتگزاري در آنجا،،به سمت کربلا با گروهمان به راه افتاديم لازم به ذکر است يک روز به خاطر برادرم ديرتر حرکت کرديم..برادرم شب آن روز آماده بود..دست خالي دست خالي بي هيچ چيز..انگار از سر کوه پيدايش کرده بودند..گفت يه دفعه اي آقا طلبيد..با سر خدمت آقا رسيدم..(اينم دليل منطقي..يه عمر اين دليل منو راضي نگه داشت!!!..)شب هم با دوستان عزيز و خردمندشان که جمعي از کارگردانان تشريف داشتند از جمله کارگردان مستند خاله بتول که خود جاي بحث دارد؛از ما جدا شد..بعد ها هم فهميديم از مسير اصلي نيامده اند و از مسير نخلستاني راهپيمايي کردند..(اينم داداشه ما داريم..!!)

بالآخره بسم الله را گفتيم و تا تيرک(عمود)100رفتيم تا به عمود اصلي(شماره1) برسيم..من هم با خودم قرار گذاشتم که سر عمود اصلي شروع راهپيمايي کفش هايم را در بياورم..همانگونه که گفتم حضرت زينب درد هاي فراواني کشيدند و ما خانم ها اين را بهتر مي فهميم با اينکه مسيرمان هم کوتاه و 86کيلومتر بود و حضرت زينب روزها در زير آفتاب با چه زجري چندين برابر اين مسير را با اصحابشان پيموده اند،ولي تا جايي شايد در اين مسير غربت بانو را متوجه شويم..(فقط کمي)البته آقايان با اينکه به اصطلاح قوي هستند ولي کمابيش دوام نمي آوردند و با ماشين مي رفتند..

بانو چه گذشت بر شما؟؟!!

کربلا با کرب بلا(قسمت پنجم)

بي بي آفتابگردون — Sat, 30 Jan 2016 16:26:00 GMT

بعد از روز خوبي که در کاظمين داشتيم، به سمت سامرا حرکت کرديم..نصف روزي در سامرا به سر برديم..سرداب و حرم و..را مشاهده کرديم...مي تونم بگم يکي از بهترين جاهايي بود که تا حالا رفته بودم.. ان شاالله از کاروان سال هاي آينده براي رفتن به حرم جا نمانم..نمي دانيد چ حال خوشي بود..غذاي حرم و..را از قلم نياندازيم..همه چيز آن عالي بود..

حرکتمان به سمت نجف آغاز شد و بسم الله الرحمن الرحيم:

رسيديم نجف با کوله باري از شوق و اشتياق.. از کنار قبرستان دارالسلام گذشتيم(حضرت نوح و ابراهيم و البته ديگر علماي بزرگ....) قبرستاني بسيار بسيار بسيار بزرگ...

کاروان دو قسم شده بود و ما با گروه دوم که پدرم آنها را راهنمايي مي کرد با يکسري از دوستان کارواني بوديم..پس از پياده شدن از ون به سمت استراحتگاه پارسالي مان(آيت الله سيد محمد باقر حکيم) راه افتاديم..

شب بود و ما خيلي در راه بوديم..

بماند که فتنه و تشيع انگليسي مزدور، امسال نيز چه برنامه هاي تبليغي براي ما داشت...(فيلم هاي قمه زني و..)

بالآخره رسيديم..البته بايد بگوييم انقدر شلووغ بود که مجبور شديم در جوار مرقد آيت الله بخوابيم..(نشان از عظمت حضور مردم..)

فردا شب به حرم رفتيم با اينکه اصلا دوست نداشتم(از شلوغي..برخورد با نامحرمانو..)خيلي ناراحت بودم از رفتن به حرم ولي انگار آقا معجزه مي کند چون تا رسيدم به حرم مثل يک آهنربا به سمت حرم کشيده شدم...چه نماز با شکوهي بود....آههههه...