عاقبت سکوتی که جنسش نفاق است...
امام محمد باقر (ع) می فرمایند: « خداوند به حضرت شعیب (ع) وحی کرد که من صد هزار نفر از قوم تو را هلاک
می کنم چهل هزار نفر از آنان اهل معصیت و گناه و شصت هزار نفر از خوبان هستند.
حضرت شعیب تعجب کرد و گفت کسانی که اهل گناه هستند بسیار خوب حق آنهاست که عذاب شوند اما
خوبان چرا؟ خداوند در پاسخ به پیامبرش گفت :
خوبان را عقاب می کنم به خاطر این که با اهل معصیت مداهنه کردند.
می دانید مداهنه یعنی چه؟ یعنی ماست مالی کردن ، شیره مالی کردن ،سازش کردن ، شتر دیدی ندیدی!
خداوند میگوید گناه این شصت هزار نفر این است که در موردی که من غضب بر مردم داشتم اینها غضب نکردند.
حالا بنظر شما واجبی با این اهمیت چرا باید در جامعه ای با فرهنگ والای شیعی تا این حد کمرنگ یا بهتربگویم
بی رنگ شود؟؟
آیا بی تفاوت رد شدن از کنار خطاهای دیگران و تنها نماز و شاید قرآن خواندن از ما یک مسلمان مومن منتظر می
سازد؟
ای کاش بدانیم و فراموش نکنیم این بی تفاوتی ها و سازش با حرام به چه قیمتی برایمان تمام می شود!
گاهی همین سکوت های ما منجر می شود به تایید گناهان دیگران...
و ای کاش از یادمان نرود مردانی را که بی تفاوتی شان نسبت به جانشان بود نه دیگران...
و ای کاش از یادمان نرود بی تفاوت نبودن همان جوانی که به تمام آرزوهایی که یه جوان می تواند در آن سن
داشته باشد پشت کرد و از تمام تعلقات دنیوی دل کند و به وصال حق رسید...
و ای کاش ازشهید زوبونی ها یاد بگیریم همین سکوت نکردن را... و همین بی تفاوت نبودن را...
شهید «غلامرضا زوبونی»